Acht sokken

Aron stond in de gang van het buurthuis met zijn oor tegen een leeg blik. Hij schudde het langzaam heen en weer. Binnenin ritselde iets.

‘Regen,’ zei hij, toen hij Mila zag.

‘Het is droog buiten.’

Hij hield het blik een beetje schuin. Er klonk een zacht getik dat steeds voller werd.

Mila luisterde. ‘Hagel.’

‘Dan doe ik het minder hard.’

Hij draaide het blik zo voorzichtig dat er eerst helemaal niets gebeurde. Toen tikten drie druppels tegen de bodem. Mila boog dichterbij.

‘Wat zit erin?’

‘Rijst. Als je dat tegen de kinderen zegt, hoort niemand meer regen.’

Oma hing haar jas op aan een haak. Mila hield de hare aan. In de gang rook het naar mandarijnen en de warme lucht die uit de kleine zaal kwam. Op de deur stond dat de voorstelling om halfacht begon. Ze hadden nog een kwartier.

‘Mijn bloem zit er toch nog op?’ vroeg ze.

Aron keek de zaal in. ‘Er zijn er vijf.’

‘Die met drie blaadjes.’

‘Waarom maar drie?’

‘Omdat die schaar vastzat. Dat heb ik vorige week verteld.’

‘Dan zit hij erop. Ilyas heeft niets weggegooid. Zelfs niet de oude vis.’

Mila liep tussen de stoelen door naar de poppenkast. Voor het lage toneel lagen kussens op de grond. Aan de zijkant stak een paar sokken uit een tas. De sokken waren oranje, maar niet dezelfde kleur oranje.

Achter het gordijn zat meneer Ilyas op een kruk. Hij had de paarse octopus op zijn hand. Met zijn andere hand zocht hij iets onder zijn been.

‘Niet naar beneden kijken,’ zei hij tegen de octopus.

De octopus keek toch. Een tentakel schoof in de richting van de grond.

‘Ik ben mijn wasknijper kwijt,’ zei Ilyas tegen Mila. ‘En als ik opsta, valt de hele oceaan.’

Het blauwe tule hing aan zijn broek vast. Mila maakte de rand los en hield hem omhoog. Ilyas kon opstaan. Onder zijn kruk lagen twee wasknijpers, een stukje touw en een halve mandarijnenschil.

‘Je bloem is achter,’ zei hij. ‘Kijk maar.’

De laars stond op een houten kistje. Uit de brede schacht groeiden papieren bloemen op dun ijzerdraad. Mila herkende haar blauwe meteen. Drie blaadjes en één lange knik waar ze hem met plakband had hersteld. Aan de zool zat een draadje groene wol dat gisteren gras moest zijn geweest.

‘Wie doet de storm?’ vroeg Ilyas.

Aron stak zijn hoofd naast Mila door het gordijn. ‘Ik. Maar eerst gewone wind. Anders is de visser meteen klaar.’

Hij ritselde met een krant. De octopus draaide zijn kop weg.

‘Vochtig weertje,’ bromde Ilyas met een lagere stem.

Mila lachte. De tentakels zagen er van dichtbij slap uit en ze kon de duim zien waarmee Ilyas de kop bewoog. Toch wilde ze de octopus een antwoord geven.

In de zaal schoven mensen hun stoelen dichterbij. Zes kinderen hadden ieder een kussen uitgezocht. Een klein meisje trok haar kussen over haar voeten heen. Oma ging op een stoel achter hen zitten en legde haar tas op schoot.

Mila wilde naast haar gaan zitten, maar Aron gaf haar de krant.

‘Even vasthouden. Niet al laten waaien.’

Hij schoof het rijstblik onder zijn eigen stoel. Boven de poppenkast brandde het kleine toneellampje. Het maakte een gele streep op de zee. Ilyas keek langs het gordijn om te zien of iedereen zat.

Het lampje flitste.

Even werd de blauwe stof wit. Daarna ging alles achter het gordijn donker.

Ilyas drukte op het schakelaartje. Eén keer, nog een keer.

‘Wacht even,’ zei hij tegen de zaal. ‘De visser ziet zijn hengel niet.’

