Wat vaders weten

Na het eten waste Eddie af en droogde Arthur af. Clara zat aan het kleine keukentafeltje en keek naar twee mannen die elkaar twintig jaar hadden gemeden en nu beleefd van mening verschilden over waar de borden hoorden.

Het was beter dan ze had verwacht. Het was ook vermoeiend.

“Ga maar even zitten met je voeten omhoog,” zei Eddie tegen Arthur. “Je hebt genoeg gereden.”

Arthur aarzelde. Hij liet zich kennelijk niet graag naar bed sturen door iemand die de mokken bij de borden bewaarde. Toen vouwde hij de theedoek op en liep naar buiten.

Eddie wachtte tot de caravandeur dichtging.

“Hij weet niets van het station.”

“Ik wilde het hem vertellen.”

“Wanneer?”

“Onderweg.”

“Welke kant op? Naar huis?”

Ze pakte de theedoek en droogde een lepel af die al droog was.

“Hij zal denken dat hij gelijk had.”

“Had hij dat?”

“Dat helpt niet.”

Eddie trok de stop uit de gootsteen. Een stukje peterselie draaide om de afvoer.

“Ik vond het rot, van Mia. Maar ze deed wat ze moest doen.”

“Weet ik.”

“En dat doe jij nu ook.”

“Ja. Iedereen is heel verstandig geweest. Valt me tegen.”

Hij glimlachte, maar ging er niet op door. Daar was ze blij om. Mensen die haar hadden teleurgesteld, waren er soms beter in om niet te eisen dat ze meteen weer opknapte.

“Wist mam dat je gestopt was met drinken?” vroeg ze.

“Ja.”

“Geloofde ze je?”

“Uiteindelijk.”

“Was je boos dat het zo lang duurde?”

“Ja. Niet mijn meest redelijke moment.”

Clara hing de theedoek over de handgreep van de oven.

Ooit had ze gedacht dat stoppen met drinken haar de vader terug zou geven die ze had kunnen hebben. In plaats daarvan had ze een stillere versie gekregen van de vader die ze al had. Hij praatte nog steeds te veel als hij zenuwachtig was. Hij vergat nog steeds afspraken als hij ze niet opschreef. Maar als hij zei dat hij zou komen, kwam hij meestal. En als het niet lukte, belde hij voordat ze haar jas aantrok.

“Weet je het schoolconcert nog?” vroeg ze. “Waar ik blokfluit speelde?”

“Niet zo goed.”

“Je zei dat je auto het niet deed.”

Hij leunde tegen het aanrecht.

“Er was niets met die auto. Ik was vergeten welke dag het was.”

Ze keek naar hem.

“Ik dacht: als ik zeg dat het aan de auto lag, voelt het voor jou niet alsof ik geen zin had om te komen.”

“Het voelde alsof ik niet boos op je mocht zijn.”

“Ja,” zei hij. “Dat zie ik nu.”

Clara knikte. Het antwoord maakte niets goed, niet echt, maar een oud korreltje zand schuurde niet meer.

Buiten ging het licht in Arthurs caravan aan.

“Was hij daar?” vroeg Eddie.

“Bij het concert? Ja. Hij heeft de eerste tien minuten het verkeerde kind gefilmd.”

Eddie lachte, maar hield zich meteen in. Hij wist niet zeker of hij mocht lachen.

“Je mag lachen,” zei ze. “Het was grappig.”

Later bracht ze twee schone mokken en een pak koekjes naar de caravan. Arthur deed open in een T-shirt en een broek zonder riem. Zonder die riem leek hij minder opgewassen tegen haar.

“Hou ik je wakker?” vroeg ze.

“Nee.”

“Pap zegt dat de waterkoker kuren heeft.”

“Geen kuren. Het contact moet schoongemaakt worden.”

“Natuurlijk.”

Ze stapte naar binnen en ging tegenover hem zitten. Het was warm in de caravan en ze rook vaag het stof van de kachel. Arthur had zijn schoenen netjes onder het tafeltje gezet.

“Het is hier gezellig,” zei ze.

“Ja.”

“Je klinkt verrast.”

“Ben ik ook.”

Ze gaf hem de koekjes.

Ze bespraken een tijdje de route. Arthur had een wegenatlas gekocht omdat hij er niet tegen kon dat zijn telefoon de volgende afslag al aankondigde terwijl hij zich nog op de vorige voorbereidde. Clara vond Saltwick, legde haar vinger op de oude spoorlijn en vertelde het hem bijna.

In plaats daarvan vroeg ze: “Heb je mams kleren ingepakt?”

“Een deel.”

“Wat is een deel?”

“Jassen. Schoenen. Wat makkelijk was.”

“Waarom waren schoenen makkelijk?”

Hij keek haar verbaasd aan.

“Zonder haar erin leken ze niet op haar.”

Clara liet haar vinger opnieuw langs de spoorlijn glijden.

“Ik dacht dat je alles al had weggedaan.”

“Nee.”

“Dat heb je niet gezegd.”

“Ik wist niet dat ik verslag moest uitbrengen.”

Ze trok haar hand terug.

Hij perste zijn lippen op elkaar. Daar was dat gezicht weer, al leek het deze keer voor hemzelf bedoeld.

“Sorry,” zei hij. “Dat kwam er verkeerd uit.”

Ze knikte.

“Ik weet niet wat je wilt dat ik bewaar,” zei hij.

“Ik weet het ook niet.”

Ze bleven een tijdje zitten zonder iets te zeggen.

Voordat ze naar het huisje terugging, pakte Clara de wegenatlas op. Eronder lag een vel papier met Arthurs hoekige handschrift. De maten van het appartement. De grootste kamer was een woonkamer die nauwelijks breder was dan de caravan.

“Past je werkbank erin?” vroeg ze.

“Niet boven. Die blijft in de werkplaats.”

“En op dagen dat je niet werkt?”

“Ik verzin vast wel iets.”

Hij sprak luchtig, maar ze kende hem al te lang.

Bij de caravandeur draaide ze zich om.

“Ik heb maandag een sollicitatiegesprek,” zei ze. “Voor een vaste baan in de keuken. In het ziekenhuis.”

“En je eigen zaak dan?”

“Kan handig zijn, ernaast.”

“O,” zei hij. “Goed idee.”

Ze sloot de deur voordat hij nog iets kon vragen.