De uitnodiging

René zette het woord afscheidsfeest tussen aanhalingstekens. Dat was precies iets voor hem. Hij wilde dat we kwamen, maar hij wilde niet verantwoordelijk zijn voor de gevoelens die daarbij ontstonden.

Ik las zijn bericht terwijl ik in een lege congreszaal tachtig stoelen telde. Volgens de tekening moesten het er tweeëntachtig zijn. Volgens mijn collega Tess waren er twee verdwenen in een ruimte waar nooit stoelen hoorden te staan. We hadden allebei gelijk kunnen hebben. In mijn werk was dat meestal het begin van een probleem.

Beste oudgedienden, schreef René. Over acht weken stop ik bij De Wissel. Er komen een paar oude bandjes spelen. Zouden jullie drie nummers willen doen? Gewoon voor de lol. Groet, René.

Gewoon voor de lol was een uitdrukking die volwassenen gebruikten als ze het ingewikkelde deel aan jou wilden overlaten.

Ik stopte mijn telefoon in mijn achterzak en telde opnieuw. Bij zevenenvijftig werd ik gebeld over een spreker die geen trapje op wilde. Er was geen reden waarom hij het niet kon; hij vond het een onprettig beeld. We schoven het podium aan de kant en zetten zijn tafel op de vloer. Daarmee hadden we ook twee stoelen over.

Om halfzes zat ik in de personeelsruimte met een boterham die ik voor twaalf uur had meegenomen. Het brood was aan één kant hard geworden. Ik opende Renés bericht opnieuw.

Onder mijn naam stonden die van Mo, Sofie en Bas. Hun adressen waren oud genoeg om aandoenlijk te zijn. Mo gebruikte nog steeds een naam met een drumgrap erin. Bas had een zakelijk adres. Sofie stond met haar voorletters in de lijst, alsof zij zich als enige had voorbereid op een leven buiten de repetitieruimte.

Ik had ze al een tijd niet alle drie tegelijk gezien. Mo kwam ik soms tegen bij de supermarkt. Met Sofie sprak ik af en toe af, steeds met een datum die daarna verschoven werd. Bas kende ik vooral via foto's waarop hij ergens stond waar ik nog nooit was geweest. Hij had de gewoonte gekregen om op bergen te gaan staan met zijn rug naar de camera. Ik wist niet of dat bescheidenheid was of een praktische oplossing voor ouder worden.

Mijn telefoon trilde. Mo had een groep aangemaakt.

BIJNA THUIS — HERKANSING.

Bas veranderde de naam vrijwel onmiddellijk in BIJNA THUIS — REÜNIE.

Daarna schreef Sofie: Moeten we wel eerst ja zeggen misschien.

Ik legde de telefoon op tafel. Aan de andere kant van de ruimte zat Tess een appel te eten. Ze keek naar mijn gezicht.

‘Is er iemand dood?’

‘Nee. Er is iemand gestopt met werken.’

‘Dat kan ook hevige emoties oproepen.’

Ik vertelde dat ik vroeger in een band had gezeten.

‘Jij?’ vroeg ze.

‘Zo gek is dat niet.’

‘Nee, maar ik zie jou vooral discussiëren over badges.’

Dat was eerlijk. Ik was negenentwintig en projectcoördinator bij congreslocatie De Brug, een gebouw dat aan geen enkele brug lag. Op mijn eerste werkdag had ik dat gevraagd. Mijn leidinggevende Helma had gezegd dat het ging om verbinding. Sindsdien stelde ik andere vragen.

Tess vroeg wat ik speelde.

‘Toetsen. En ik zong.’

‘Waarom ben je gestopt?’

‘Dat liep zo.’

Ze knikte, maar niet op een manier die betekende dat ze me geloofde. Ik at het laatste stukje brood en zei dat ik de kleine zaal nog moest controleren.

Thuis maakte ik de groepschat open. Mo had geschreven dat hij wilde. Bas ook, als ze een paar vaste repetitiedata konden vinden. Sofie vroeg hoeveel avonden het zouden worden. Niemand had op die vraag geantwoord. Er waren wel drie foto's geplaatst uit de tijd dat wij alle vier vonden dat een legerjasje automatisch een persoonlijkheid toevoegde.

