Het onderhoudspad

Donderdag stond Finns foto op de voorpagina van de plaatselijke website.

Het was de foto die ik op het repetitiepodium had gemaakt, dezelfde die voor de Harcourt-presentatie was gebruikt. In de oproep was hij niet langer een veelbelovende jonge filmmaker. Hij was iemand die de politie in verband met haar onderzoek dringend wilde vinden en spreken.

Ik had hem voor die foto naar het licht laten draaien. Ik herinnerde me dat ik had gezegd dat zijn schouders stijf leken. Hij had gevraagd of ik wilde dat hij mysterieus keek en ik had gezegd dat hij moest kijken alsof hij op een bus wachtte.

Nu kon ik de foto niet zien zonder dat gesprek te horen.

Ik deelde de oproep niet met een persoonlijk bijschrift. Ik stuurde de link naar de plekken waar de politie had gevraagd hem te delen, met hun tekst erbij. Toen zette ik het scherm uit.

Mam was die ochtend thuis. Haar leidinggevende had het rooster opnieuw aangepast, niet voor onbepaalde tijd en niet zonder dat andere mensen de last droegen. Ze zat aan de keukentafel uit te zoeken welke diensten ze de komende twee weken kon overnemen.

“Wil je dat ik meer uren neem?” vroeg ik.

“In de supermarkt?”

“Ja.”

“Niet om dit te betalen.”

“Het zou kunnen.”

“Ik weet het. We gaan allemaal uitzoeken wat we kunnen doen. Jij gaat je schuldgevoel niet afkopen.”

Ik ging tegenover haar zitten.

“Dat klinkt als iets wat Sam zou doen.”

Ze keek over het rooster naar me.

“Ja.”

Die had ik verdiend. Ik moest ervan glimlachen.

Ik besteedde de ochtend aan het opnieuw monteren van het begin van de schoenmakersfilm. Meneer Patel had de privékopie bekeken en via zijn dochter een spraakbericht gestuurd. Hij vond hem mooi, maar wilde dat één zin werd verbeterd omdat hij het verkeerde soort leer had genoemd terwijl de hak in zijn hand hem afleidde.

De verbetering was eenvoudig. Ik had een ander antwoord dat het juist uitlegde. Ik veranderde de montage, controleerde of het nog klopte en stuurde hem het aangepaste gedeelte.

Het voelde goed een probleem op te lossen dat echt op te lossen was.

Rond lunchtijd kwam Imani langs met een pak koekjes en zonder camera. Mam liet haar binnen en vroeg meteen of ze thee wilde. Toen keek ze naar mij alsof ze zich pas herinnerde dat dit misschien een situatie was die tact vereiste.

“Thee zou fijn zijn,” zei Imani, en redde ons allemaal.

We gingen in de tuin zitten op stoelen die Sam uit de schuur had gered. Eén helde een beetje. Ik gaf Imani de stabiele en zette mijn voet tegen de poot van de mijne.

“Hoe gaat het?” vroeg ze.

“Ik ben iemand geworden die kijkt of elke fiets van hem is.”

“Dat klinkt vermoeiend.”

“Dat is het ook.”

Ze maakte het pak koekjes open.

“Ik weet niet wat ik ervan moet vinden dat hij vermist is,” zei ik.

“Je hoeft niet één ding te kiezen.”

“Ik weet het. Alleen… een deel van mij wil dat hij wordt gevonden omdat zijn moeder er verschrikkelijk uitziet. Een deel wil dat hij wordt gevonden omdat ik wil vragen wat hij heeft gedaan. En een deel wil hem nooit meer zien.”

Ze knikte.

“Wat als hij zegt dat hij niets heeft gedaan?”

“Dan heeft de politie nog steeds dingen om te bekijken.”

“Wat als ik hem geloof?”

Daar dacht Imani langer over na.

“Misschien wil je dat graag. Dat is niet hetzelfde als besluiten dat hij gelijk heeft.”

Ik staarde naar het koekje in mijn hand. Ik had het in vier stukken gebroken zonder er iets van te eten.

“Hij was aardig voor me toen andere mensen dat niet waren.”

“Dat geloof ik.”

