De naam op de overschrijving

Deze keer stond er geen thee op tafel. Eline had glazen water neergezet en de fles wijn die Rolf had meegebracht in de kast laten staan. Margo zat naast haar met een laptop voor zich. Eva was er niet. Simon had gehoopt van wel, zonder te weten waarom. Misschien omdat zij nog niet bij het huis hoorde en dus nog kon zien dat hij er meer was geweest dan de naam op een verkeerde betaling.

Rolf kwam op tijd. Hij had een dun mapje bij zich. Henk nam de lage stoel en hield zijn jas aan. Farah ging tegenover Simon zitten. Ze legde haar telefoon met het scherm naar beneden op tafel.

‘Ik wil dat we elkaar uit laten praten,’ zei Eline.

‘Dan moet er wel iets gezegd worden,’ zei Farah.

Margo begon met het banksaldo op eenendertig december. Daarna de twee betalingen. Ze noemde de data, de bedragen en de namen van de ontvangers. Bij de betaling aan Noordkant liet ze de bevestiging van Johan zien. De aanbetaling maakte deel uit van een echte opdracht. Bij de betaling aan D. de Ruiter was geen opdracht van de vereniging aangetroffen.

‘Daar is ook geen opdracht voor,’ zei Simon.

‘Dat weten we nu,’ zei Margo.

Ze liet zien hoe haar conceptoverzicht was opgebouwd. Simon wilde haar onderbreken bij het woord concept. Het had op het document zelf niet bovenaan gestaan, alleen in de begeleidende mail. Maar hij begreep dat hij daarmee niets verduidelijkte wat er die avond toe deed.

Rolf trok het papier naar zich toe. ‘Dus er was zeventienduizend op de bank en wij kregen een overzicht waarop achtenveertigduizend stond.’

‘Achtenveertigduizend vierhonderdzestig,’ zei Simon.

Hij had er onmiddellijk spijt van. Farah keek hem aan met een uitdrukking die hij nog niet eerder bij haar had gezien. Het was geen boosheid meer. Ze keek naar hem alsof hij iets had gezegd dat onvrijwillig onthulde hoe zijn hoofd werkte.

‘En het dak wordt duurder,’ zei Henk.

Eline haalde de nieuwe raming erbij. Zesendertigduizend vierhonderd euro, inclusief de aanbetaling en de noodreparatie. Johan zou een uitgewerkte specificatie sturen zodra Ilse haar bevindingen had gedeeld. Het bedrag kon nog veranderen wanneer delen openlagen. Er was geen toestemming om onbeperkt meerwerk uit te voeren.

‘Dat betekent dat er nog ruim vierentwintigduizend betaald moet worden,’ zei Rolf. ‘Los van het onderzoek en normale kosten.’

Margo knikte. ‘De bijdragen komen natuurlijk binnen. Er lopen ook gewone betalingen door. Maar er is op dit moment geen ruimte om te doen alsof die lening niets verandert.’

‘Ik doe niet alsof,’ zei Simon.

Er viel een stilte. Hij keek naar het vel voor zich. Hij had thuis een verklaring opgeschreven, maar de eerste zin luidde: Door een samenloop van omstandigheden. Hij had die doorgestreept en was opnieuw begonnen. Ook de tweede poging was een omweg geworden. Nu lag het vel in zijn tas, ongebruikt.

‘Mijn zoon had geld nodig,’ zei hij. ‘Voor zijn bedrijf. Ik heb dat betaald met geld van de vereniging. Zonder jullie te vragen. Ik was van plan het terug te zetten zodra mijn appartement verkocht was. Ik dacht dat dat snel kon.’

‘Waarom heb je ons dan iets anders verteld?’ vroeg Eline.

‘Omdat ik wist dat jullie het niet goed zouden vinden.’

Het antwoord maakte de kamer stiller. Hij had zichzelf nog niet eerder zo eenvoudig horen spreken.

Farah draaide haar glas een kwartslag. ‘Wist je zoon waar het vandaan kwam?’

‘Nee.’

‘Weet hij het nu?’

‘Ja. Ik heb het hem gisteren verteld.’

‘En wat zei hij?’

Simon keek op. ‘Dat is tussen ons.’

‘Tot op zekere hoogte,’ zei Rolf.

‘Hij heeft nergens om gevraagd waarvan hij wist dat het niet van mij was.’

Voor het eerst die avond zat er iets stevigs in zijn stem. Hij merkte dat hij zich aan die ene ware mededeling wilde vastklampen. Als hij zijn zoon voldoende kon beschermen, zou er misschien toch nog een goede reden in zijn handelen zichtbaar worden.

