Vier poten

Op de ochtend dat Clara de keukentafel kwam halen, at Arthur zijn geroosterde boterham staand bij het aanrecht.

De tafel lag ondersteboven op twee dekens. Drie poten had hij er al af gehaald. Hij bekeek de vierde, die hem de vochtige winter van 2004 nog altijd niet had vergeven. Naast de marmelade lag een dopsleutel. Af en toe pakte hij die op, probeerde de bout nog eens en legde hem zwijgend weer neer.

Helen zou wel iets hebben gezegd. Over zijn talent om het ontbijt moeilijker te maken dan nodig was. Of ze zou hebben voorgesteld het ding mee naar buiten te nemen en af te schieten. Dat was haar oplossing voor de meeste problemen met meubels geweest.

Hij at zijn boterham op. De keukenklok stond op tien over negen. Clara had negen uur gezegd, maar hij wist dat ze daarmee ergens voor de lunch bedoelde.

Toen het busje aankwam, stond hij op het uiteinde van de dopsleutel.

“Is dat een erkende techniek?” vroeg ze vanuit de deuropening.

“Voor mensen die weten wat ze doen.”

“Goed. Dan wacht ik wel tot er zo iemand langskomt.”

Ze droeg een rode jas die hij nog niet had gezien. Haar haar was korter, tot aan haar kaak geknipt, en aan de binnenkant van haar pols zat een verse brandwond. Hij zag hem en keek weg. Op haar achtentwintigste zou ze een vraag over voorzichtig zijn niet op prijs stellen.

“Je bent te laat.”

“Het eerste busje rook naar diesel.”

“Het is een dieselbusje.”

“Vanbinnen, Arthur.”

“O.”

Ze keken elkaar aan over de ondersteboven liggende tafel.

“Thee?” vroeg hij.

“Ja.”

Hij had de mokken de avond ervoor ingepakt. Om ze te vinden moest hij drie dozen openen: op alle dozen met keukenspullen had hij KEUKEN geschreven. Clara leek ervan te genieten.

“Heel systematisch.”

“Ik weet wat erin zit.”

“Wat dan?”

“Keukenspullen.”

Ze trok haar jas uit. Daaronder droeg ze een oude groene trui van Helen, met de mouwen twee keer omgeslagen. Arthur wilde er bijna iets van zeggen. Toen bedacht hij dat Clara hem met Kerst ook al had gedragen en hij er toen eveneens bijna iets van had gezegd.

De waterkoker maakte veel lawaai in de kale kamer.

“Je hebt de foto’s van de muur gehaald,” zei ze.

“De koper komt maandag opmeten.”

“Dus?”

“Dus ik ga verhuizen.”

“Dat weet ik.”

Hij deed theezakjes in de mokken. Op de ene stond een getekende das. Op de andere stond BESTE MAMA, in letters die langzaam vervaagden.

Voordat hij haar een mok gaf, verwisselde hij ze. Ze zag het.

Zo liepen ze nu al dertien maanden om kleine dingen heen, voorzichtig om niet verder te beschadigen wat al kapot was.

“Waar ga je heen?” vroeg Clara.

“Een appartement boven een winkel. Vlak bij de werkplaats.”

“Welke winkel?”

“Een telefoonwinkel.”

“Oké.”

“Het heeft een aparte ingang.”

“Ik nam aan dat je niet tussen de telefoons door naar boven hoefde.”

Hij had gehoopt dat ze naar het appartement zou vragen. Nu ze het deed, wilde hij er niet meer over vertellen.

Ze liep naar de achterdeur en keek de tuin in. De rozemarijnstruik hing over het pad. Helen knipte hem altijd met de keukenschaar bij en klaagde daarna dat alles wat ze ermee knipte naar lamsvlees smaakte.

“Wat is er met de blauwe stoel gebeurd?”

“Naar de kringloop.”

“Ik had gezegd dat ik hem misschien wilde hebben.”

“Je zei dat je geen ruimte had.”

“Toen niet, nee.”

Hij draaide de mok met de das aan het oor.

“Je zei dat de tafel het enige was wat je wilde.”

“Nee. Je vroeg wat ik wilde. Ik zei de tafel.”

Nu ze het zo zei, hoorde hij het verschil. Hij wist alleen niet wat hij ermee aan moest.

“Het busje staat buiten,” zei hij.

“Ja. Ik zag het toen ik ermee hierheen reed.”

Samen kregen ze de vierde poot los. Clara hield de tafel tegen terwijl Arthur met zijn gewicht op de dopsleutel drukte. De bout gaf mee met een geluid dat op zacht gemopper leek. Hij stootte zijn knokkels tegen het frame en zei een woord dat Helen bij het ontbijt had verboden. Bij andere maaltijden mocht het wel; helemaal consequent was ze niet geweest.

Clara lachte.

Aan de onderkant van het tafelblad, vlak bij de rand, had iemand met watervaste stift een hondje getekend. Arthur streek er met zijn duim over.

“Dat heb jij gedaan.”

“Weet ik.”

“Je gaf de hond de schuld.”

“Ik was acht.”

“We hadden geen hond.”

“Ik was geen erg goede crimineel.”

Ze wikkelden de poten in oude handdoeken. Arthur vond de nummers terug die hij er bij de vorige demontage met potlood op had gezet. Clara droeg ze twee aan twee naar buiten. Hij liet haar. Samen tilden ze het blad op, draaiden het op zijn kant door de deur en stonden op de oprit zwaarder te ademen dan een van beiden wilde toegeven.

Het busje was lang genoeg. Arthur controleerde de spanbanden. Daarna nog eens.

“Je hoeft niet te komen,” zei Clara.

“Iemand moet hem weer in elkaar zetten.”

“Ik weet hoe een schroevendraaier werkt.”

“Hij moet ook waterpas staan.”

“Aan de kust is vast iemand die dat kan.”

Hij trok een spanband aan die al strak genoeg zat.

“Ik heb het verhuurbedrijf gezegd dat ik zou rijden.”

Ze keek hem even aan en overhandigde hem toen de sleutels.

“We gaan er niet rechtstreeks naartoe.”

“Oké.”

“Ik wil onderweg ergens stoppen.”

“Hoe ver moeten we ervoor omrijden?”

“Een eindje.”

Hij vroeg niet verder. Zo veel tijd samen had ze hem in een jaar niet aangeboden.