De achterkant van het doek

Woensdag kwam Gert de meubelhandelaar naar de werkplaats. Hij had netjes gebeld en kwam een kwartier te vroeg. Nelle besloot dat die twee dingen elkaar niet ophieven.

Hij droeg schoenen die weinig vertrouwen in regen uitstraalden en een jas die hij tijdens het hele bezoek niet uitdeed. Hij bekeek de ruimte met kleine hoofdbewegingen, alsof hij voor elk voorwerp een andere brandpuntsafstand instelde.

‘Mooi vak,’ zei hij.

‘Ja.’

‘Lastig om mensen voor te vinden.’

Nelle wees hem op de kruk naast het bureau. ‘U wilde iets bespreken.’

Hij ging niet zitten. ‘Ik heb begrepen dat er wat onduidelijkheid is over de spullen.’

‘Over één stoel was het heel duidelijk. Die was niet van Els.’

‘Die staat er ook niet meer tussen.’

Hij haalde een afdruk uit zijn tas. De groene bank, een kast, een lamp, een tafel. Daarnaast foto's van enkele stoelen uit de opslag van Nelles atelier. Ze kende de beelden, maar niet allemaal in deze combinatie.

‘Deze twee zijn van mij,’ zei ze.

Gert pakte zijn pen. ‘Dan haal ik ze eruit.’

Zo gemakkelijk ging het. Dat maakte haar wantrouwig.

‘Hoe zijn ze erin gekomen?’

‘Bram zei dat alles met een sticker voor verkoop was. Uw dochter heeft de foto’s aangeleverd. Ik heb niet zelf die stickers geplakt.’

Nelle trok de kastdeur open. Op de twee stoelen zat nog steeds een wit rond stickertje met een getal. Haar eigen voorraadnummers. Ze voelde haar hoofd warm worden.

‘Dit zijn geen verkoopstickers.’

‘Nu weet ik het.’

Gert schreef iets op het papier. Hij verdedigde zich niet. Misschien hoefde hij dat niet, misschien deed hij het op een manier die zij niet herkende.

‘Ik heb mevrouw Sanders aangeboden te helpen met de verkoopdag,’ zei hij. ‘Daarvoor reken ik een vast bedrag. Wat daarna overblijft, kan ik eventueel overnemen. Mijn bod wordt uiteraard anders als er minder spullen zijn.’

‘Wat heeft u precies met haar afgesproken?’

Hij liet het zien. Een kort voorstel, zonder fraaie woorden. De verkoopdag kwam er alleen als Els akkoord ging met de lijst. Bezoekers konden bieden of kopen voor een vooraf vastgestelde prijs. Puck deed de presentatie, hij de ontvangst en betalingen. Er was geen verborgen bedrag, geen regel waarin het hele huis ineens van hem werd. Nelle moest haar teleurstelling daarover onderdrukken.

‘Ik wil dat er bij elk meubel een eigenaar staat,’ zei ze.

‘Dat lijkt me verstandig.’

‘En dat niemand iets reserveert voordat die lijst is gecontroleerd.’

‘Dan moet ik wel weten wanneer dat klaar is. Ik heb ook ander werk.’

Die zin had zij zelf kunnen zeggen. Ze gaf hem een datum.

Toen hij vertrok, bleef Nelle met de afdruk in haar hand staan. Ze had verwacht iemand te ontmoeten die haar woede een bruikbare richting gaf. Gert wilde meubels verkopen en geen gedoe. Het gedoe was al eerder gemaakt.

Puck kwam om twee uur. Ze had een geheugenkaartje bij zich en een pak druiven dat ze op tafel zette.

‘Voor de vitamines,’ zei ze. ‘Je ziet er de laatste tijd uit alsof je alleen koffie eet.’

Nelle legde de afdruk voor haar neer.

Puck keek. ‘Die stoelen waren voor het overzicht van de werkplaats.’

‘Gert dacht dat ze te koop waren.’

‘Dan heeft pap ze verkeerd doorgestuurd.’

‘Had je verschillende mappen gemaakt?’

‘Ja.’