Iemand bij de deur deed de plafondlampen aan. Nu zag Mila alles. De twee handen boven de visser. Het kistje onder de bloemenlaars. Een veiligheidsspeld aan de rand van het gordijn. De zee zag eruit als het lapje dat hij eigenlijk was.

Ilyas keek omhoog, maar liet de fitting met rust. ‘Dat wordt morgen de elektricien. We spelen wel met dit licht.’

Een vader op de tweede rij haalde een zaklamp uit zijn jas. ‘Zal ik erop schijnen?’

De witte cirkel schoot over de visser en bleef op de octopus staan. De kop werd fel, de rest bijna zwart. Het leek alsof iemand een boze handschoen op een stok had gezet.

Een van de kleuters kroop een stukje naar achteren.

Mila gaf Aron zijn krant terug. Ze voelde het pakje door haar jaszak. Zelfs daarbinnen leek de stof koel tegen haar vingers.

‘Oma,’ fluisterde ze.

Oma boog naar haar toe. Mila liet een hoekje uit de zak komen. Licht streek over de rand van oma's tas.

‘Zou het kunnen?’

Oma keek naar de kleine zee, toen naar Ilyas. ‘Als hij hem nergens aan vastspijkert.’

‘Wat wil ik vastspijkeren?’ vroeg Ilyas.

Mila nam de lap mee achter het gordijn. Ze hield hem open, met de glans naar de tule. Op Arons neus verscheen een zacht zilveren puntje.

Hij stak zijn hand ervoor. Het puntje verschoof.

‘Waar komt dat vandaan?’

‘Van oma.’

Oma stond inmiddels naast hen. ‘Voor vanavond geleend. Hij moet heel blijven. Geen punaises, geen lijm.’

Ilyas legde zijn nietmachine meteen op het kistje, hoewel niemand had gezegd dat hij die wilde gebruiken. Samen zochten ze een plek. De eerste lat was ruw. Mila voelde een splinter en legde hem weg. Ilyas haalde een gladde houten lat uit de decorbak en legde die tussen twee lage steunen. De hele lap kon eroverheen hangen, vrij van de vloer en zonder een spijker.

Toen de plafondlampen weer uitgingen, begon de zee te glanzen.

Mila bleef even staan. Achter de tule lagen lichte plooien over elkaar. Als Ilyas langs de rand bewoog, schoof het licht een stukje mee. Ze wist dat er een houten vloer achter zat, toch kreeg ze zin om te kijken hoe diep het water was.

‘Dit is goed,’ zei Aron heel zacht.

Mila ging naast oma zitten. Ze hield de lege jaszak dicht met haar hand.

De visser stak zijn hoofd boven het gordijn uit. Zijn ogen waren een beetje scheef geschilderd. In het zachte licht leek hij zich ergens zorgen over te maken.

Aron liet de krant bewegen. De visser trok zijn kraag omhoog. Daarna kwam de regen uit het blik. Mila wist waar het geluid vandaan kwam, maar ze keek toch naar de hoed van de pop om te zien of hij nat werd.

De hengel boog. Er kwam een laars uit zee. Met de bloemen nog erin.

De octopus wilde de laars kopen.

‘Voor acht sokken,’ bromde hij.

De visser telde de tentakels. Bij zeven raakte hij de tel kwijt. De kinderen riepen dat hij opnieuw moest beginnen.

‘Dan moeten die bloemen eruit,’ zei de octopus toen eindelijk alles geteld was.

Mila zag haar blauwe bloem heen en weer wiebelen. Drie blaadjes waren blijkbaar genoeg. Ze lachte zo hard dat oma even naar haar keek.

Toen de laars weer in zee zakte, klapten de kinderen. Aron schudde het blik nog één keer, als laatste druppels van de storm. Ilyas liet de visser en de octopus samen buigen.

Een jongen vooraan riep dat de octopus zijn sokken vergeten was. Ilyas bracht hem nog een keer boven het gordijn.

Bij die tweede buiging bleef het metalen lusje aan de kop ergens achter haken.

Er klonk geen scheur. Mila hoorde alleen de pop zacht tegen de lat tikken. De lap ging mee toen Ilyas zijn hand liet zakken. In het zilver verscheen een klein, donker putje.

‘Even de schaar,’ zei hij.

Mila was al opgestaan.

‘Niet knippen!’