Apart aanleveren

Hugo had de tafel voor de ramen neergezet. Daardoor konden ze niet meer bij het stopcontact zonder eronderdoor te kruipen. Sanne zag het toen ze haar laptop aansloot, keek naar Vera en zei dat ze nog niet begonnen waren en nu al iets verkeerd hadden voorbereid.

‘Ik kan er wel bij,’ zei Vera.

Ze knielde naast de tafel. Er zat een oud stekkerblok achter de poot. De kabel haalde het net. Toen zij weer opstond, had Sanne de stoel verschoven zodat niemand erop zou gaan zitten met zijn voet op het snoer.

Op de tafel lag een grote schone onderlegger. De twee dozen stonden ernaast op een lage kast. Anouk had haar eigen papieren meegenomen en de telefoon met de foto's van vrijdag. Vera zag dat het scherm een klein barstje aan de onderkant had dat haar nog niet eerder was opgevallen. Op de gemaakte foto's zat die lijn niet. Zij moest zichzelf even helpen het ene glas van het andere te onderscheiden.

Sanne opende haar ontvangstmap. Zesenvijftig beelden, voor- en achterkanten. Vera had de eerste vergelijking gezien; vandaag lag er iets naast dat toen nog ontbrak. De echte oude kartons waren bij Dorus gebleven, maar hun opnamen stonden met zijn toestemming op Anouks telefoon. In een bericht van gisteravond had hij bevestigd dat ze die vandaag voor deze vergelijking mochten gebruiken. Hij wilde een overzicht achteraf.

‘Eerst dezelfde volgorde,’ zei Anouk.

Zij liet de foto's naar het scherm overzetten op de manier die ze hadden afgesproken. Sanne sloeg ze in een aparte map op, niet tussen de beelden van de eerste ontvangst. Daarna pakte ze het huidige nummer negen uit de doos. De voorkant toonde dezelfde deur als op vrijdag. Het stuk lag vlak op zijn ondersteuning. Op de achterkant stond een groot cijfer, verder vrijwel niets.

Anouk zette de twee vergelijkingsbeelden naast elkaar. Op het ene stond de oorspronkelijke notitie over de deur; het andere, vrijdag gemaakt, liet dezelfde kleine schuine letters zien. Sanne keek nog eens naar het nieuwe karton dat voor haar lag.

‘Hier zouden die letters moeten staan als het hetzelfde stuk was,’ zei ze.

Ze wees naar de lege ruimte, niet naar de foto. Vera zag hoe het papier in het beeld samen met de oude achterkant een voorwerp werd. Het nieuwe exemplaar kon precies dezelfde deur laten zien en toch iets anders zijn.

Bij nummer elf hadden ze minder woorden nodig. De bruine ring liep op de intakefoto door over beeld en karton. Op de foto van Dorus' tafel ook. Het exemplaar bij de stichting miste de doorlopende vlek. Sanne legde het niet op de andere stukken om plaats te maken, maar terug in de beschermende omslag. Zij vroeg Anouk even te wachten met het volgende scherm.

‘Ik wil de lijst erbij houden.’

De nummers kwamen één voor één aan de beurt. Bij de tweede was een slijtplek aan een hoek het duidelijkst; bij een andere vooral de aantekening op de achterkant. Sanne zette een kruisje bij wat zij hadden vergeleken. Anouk corrigeerde haar toen ze het verkeerde vakje aanvinkte.

Bij de laatste van de zeven keek Vera naar de klok boven de deur. Het was nog voor elf. Ze hadden om halftien afgesproken; Yasmin hield het café tot drie uur open. Er was tijd, maar niet een hele dag die vanzelf van iemand anders was.

‘En de eenentwintig andere?’ vroeg ze.

Die stonden op de bestaande vergelijking. Anouk wilde een paar ervan nogmaals zien, verspreid over beide dozen. Sanne nam ze zelf uit de omslagen. De foto's en achterkanten kwamen overeen met haar ontvangstbeelden. Zij legde ze terug op hun plaats. Samen telden ze de achtentwintig stukken in de twee dozen na: eenentwintig oude, zeven nieuwe. De zeven oude die ze vrijdag hadden gezien waren nog bij Dorus.

Hugo kwam binnen met een lege rol vuilniszakken. Hij wilde de prullenbak vervangen en bleef op de drempel staan toen hij de tafel zag.

‘Zal ik straks?’

Sanne wees naar het hoekje achter de deur. Daar kon hij bij zonder langs de stukken te lopen. Hij deed de volle zak dicht en vroeg of ze de verlengkabel nog nodig hadden. Zij knikte.