“Hij zorgde altijd dat het minder gênant voelde als we dingen niet konden betalen.”

“Dat geloof ik ook.”

Ik keek op.

“Je gaat niet zeggen dat het allemaal manipulatie was?”

“Nee. Ik was er niet bij.”

Van opluchting leunde ik naar haar toe. Ze kwam me halverwege tegemoet en we zoenden, met de tuindeur open en mam die in de keuken de afwas verplaatste. Het was niet zo privé als vrijdag was geweest. Maar we deden het ook niet voor iemand anders.

Toen we loskwamen, veegde Imani een kruimel van mijn mouw.

“Eet dat koekje op,” zei ze. “Je laat het lijden.”

Ze ging om twee uur weg omdat ze haar tante tijdens een dienst in het café zou helpen. Ik keek hoe ze naar het einde van de straat liep voordat ik naar binnen ging. Mam deed alsof ze het niet merkte. Dat was het vriendelijkste wat ze kon doen.

Om 15.17 uur werd ik door een onbekend nummer gebeld.

Ik stond bij de gootsteen een mok om te spoelen. Het eerste wat ik dacht was dat ik een oproep van het opleidingskantoor had gemist. Ik nam met natte vingers op en liet de telefoon bijna vallen.

“Hallo?”

“Bee.”

Ik draaide de kraan dicht.

Finns stem was zacht. Achter hem sloeg de wind in onregelmatige stoten tegen de microfoon.

“Waar ben je?” vroeg ik.

“Hang niet op.”

“Ik hang niet op. Waar ben je?”

Mam keek op van de tafel. Ik vormde zijn naam met mijn mond. Ze stond meteen op en pakte haar telefoon.

“Ik ben teruggegaan,” zei Finn.

“Waarheen?”

“Naar het centrum.”

Mam kwam dichtbij genoeg om mee te luisteren en ik zette het gesprek op de luidspreker. Ik wees op het woord CENTRUM op het boodschappenlijstje en schreef er ONDERHOUD? onder met een pen die het nauwelijks deed.

“Welk gedeelte?” vroeg ik.

“Het pad bij het lesbad. Ik kan niet door het hek. Ze hebben er een nieuw slot op gezet.”

Mam stapte de hal in en belde om hulp. Ze liet de deur open zodat ik haar kon zien.

“Blijf op het pad,” zei ik. “Probeer niet door het hek te gaan.”

“Dat was ik niet van plan.”

“Oké.”

“Ik wilde het alleen zien.”

Hij ademde snel. Ik hoorde verkeer in de verte en iets wat bij de telefoon rammelde.

“Ben je gewond?”

“Nee.”

“Is er iemand bij je?”

“Nee.”

Mam sprak zacht in de hal en gaf de plek en Finns naam door. Ik hield de telefoon met beide handen vast.

“Je moet met de politie praten,” zei ik.

“Ik weet wat je steeds zegt.”

“Luister dan.”

“Ik luister. Iedereen denkt dat ik niet luister.”

Ik haalde adem.

“Goed. Vertel me waarom je hebt gebeld.”

Een paar seconden was er alleen wind.

“Ik wist niet dat het deksel open was,” zei hij.

De keuken leek verder van me vandaan te schuiven. De mok in de gootsteen, het open pak koekjes, mams notitieboek op tafel: alles bleef precies waar het was geweest, maar het lukte me niet naar één ding te kijken.

“Welk deksel?”

“Dat onderhoudsding. Waar ze naar beneden gaan om het schoon te maken. Ik dacht dat er achter hem grond was.”

Mam kwam terug in de deuropening. Ze zag mijn gezicht en bleef staan.

“Finn,” zei ik. “Wat is er gebeurd?”

Hij maakte een geluid dat een lach had kunnen zijn als hij er genoeg adem voor had gehad.

“Hij bleef maar praten.”

“Rowan?”

“Ja.”

“Wat heb je gedaan?”

“Ik wilde alleen dat hij ophield.”

Ik greep de rand van het aanrecht vast.

“Wat heb je gedaan, Finn?”

Deze keer gaf hij antwoord zonder een andere manier te vinden om het te zeggen.

“Ik heb hem geduwd.”