De tafel die we meenamen naar zee

Op de ochtend dat Clara de keukentafel kwam halen, at Arthur zijn geroosterde boterham staand bij het aanrecht.

De tafel lag ondersteboven op twee dekens. Drie poten had hij er al af gehaald. Hij bekeek de vierde, die hem de vochtige winter van 2004 nog altijd niet had vergeven. Naast de marmelade lag een dopsleutel. Af en toe pakte hij die op, probeerde de bout nog eens en legde hem zwijgend weer neer.

Helen zou wel iets hebben gezegd. Over zijn talent om het ontbijt moeilijker te maken dan nodig was. Of ze zou hebben voorgesteld het ding mee naar buiten te nemen en af te schieten. Dat was haar oplossing voor de meeste problemen met meubels geweest.