Vera vroeg hem of hij op die donderdag van Dorus' voorbereiding bij de kamer was geweest. Niet of Dorus er alleen was geweest. Dat had Hugo de eerste keer al niet kunnen weten.

‘In en uit,’ zei hij. ‘Zoals ik hier altijd doe. De deur naar de berging klemt, dus soms haal ik dingen via deze kant.’

‘En kon er iemand anders binnen?’

‘Als Sanne iemand binnenliet. Of ik. Het is geen kluis.’

Sanne keek naar het scherm. Hugo vroeg of zij bedoelden dat hij had moeten opletten wie wat aanraakte. Nee, zei Vera. Dat vroegen ze hem niet achteraf alsnog te hebben gedaan. Hij knikte, nam de volle zak mee en trok de deur niet helemaal dicht. Aan het eind van de gang begon iemand stoelen te verschuiven.

‘Dan blijft het dus mogelijk dat iemand anders iets heeft neergelegd,’ zei Anouk.

Sanne antwoordde niet meteen. Vera zag dat zij de zin persoonlijk opvatte. Ze begreep het: de kast, de sleutel, de eerdere beschuldiging. Nu moesten zij opnieuw over toegang spreken, terwijl Vera haar juist had gezegd dat ze te ver was gegaan.

‘Ik wil weten wat hij zegt als hij dit ziet,’ zei Anouk. ‘Dat is iets anders dan dat ik jou verdenk.’

Sanne stond op en pakte haar eigen map uit de kast. Vera herkende de bladzijden die zij eerder had laten zien. Het bericht aan Dorus lag naast de voorbereidingslijst.

‘Dit stuurde ik voordat hij kwam,’ zei Sanne. ‘Dat is wat ik hem gevraagd heb.’

Zeven reproducties apart aanleveren. De oorspronkelijke set intact. De datum stond boven het bericht, van vóór de werksessie. Anouk las het in zijn geheel. Verderop stond iets over de ruimte om de gekozen volgorde klaar te leggen en het toevoegen van beschermvellen. Geen zin waarin toestemming stond om de oorspronkelijke stukken te vervangen.

‘Heeft hij daarop geantwoord?’ vroeg Anouk.

Sanne liet het antwoord direct eronder zien. Hij had de voorbereiding bevestigd.

‘Kan er daarna nog iets anders zijn afgesproken?’ vroeg Vera. ‘Aan de telefoon, of toen hij hier was?’

Sanne keek haar recht aan. ‘Door mij?’

‘Ja. Dat je later wel zei dat hij ze mocht vervangen.’

‘Nee. Dat heb ik niet gezegd.’

Zij hield de map voor zich. ‘Ik weet niet meer ieder woord van die ochtend. We hebben over de volgorde gepraat. En over waar hij zijn spullen kon leggen. Maar ik heb hem niet gevraagd de oude stukken mee te nemen.’

Vera vroeg of er een telefoongesprek na het bericht was geweest. Sanne dacht na. Ze keek in haar agenda en zei dat hij nog had gevraagd naar het tijdstip waarop Hugo er was. De inhoudelijke opdracht had ze zo gelaten.

‘Ik heb niet goed gecontroleerd wat er teruglag,’ zei ze. ‘Dat is wat ik gedaan heb. Ik wil niet dat we daar nu van maken dat ik het misschien wel besteld zal hebben.’

Anouk zei dat zij dat niet wilden invullen. Ze wilde dit juist naast het bericht kunnen leggen. Sanne legde de map op tafel. Haar gezicht bleef strak toen zij naar de lijst keek.

Vera keek naar het nieuwe karton nummer negen. Ze stelde zich de twee leveringen voor die volgens de lijst tegelijk hadden moeten bestaan: de achtentwintig geregistreerde exemplaren terug, en daarnaast zeven reproducties. Dat waren andere hoeveelheden dan de achtentwintig die nu in de dozen zaten.

‘Waar had dat aparte mapje moeten liggen?’ vroeg ze.

‘Hier bij de voorbereiding,’ zei Sanne. Ze wees naar de lage kast. ‘Met de lijst. Ik heb het toen niet inhoudelijk nagelopen. Ik had de doos en een stapel beschermvellen gezien.’

‘Maar je hebt geen zeven apart ontvangen?’

‘Niet als aparte set, nee.’

Ze haalde haar bril af. ‘Ik kan ook zeggen dat hij het niet gegeven heeft. Maar ik heb niet alles bekeken. Dat is nou precies waarom we hier zitten.’

