Handtekeningen

De onafhankelijke administrateur heette Van Leeuwen. Hij was kleiner dan Simon had verwacht en droeg een colbert met een versleten binnenzak waar een rekenmachine in paste. Hij kwam naar Eline met een lijst vragen, niet met een oordeel. Margo had de stukken vooraf aangeleverd. Er was nagegaan welke betalingen daadwerkelijk waren gedaan, welke opdrachten eraan verbonden waren en welke bedragen nog moesten worden betaald.

De betaling aan Daan was de enige ongeoorloofde overboeking die uit het onderzochte jaar naar voren kwam. Dat maakte Simon opgelucht op een manier waarvoor hij zich schaamde. Hij had het immers geweten. Toch deed het iets om een buitenstaander te horen zeggen dat de rest van zijn administratie niet uit dezelfde fout bestond.

Van Leeuwen liet die opluchting niet lang duren. Er waren tekortkomingen in de controle, zei hij, en oude afspraken waren slecht vastgelegd. Het aangepaste overzicht gaf een verkeerd beeld van de beschikbare middelen. Dat moest in de correctie duidelijk blijven staan. Een vordering op Simon kon worden opgenomen, maar was geen vervanging voor geld op de bank.

‘Dat weten we inmiddels,’ zei Rolf.

‘Dan schrijven we het ook zo op,’ zei Van Leeuwen.

Een juridisch adviseur had geholpen met een afzonderlijke regeling voor de terugbetaling. Simon had er zelf ook iemand naar laten kijken. Hij had geen behoefte aan een document waarvan hij later kon zeggen dat hij het onder druk had getekend. Die gedachte had hij eerst geruststellend gevonden. Daarna was hij ervan geschrokken dat hij alweer bezig was een toekomstige uitweg te beoordelen.

De regeling hield zijn volledige verantwoordelijkheid voor negentienduizend tweehonderd euro vast. Wat Daan kon terugbetalen, zou daarop in mindering komen. Voor het resterende bedrag kwam een uiterste datum: één juni. Een deel van de opbrengst van zijn woning zou rechtstreeks worden gebruikt voor de terugbetaling, met schriftelijke afspraken tussen de betrokken partijen. Als de verkoop niet op tijd rondkwam, moest Simon zelf voor een andere oplossing zorgen. Er stond nergens dat de vereniging op zijn goede bedoelingen vertrouwde.

De extra administratieve controle kostte achthonderdvijftig euro. Simon zou die zelf betalen. De bouwkundige inspectie bleef een uitgave van de vereniging: die was nodig vanwege het pand en had ook zonder zijn lening moeten plaatsvinden. Eline had erop gestaan dat die twee zaken niet door elkaar gingen lopen.

Farah las het document langzaam. Ze schoof met haar vinger langs de regels, alsof ze haar aandacht op papier moest houden om niet naar Simon te kijken.

‘En dit betekent niet dat we verder niets mogen doen?’ vroeg ze.

De adviseur had daar een duidelijke passage over opgenomen. De financiële afspraak was geen verklaring dat iedereen de zaak als afgedaan beschouwde. Eline las de passage voor. Simon hoorde de woorden zonder te proberen eruit af te leiden wie misschien alsnog een volgende stap zou zetten. Hij had daar geen zeggenschap over.

‘Ik wil ook geen tekst waarin staat dat ik ermee instem omdat ik er vertrouwen in heb,’ zei Farah.

‘Dat staat er niet,’ zei Eline.

‘Goed.’

Ze legde het document neer.

Henk vroeg of iedereen nu een nieuw bedrag moest bijstorten voor het dak. Van Leeuwen liet de actuele planning zien. Met de bestaande middelen, de normale bijdragen en een eerste terugbetaling kon het werk in fasen worden betaald. Er moest een bescheiden marge blijven voor gewone uitgaven en onvoorziene kosten. De opdracht aan Noordkant zou pas definitief worden uitgewerkt nadat de begroting en de betaalmomenten naast elkaar lagen.

Johan had ingestemd met een planning waarbij de noodreparatie bleef liggen tot de grotere werkzaamheden in het voorjaar konden beginnen. Hij zou tussentijds controleren en bereikbaar blijven als er opnieuw water binnenkwam. De bewoners kregen zijn nummer rechtstreeks. Simon hoefde geen berichten meer door te geven.

‘En als er toch extra geld nodig is?’ vroeg Henk.

‘Dan bespreken we dat met de werkelijke cijfers op tafel,’ zei Eline.

Het was geen geruststellend antwoord. Henk knikte toch. Hij had een schrift meegenomen en noteerde de volgende afspraak.

Daarna ging het over de nieuwe werkwijze. Eline en Farah zouden samen de financiële beslissingen voorbereiden. Rolf wilde elk kwartaal een overzicht ontvangen en bood aan de eerste aansluiting mee te controleren. Margo bleef voorlopig de administratie doen, onder voorwaarde dat opdrachten en bevestigingen rechtstreeks in een gedeeld dossier werden bewaard. Ze wilde niet opnieuw moeten raden wat een betaling betekende. Voor de langere termijn zouden de eigenaren opnieuw bekijken welke ondersteuning ze nodig hadden.

Simon werd nergens voor gevraagd. Hij wist hoeveel werk er in kleine dingen kon gaan zitten en had bij verschillende voorstellen bijna willen zeggen dat hij dat wel kon doen. Hij hield zijn handen onder tafel. Een keer klemde hij zijn vingers zo hard om elkaar dat zijn ringloze knokkel wit werd.

‘Je kunt de oude sleutellijst nog aanleveren,’ zei Eline. ‘Daarna gaan we die controleren.’

Hij keek op. ‘Dat zal ik doen.’

‘Zonder dat je nieuwe sleutels laat maken.’

Hij knikte. Het was niet gemeen bedoeld. Ze moest het alleen wel zeggen.

Toen de documenten klaarlagen om te tekenen, gaf Van Leeuwen hem een pen. Simon had een eigen pen meegenomen, maar gebruikte die van de administrateur. Hij las zijn naam, het bedrag en de datum. Zijn handschrift was kleiner dan gewoonlijk. Hij tekende nog een exemplaar en legde de pen neer met de punt van zich af.

Farah tekende daarna. Henk vroeg waar hij moest tekenen en Eline draaide het vel naar hem toe. Rolf zette zijn handtekening snel. Iedereen kreeg een kopie.

Na het officiële deel bleef Margo staan terwijl de anderen hun jassen aantrokken. Simon vroeg of ze even tijd had.

‘Ik wil je mijn excuses aanbieden,’ zei hij. ‘Voor wat ik je heb verteld. En voor je naam onder dat overzicht.’

Margo hield de map tegen haar borst. ‘Dank je.’

Hij wachtte op meer. Ze zag dat.

‘Ik weet nog niet of ik daarna weer graag met je werk,’ zei ze.

‘Dat hoeft ook niet.’

‘Dat weet ik.’

Ze liep de gang in. Simon bleef even bij de tafel staan. Op één plek lag een druppel inkt, afkomstig van de pen die Van Leeuwen had gebruikt. Eline veegde hem weg met een vochtige doek.

‘Ik zal de stoelen terugzetten,’ zei Simon.

‘Graag,’ zei ze.

Hij tilde de lage stoel op en droeg hem naar de slaapkamer. Deze keer was het een kleine taak die iemand hem had gevraagd, en die hij ook gewoon kon afmaken.