Wat er onder verf zit

De noodreparatie hield het water voorlopig tegen. Farah had de emmer laten staan omdat de werklieden hadden gezegd dat er nog vocht uit de constructie kon komen. Toen Simon 's ochtends naar buiten ging, stond de emmer in de gang. Er zat een briefje op: niet weghalen, nog nodig. Hij wist niet of het voor hem bedoeld was.

Eline had een onafhankelijke inspecteur geregeld, op voorstel van Rolf. De afspraak kostte veertienhonderdvijftig euro, inclusief een schriftelijk verslag en een bezoek aan de opengelegde delen tijdens het latere werk. Simon had willen zeggen dat dit geld misschien beter aan de reparatie zelf besteed kon worden. Hij had het niet gezegd. Nadat hij de vorige avond aan Eline had gemeld dat er een ongeoorloofd voorschot aan zijn zoon was betaald, werd er in gesprekken minder op zijn oordeel gewacht.

Hij had niet alles verteld. Hij had het bedrag genoemd en gezegd dat het terugkwam. De gewijzigde tabel had hij een ongelukkige samenvoeging genoemd. Eline had lang gezwegen en toen gezegd dat zij Margo zou vragen erbij te komen. Zij wilde één keer een volledig gesprek. Simon had geantwoord dat hij ook behoefte had aan duidelijkheid. Eline had daarop opgehangen.

De inspecteur heette Ilse Verbeek. Ze had een kleine koffer bij zich en een opgerolde werkbroek die ze over haar gewone broek aantrok. Ze stelde zich aan iedereen voor, vroeg waar de berging was en wilde daarna alleen weten welke plekken nat waren geweest en op welke data. Ze had geen belangstelling voor wie er in november niet bij een overleg was geweest.

Henk deed zijn deur pas open nadat Simon tweemaal had gebeld.

‘Ze willen bij het luik,’ zei Simon.

‘Dat begrijp ik.’

Toch bleef Henk in de deuropening staan. Achter hem zag Simon dozen op de vloer. Ze stonden in twee rijen, met een smalle strook ertussen. Op een doos stond servies. Op een andere stond de naam van Henks overleden vrouw, gevolgd door het woord zomer.

‘Ik heb gisteren gevraagd of je het vrij kon maken.’

‘Ik kan niet alles alleen tillen.’

Simon stak zijn hand uit naar een doos. Henk pakte zijn pols vast, niet hard maar beslist.

‘Die niet. Daar zit glas in.’

Ilse kwam de laatste treden op. Ze zag de dozen en zei dat ze eerst beneden kon beginnen. Simon wilde protesteren, maar Henk stapte al opzij.

‘Het kan wel. Als er iemand helpt.’

Ze droegen de dozen naar de slaapkamer. Onder een van de dozen lag een fotoalbum met een losgeraakte rug. Simon legde het boven op de stapel. Het viel open bij een foto van het pension in een zomer waarin de gevel nog geel was. Voor de deur stonden zes mensen met koffers. Op de achtergrond hing het bord De Linde, met daaronder kamers met ontbijt. Henk pakte het album en sloot het.

‘Dat kan later.’

Bij het dakluik hield Simon de ladder vast. Ilse klom omhoog, maakte foto's en stelde vragen over werkzaamheden die hij niet allemaal kon dateren. Hij wees op een factuur die hij boven op de ordner had gelegd. Ze vroeg of er ook foto's van vóór die reparatie waren. Henk zei dat hij ze nog had.

Simon keek hem aan. ‘Welke foto's?’

‘Van de vorige keer.’

‘Die heb ik nooit gezien.’

‘Ik heb ze gestuurd.’

Henk liep naar zijn computer, die op een klein bureau naast de keuken stond. Het scherm kwam langzaam tot leven. Hij klikte door mappen met jaartallen en maanden, tot er een foto verscheen van een donkere plek langs dezelfde aansluiting. De datum was drie jaar oud.

‘Toen was het veel minder,’ zei Simon.

Ilse boog zich naar het scherm. ‘Dat kan. Ik wil vooral weten wat er toen gedaan is.’

‘Er is opnieuw afgewerkt.’

‘Waarmee?’

