Een adres erbij

Op vrijdagmiddag kwamen er drie kinderen en één vader tegelijk door de buurthuisdeur. Ellen zette haar theekopje op een stapel onderzetters. Noud wilde beginnen, maar Imaan hield de envelop al boven de tafel.

‘Eerst kijken,’ zei ze.

Ze legde de kopie neer. Ada legde de kaart ernaast. Haar vader zocht de nieuwe foto op zijn telefoon op en hield het scherm zo dat Ellen het kon zien. Ellen keek naar de drie lage bogen, de ronde steen en de twee verschillende dingen daaronder.

‘Jullie hebben hem echt,’ zei ze.

Ada vertelde over de achterkant van het huizenblok. Noud wees op de kaart hoe dicht ze al bij de schoorsteen waren geweest, in Ada's eigen straat. Imaan vertelde dat de foto alleen klopte als je ook naar het dak en de ramen keek, niet alleen de rode trap.

Ellen vroeg waar het was. Ada draaide de envelop om. Ze las Andrés winkelnaam en de Wilgenstraat hardop. Haar vader stuurde de foto's naar Ellens computer. De printer deed het weer met hetzelfde zachte gebrom als woensdag.

Ellen drukte de huidige plaatsfoto af. De kleuren waren iets donkerder dan op het scherm. De drie ramen waren goed zichtbaar. De lichte ronde steen ook. Ada legde de afdruk naast de kopie op tafel en schoof de randen tegen elkaar.

Nu hadden ze iets dat je zonder telefoon aan iemand kon laten zien.

Het originele oude plaatje kwam uit zijn hoesje. Ellen hield het aan de hoeken vast. Ze wilde liever de kopie ophangen en het oude papier terug in de map bewaren. Dat vonden de kinderen goed. Ellen schoof het plaatje weer in zijn hoesje, deed het in de map en legde die in de kast.

Ellen haalde het karton met de lege regel tevoorschijn. Er was nu genoeg om er drie regels vol uitleg van te maken. Ada begon met de ramen. Noud begon met de schoenmaker. Imaan pakte een potlood en schreef op een los vel wat ze allemaal door elkaar zeiden.

Na een paar pogingen bleef er weinig over: het hofje achter schoenmaker André, aan de Wilgenstraat. Het rode trapje was weggehaald toen de oude deur een raam werd.

‘Meer hoeft niet,’ zei Imaan.

Ze keek naar hun twee beelden. Ada vond het ook. Wie langer wilde kijken, kon de ramen zelf tellen. Het karton hoefde niet te vertellen hoe ze bij de wolwinkel hadden gezeten of hoeveel koekjes ze onderweg hadden gegeten.

Zaterdagmiddag hingen de twee foto's naast elkaar aan een lage prikplaat. Er kwamen buurtgenoten, met jassen over hun arm en een kind dat meteen naar de limonade liep. Iemand wees naar de autobus op een andere foto. Iemand herkende een hond.

De vrouw van de wolwinkel kwam ook. Ada zag haar staan en ging naar haar toe. Ze had die rode stenen trap niet meer nodig, maar wel onthouden dat ze zou vertellen hoe het zat.

‘Achter André,’ zei de vrouw. ‘Daar ben ik nog nooit geweest.’

Ze keek naar de kopie en de nieuwe afdruk. Met haar vinger volgde ze in de lucht de drie lage ramen. ‘O ja,’ zei ze. ‘En die ronde steen zit nog precies boven de plek van die drie treden.’

Noud kwam naast Ada staan. Hij droeg een beker limonade die maar halfvol was. Hij had niet willen wachten tot de kan opnieuw gevuld werd. Imaan zat bij haar moeder aan de tafel. Ze liet haar de kaart zien, met het kleine kruis bij de wolwinkel.

De twee afdrukken hingen er naast elkaar. Ada liet Noud met zijn limonade naar de tafel gaan en keek zelf nog een keer naar het raam op de nieuwe foto.

Onder de foto's stonden de winkelnaam en de Wilgenstraat. Daarboven kon iedereen zelf de oude deur en het huidige raam zien.