De rand telt ook

Om vijf uur lag de kopie weer op de buurthuistafel. Er zat één vettig puntje op de witte rand, van een koekje. Ellen schoof er een schoon vel onder.

‘En?’ vroeg ze.

‘Niet de wolwinkel en niet de bakker,’ zei Ada.

Ze vertelde over de stenen trap en de twee ramen. Ellen vroeg wat de vrouw van de wolwinkel had gezegd. Ze kende het binnenplaatsje nog steeds niet. Wel wist ze waar een plattegrond van de buurt hing: in de bibliotheek, naast het rek met wandelboekjes.

‘Morgen na school even?’ vroeg Imaan.

Ada wilde meteen. Maar haar vader stond bij de deur met de gerepareerde lamp onder zijn arm. Thuis moesten ze nog de laatste doos keukenspullen openmaken. Imaan ging naar zwemles. Noud at op woensdag bij zijn oma.

Ze spraken donderdag halfvier af. Ada mocht de kopie mee naar huis nemen. Ze schoof hem in een lege grote envelop van Ellen. De flap bleef open; zo hoefde er geen hoekje van de foto om.

In de Lindestraat brandde de zon op het raam van hun woonkamer. Haar vader zette de lamp op de grond en maakte de keukenla open. De schaar was terug naar het buurthuis, maar er lag nu een mes op de doos. Ada bleef een eindje uit de buurt terwijl hij het plakband opensneed.

Uit de doos kwamen de pollepels, een broodplank en de blauwe schaal waar bij hun vorige huis altijd sleutels in hadden gelegen. Ada pakte hem aan en zette hem op het aanrecht.

‘Waar moet deze?’ vroeg ze.

‘Waar jij hem terug kunt vinden.’

Dat vond ze een bruikbaar antwoord. Ze schoof de schaal naast de keukenla. Op de bodem lag een oude sleutel met een rond rood dopje. Die paste hier nergens meer op.

Aan tafel haalde ze de kopie uit de envelop. Ze had niets omgeklapt, en toch keek ze steeds naar dezelfde rode vlek. Haar vader legde drie onderzetters opzij.

‘Wil je dat ik meeloop naar die kaart morgen?’ vroeg hij.

‘Eerst met Noud en Imaan. Misschien weet de mevrouw daar hoe je die moet lezen.’

‘Goed. Ik ben vrijdagmiddag vrij. Dan kan ik mee als jullie ergens willen aanbellen.’

Hij keek naar het dak op de foto. Ada vertelde dat dat ook niet bij de bakker stond. Daar hield zijn kennis op. Hij was tegelijk met Ada verhuisd en had dat dak ook nog nooit bewust bekeken.

Donderdag legde Imaan de envelop tussen hen in op het bankje voor het buurthuis en haalde de kopie eruit.

‘We keken hier,’ zei ze, met haar vinger bij de trap. ‘Maar hier staat ook iets.’

Ze wees naar het rode pannendak. De smalle lichte band op de schoorsteen was bijna wit. Ada keek naar de lucht erboven en naar de muur eronder. Het dak had vanaf het begin op de foto gestaan. Ze had er alleen nog nauwelijks naar gekeken.

Noud hield zijn handen als een kader naast de kopie. ‘Er staat best veel op als je er geen vinger voor houdt.’

Zijn duim zat precies voor het laatste boograam.

Imaan tikte er zacht tegen. Hij haalde hem weg. Toen konden ze alle drie de ramen weer zien.

Ze spraken af wat tegelijk moest kloppen: de drie lage ramen, de ronde steen en de plaats van het dak. Het trapje kon veranderd zijn. Maar als ze alleen naar het rood bleven kijken, kwamen ze nooit verder dan de wolwinkel.

Ada vouwde de envelop niet dicht. Imaan droeg hem naar de bibliotheek, zodat Ada onderweg haar appel kon opeten. Bij de deur stak Noud zijn hand uit voor de envelop. Hij hield hem vast terwijl Imaan haar veter strikte. Daarna gaf hij hem weer terug.