Simon moest in de map zoeken. Hij vond de rekening van een ander bedrijf, een bedrag van zeshonderdtwintig euro. De omschrijving bestond uit twee regels. Ilse las ze en vroeg of zij een kopie mocht maken.

Ze spraken verder in Henks keuken, terwijl beneden iemand op de voordeur klopte. Simon hoorde Farah antwoorden. De werkzaamheden zouden waarschijnlijk uitvoeriger zijn dan in de offerte uit oktober was aangenomen, zei Ilse. Er hoefde niemand meteen zijn woning uit. Er moesten wel delen worden geopend die vanaf buiten niet goed beoordeeld konden worden. Zij wilde geen bedrag noemen voordat Noordkant had beschreven wat er precies werd aangepakt.

‘Dus het is niet acuut gevaarlijk,’ zei Simon.

Ilse keek hem rechtstreeks aan. ‘Ik heb gezegd dat ik nu geen reden zie om iemand te laten vertrekken. Daar kun je niet van maken dat uitstel geen gevolgen heeft.’

Henk draaide aan de kraan terwijl hij een glas vulde. Het water liep over zijn duim. Hij scheen het niet te merken.

Beneden stond Farah naast een schilder die naar haar plafond keek. De man hield zijn handen in de zakken van zijn jas en bewoog alleen zijn hoofd. Yara was op school. De kinderboeken lagen in een verhuisdoos in de keuken, en de bank was van de muur geschoven.

‘Je kunt niet gewoon over de plek heen,’ zei de schilder. ‘Het moet eerst droog genoeg zijn. Anders haal ik het straks weer open.’

‘Wanneer weet je dat?’

‘Ik kom meten als het dak dicht is. En misschien nog eens daarna.’

Farah knikte. Ze noteerde iets in haar schriftmap. Simon zag dat ze in kolommen schreef: datum, afspraak, uren. Hij vroeg zich af of ze die kolommen speciaal voor hem had gemaakt.

Nadat de schilder vertrokken was, bleef hij in de deuropening staan.

‘Heb je alles voor de verzekering?’ vroeg hij.

‘Dat zoek ik uit.’

‘Ik kan de polis sturen.’

‘Graag.’

Het was een antwoord zonder warmte, maar ook zonder afwijzing. Hij greep het aan alsof er een gesprek mogelijk was.

‘Ik vind dit heel vervelend.’

‘Voor wie?’

Hij keek naar de verplaatste bank. ‘Voor jou.’

‘Goed.’

Ze sloeg haar map dicht. ‘Ik ben maandag twee uur later op mijn werk gekomen. Vandaag heb ik een halve dag vrijgenomen. Yara slaapt slecht omdat ze denkt dat haar kamer ook nat wordt. De vloer bij het raam moet misschien vervangen worden. Dat zijn geen grote dramatische dingen, dat weet ik. Maar het is wel allemaal van mij.’

‘Dat begrijp ik.’

‘Misschien. Je begon net over de verzekering. Iedereen begint over wie iets gaat betalen. Intussen moet ik hier wonen.’

Hij knikte. Hij wilde haar vertellen dat hij zelf jarenlang met een kapotte douche had geleefd omdat hij de juiste vakman niet kon vinden. Maar dat was een kapotte douche in zijn eigen woning geweest, een uitstel waarvan hij zelf de gevolgen had gedragen. Het verhaal zou haar alleen maar verder bij hem vandaan brengen.

‘Eline heeft me verteld dat er geld weg is,’ zei Farah.

‘Het is uitgeleend.’

Haar gezicht veranderde nauwelijks. ‘Kunnen wij het nu gebruiken?’

‘Nog niet.’

‘Dan is het voor mij weg.’

Ze liep langs hem naar de gang. Hij stapte opzij. Het haakje met de blauwe stip was leeg. Daar hoorde de sleutel die hij sinds maandag nog bij zich had.

‘Ik wil mijn sleutel terug,’ zei ze.

Hij haalde hem uit zijn jaszak. Hij had vergeten hem terug te geven. Ze pakte hem aan en hing hem aan het haakje met de blauwe stip. Daarna liep ze de keuken in.

Simon bleef nog een ogenblik staan, alsof ze hem opnieuw iets kon vragen. Toen sloot hij de deur van buitenaf.