Margo sloot de laptop half. ‘Er is nog iets. Jij hebt tegen mij gezegd dat het om een onderaannemer ging. Ik wil weten of je nog meer betalingen anders hebt uitgelegd dan ze waren.’

‘Nee.’

‘Dan laat je dat controleren.’

‘Dat is goed.’

‘Niet door mij alleen,’ zei ze. ‘Ik wil dat iemand van buiten dit hele dossier bekijkt. Ook mijn werk.’

Eline knikte. Farah schreef iets op. Rolf vroeg of de toegang tot de rekening al veranderd was. Margo zei dat ze dit na het overleg samen zouden regelen en dat tot die tijd niemand zelfstandig nieuwe betalingen moest doen.

Simon legde zijn telefoon op tafel. ‘Je kunt hem nu hebben.’

‘We hoeven je telefoon niet,’ zei Eline. ‘We moeten de bevoegdheden goed zetten.’

Het was een klein verschil, maar hij voelde zich er kinderachtiger door. Hij had een gebaar willen maken, iets tastbaars inleveren. De oplossing bestond uit instellingen, formulieren en nieuwe afspraken waarbij zijn bereidheid niet langer het uitgangspunt vormde.

‘Wanneer komt het geld terug?’ vroeg Farah.

‘Bij de verkoop.’

‘Wanneer is dat?’

‘Er zijn morgen bezichtigingen.’

‘Dat is geen datum voor een terugbetaling.’

Hij voelde de druk om opnieuw iets te beloven. Voor maart. Uiterlijk april. Er moest een maand zijn die ver genoeg weg lag om haalbaar te klinken en dichtbij genoeg om de kamer te kalmeren. Hij keek naar Margo, die haar pen boven het papier hield.

‘Ik weet het nog niet.’

Rolf trok zijn mond scheef. Henk keek naar het plafond. Alleen Eline schreef de zin op.

‘Dan komt er een schriftelijk voorstel,’ zei ze. ‘Met iemand die weet hoe je dat zorgvuldig vastlegt. En tot die tijd krijgen we inzicht in wat er werkelijk kan.’

Farah schoof haar stoel naar achteren. ‘Ik wil ook dat de makelaar het weet. Ik wil hier straks geen nieuwe bewoner die hetzelfde verhaal heeft gekregen als ik.’

‘Dat ga ik doen.’

‘Wanneer?’

‘Morgen voor de bezichtigingen.’

Ze bleef hem aankijken. Hij pakte zijn telefoon en schreef een bericht aan Anouk: Er zijn belangrijke onjuistheden in het financiële overzicht van de vereniging. Ik moet je morgenochtend spreken voor je mensen laat komen. Hij liet het scherm aan Eline zien, drukte op verzenden en legde de telefoon terug.

Het overleg duurde nog een uur. Er werd gesproken over bijdragen, over het dak en over de schade bij Farah. Henk vroeg of het onderzoek echt zo duur moest zijn. Rolf zei dat de kosten van extra controle door Simon gedragen moesten worden voor zover ze door zijn handelen nodig waren geworden. Margo wilde geen bedrag noemen voordat een onafhankelijke administrateur had aangegeven wat er nodig was.

Simon stemde met alles in. Op een bepaald moment merkte hij dat Eline bij zijn instemming niet meer naar hem keek. Ze schreef het gewoon op.

Toen de anderen vertrokken waren, bleef hij zitten om de toegang tot de bankrekening te wijzigen. Eline ging naast hem zitten, Margo aan de andere kant. Er kwamen codes, bevestigingen en instructies op het scherm. Simon kende de volgorde uit zijn hoofd. Hij wees waar Eline moest klikken en hield zijn hand daarna stil op zijn knie.

‘Daarna lukt het mij niet meer,’ zei hij bij de laatste stap.

‘Dat is de bedoeling,’ zei Eline.

Hij knikte. Het scherm liet een bevestiging zien. Margo vroeg hem uit te loggen.

Toen hij opstond, bleef zijn tas open op de stoel staan. Het vel met zijn mislukte verklaring stak eruit. Hij schoof het terug tussen de papieren.

Bij de deur zei Eline: ‘Ik had je iets gevraagd, vorige week. Of er iets was waar ik nog naar moest kijken.’

‘Ik weet het.’

‘Je zei dat alles in orde was.’

Hij knikte opnieuw. Er waren die avond te veel knikjes geweest. Hij voelde ze in zijn nek.

‘Ik weet niet waar ik met jou moet beginnen,’ zei ze.

Ze liet hem uit en deed de deur zacht dicht.