Puck opende haar laptop. Er waren inderdaad verschillende mappen. INBOEDEL ELS. ATELIER OVERZICHT. PROEFOPSTELLING. In die laatste map stond de zandkleurige fauteuil van Vera. Puck wees op de naam.

‘Ik ben niet zomaar alles door elkaar aan het sturen.’

Nelle knikte. Ze voelde zich moe van het steeds opnieuw bijstellen. Het was eenvoudiger geweest als één persoon alle fouten had gemaakt.

‘Sorry,’ zei ze.

‘Waarvoor?’

‘Dat ik dacht dat je slordig was.’

Puck trok een druif van de tros. ‘Ik was ook slordig. Met die stoel. Alleen niet met alles.’

Ze bekeken de beelden samen. Puck had van Els’ huis een lichte, rustige plek gemaakt, met een paar gekozen voorwerpen die ademruimte kregen. De foto’s waren mooier dan de kamers zelf. Nelle zag hoe haar dochter ruimte kon maken door dingen weg te laten.

‘Deze foto van de bank is goed,’ zei ze.

‘Hij is bij het raam gemaakt. Ik kon hem niet verplaatsen in mijn eentje.’

‘Daar heeft je vader dus mee geholpen.’

‘Ja.’

Nelle keek naar de zoom van de bekleding. Ze zag een kleine onregelmatigheid die haar jaren geleden een hele middag had gekost. Op de foto viel hij nauwelijks op.

‘Ik heb er toen zo lang aan gewerkt.’

‘Dat zie je.’

‘Eigenlijk zie je het juist niet.’

Puck dacht even na. ‘Misschien is dat ook werk. Dat je niet meer ziet waar het lastig was.’

Nelle keek haar aan. Haar dochter leek weinig op het kind met de rode sleutelvis. Ze had nog dezelfde manier van kauwen, een beetje aan één kant, maar verder was er veel gebeurd terwijl Nelle bezig was geweest.

Ze haalde de stofstalen tevoorschijn voor een gewone klant. Puck zou foto's maken voor de website, dit keer volgens een korte opdracht die ze samen opschreven. Zes beelden. Twee uur fotografie, daarna selectie en bewerking. Nelle vroeg een prijs. Puck noemde er één en keek vervolgens naar haar scherm, alsof ze zichzelf wilde beletten het bedrag kleiner te maken.

‘Goed,’ zei Nelle.

‘Echt?’

‘Ja.’

‘Je mag wel zeggen als het te veel is.’

‘Dan zeg ik het.’

Puck knikte, zichtbaar ongemakkelijker dan bij een onduidelijke gunst.

Die middag maakten ze één stoel klaar voor de foto. Nelle trok de onderstof strak terwijl Puck het licht controleerde. Ze werkten een tijd zonder te praten. Buiten begon het te regenen. Het water liep over de ruit in lijnen die Puck mooi vond en Nelle zag als iets wat ze straks moest zemen.

Toen alles klaarstond, haalde Puck de sleutel uit haar jaszak. Het rode rubber had bijna geen vorm meer.

‘Wil je deze terug?’

Nelle keek ernaar. Ze had willen zeggen ja. Ze had zelfs gedacht aan een nieuw slot, liefst iets waarmee ze onmiddellijk aan iedereen duidelijk maakte dat het afgelopen was. Maar Puck was geen indringer geweest. Ze was haar dochter, die een onheldere afspraak verkeerd had uitgevoerd.

‘Voorlopig wel,’ zei ze. ‘Ik wil weten wie er binnenkomt wanneer ik er niet ben.’

Puck legde de sleutel op tafel.

‘Als je hem nodig hebt, vraag je het,’ zei Nelle.

‘Goed.’

Ze had nog iets geruststellends willen toevoegen. Dat het niet persoonlijk was, dat Puck altijd welkom bleef. Het wás persoonlijk. Puck bleef welkom. Beide dingen konden blijkbaar tegelijk bestaan zonder dat ze er een hele toespraak van maakte.

Bij het afscheid omhelsde haar dochter haar kort. Ze rook naar regen en druiven, een vreemde combinatie die Nelle later nog zou proberen terug te halen.

De sleutel lag naast de nieuwe opdracht. Nelle stopte hem in de bovenste bureaula. Ze sloot de la en ging aan het werk.