Op één foto zat ik achter mijn keyboard met mijn mond half open. Bas hield zijn gitaar hoog tegen zijn borst. Mo had zijn ogen dicht. Sofie keek naar mij.

Ik wist waar de foto was genomen. In de oude repetitieruimte van De Wissel, een voormalige school achter de fietsenstalling van het winkelcentrum. Het plafond was laag, de verwarming kon alleen uit of verschroeiend en iemand had ooit een stuk tapijt aan de muur gespijkerd omdat dat volgens hem goed was voor de akoestiek. Het tapijt had jaren naar een natte hond geroken. Er kwam geen hond.

Ik had daar van mijn zestiende tot mijn eenentwintigste bijna elke zaterdag doorgebracht. Soms ook woensdagavond. Ik dacht toen dat als je ergens genoeg uren maakte, het vanzelf de rest van je leven werd.

Ik typte: Ik wil wel een keer kijken of we nog iets kunnen.

Mo stuurde vier uitroeptekens.

Sofie schreef: Kijken is goed. Nog niks toezeggen graag.

Bas vroeg of mijn keyboard het nog deed.

Ik wist het niet. Het stond bij mijn ouders, in de kast onder de trap. Daar stond het al jaren omdat mijn eerste kamer te klein was geweest. Daarna had ik een grotere kamer gekregen, en later een appartement. Het keyboard was blijven staan. Het had zich blijkbaar bij mijn plannen neergelegd.

Ik belde mijn moeder.

‘Is er iets?’ vroeg ze.

‘Kan ik morgen mijn keyboard ophalen?’

Ze zei een paar seconden niets.

‘Natuurlijk.’

‘Het staat er toch nog?’

‘Ja. Je vader heeft er kerstspullen bovenop gezet. Maar heel voorzichtig.’

Ik hoorde haar haar stem van de telefoon wegdraaien. ‘Juna wil het keyboard.’

Mijn vader zei iets wat ik niet verstond.

‘Voor muziek,’ zei mijn moeder tegen hem, alsof er andere waarschijnlijke toepassingen waren.

Daarna vroeg ze of ik weer ging spelen. Ik vertelde over René. Ze zei dat dat leuk was. Ze zei het op een toon die een beetje extra voorzichtigheid bevatte. Mijn ouders hadden mijn laatste optreden gezien. Ze hadden me daarna thuisgebracht terwijl ik op de achterbank deed alsof ik sliep.

Het was gemakkelijk geweest om sindsdien te zeggen dat de band uit elkaar was gegroeid. Dat was ook waar. We waren alle vier vertrokken, alleen niet op dezelfde manier.

Die avond zocht ik de oude filmpjes op. Ik vond er maar twee die ik durfde aan te klikken. Het eerste duurde drie minuten en was gefilmd door iemand die vooral enthousiast was over inzoomen. Mijn hoofd verdween regelmatig uit beeld. Het tweede was een opname uit de repetitieruimte. We speelden Vier hoog, een nummer dat ik had geschreven nadat ik voor het eerst op kamers was gegaan. De tekst ging over vrijheid. De kamer was op de eerste verdieping.

Ik luisterde naar mijn stem. Hij was hoger dan ik me herinnerde en harder. Ik wilde elk woord gehoord hebben. Soms zong ik alsof ik bang was dat iemand het nummer anders zou afpakken.

Bij het refrein speelde Sofie een andere baslijn dan in mijn oude akkoordenschema stond. Ik was dat vergeten. In mijn hoofd waren de nummers jarenlang van mij geweest, met andere mensen eromheen.

Ik sloot het filmpje toen de camera naar haar draaide.

In de groepschat hadden ze een datum gevonden voor een eerste bijeenkomst. Zaterdag over een week, van tien tot twaalf. Sofie moest daarna naar huis. Mo kon pas om kwart over tien. Bas stelde voor koffie mee te nemen.

Ik schreef dat ik er zou zijn.

Daarna maakte ik mijn werkagenda open. Op die zaterdag stond nog niets. Op de datum van het afscheidsfeest stond in potlood een aanvraag voor een avondprogramma. Ik keek ernaar, sloot de agenda en schreef de repetitie in mijn privéagenda.

Ik vertelde mezelf dat een aanvraag nog geen boeking was.