Vera hoorde de ergernis die zij voor zichzelf probeerde te houden. Ze wilde zeggen dat Sanne niet alles alleen kon doen, maar dat was geen antwoord op wat ze hadden moeten controleren. In plaats daarvan schoof ze de lijst iets naar het midden, zodat ze hem alle drie konden lezen.

Dorus had eronder geschreven dat de achtentwintig geregistreerde exemplaren waren teruggelegd en de zeven reproducties apart waren afgeleverd. Zijn naam stond erbij. Op de vrijdagfoto's lagen de zeven oude exemplaren in zijn eigen werkdoos. Sanne had hier zeven nieuwe tussen de eenentwintig andere. Er was geen tweede groep van zeven nieuwe die nog voor een apart mapje kon doorgaan.

‘Als het zo was gegaan als op dit blad,’ zei Anouk, ‘hadden jullie hier meer moeten hebben dan die achtentwintig.’

‘Ja,’ zei Sanne.

‘En dan had hij die oude niet in zijn doos gehad.’

Vera keek van de foto van de ring naar de lijst en het bericht. Ze lagen nu alle drie voor hen. De zeven oude kartons waren bij Dorus; wat hier lag, was anders dan wat hij beschreven had.

‘Hij zegt dat hij ze gemaakt heeft,’ zei Anouk.

Sanne wees naar haar oorspronkelijke afspraak. ‘Dan had hij daarover een andere afspraak moeten maken. Niet tekenen dat hij dezelfde teruglegde.’

Ze zei het minder luid dan Vera had verwacht. Daarna zette zij haar bril weer op en sloot de twee dozen. De nieuwe stukken bleven waar ze zaten, duidelijk op de lijst aangeduid. Ze zouden ze niet weggooien zodra de oude terug waren. Anouk vroeg of ze voorlopig apart als vergelijkingsmateriaal bewaard konden blijven wanneer die overdracht plaatsvond. Sanne zou dat met de ontvangst erbij vastleggen.

Ze gingen naar het kleine keukentje aan de gang om water te drinken. Een vrouw stond bij de kraan een dienblad af te spoelen en vroeg of het overleg nog lang duurde. Niet vanwege de kamer; ze had de kar met glazen nodig. Sanne zei dat er geen glazen op hun tafel stonden. De vrouw keek opgelucht en reed de kar weg met één wiel dat steeds dwars ging staan.

Bij de gootsteen pakte Anouk haar telefoon. Zij vroeg Dorus in een bericht een afspraak voor donderdag te bevestigen om de uitkomst en de teruggave te bespreken. Het overzicht van vandaag zou hij eerst krijgen.

Vera vroeg wat zij zou doen als hij niet kwam.

‘Dan ga ik verder met de stukken die er liggen,’ zei Anouk. ‘Ik ga niet nog een keer zes weken afspreken dat we later kijken.’

Vera dronk haar water op en bracht het glas naar het aanrecht. Ze kon vanuit de gang haar jas zien hangen. Straks terug naar het café; donderdag stond nu in haar agenda.

Terug bij de tafel maakten zij het overzicht voor Dorus. Niet een verslag van alles wat zij sinds het eerste blik hadden gedacht. De geregistreerde set, de zeven verschillen, de gevonden zeven en de oorspronkelijke instructie. De levering via haar café stond op een apart blad. Vera las alleen de regels die over haar handeling gingen en vroeg één formulering te veranderen. Daar stond dat zij nooit dozen had ontvangen. Ze had getekend voor de ene map. Over nooit kon zij niets verklaren.

Anouk wijzigde de zin. Sanne keek het na en verstuurde de vergelijking met de afgesproken beelden via het kanaal dat ze met Dorus gebruikten.

‘Die twee dozen kunnen vrijdag hier overgedragen worden,’ zei Sanne. ‘Als we het donderdag eens worden over hoe. Ik reserveer de tafel alvast, geen overdracht op papier voordat het gebeurd is.’

Anouk schreef vrijdag op. Haar hand bleef kort boven de volgende regel hangen. Daar kwamen de negatieven en contactvellen nog achteraan, van Bente en Otto. Ze belde Bente niet meteen vanuit de gang om alles dezelfde middag te laten gebeuren. Morgen zou zij de voorwaarden met haar opnemen.

Vera ruimde het stekkerblok op en trok de kabel los. Onder de tafel zag ze de plek waar haar knie die ochtend langs het hout was geschuurd. Haar broek was er iets lichter. Toen ze opstond, was Sanne al met de gewone kamerindeling bezig. Ze hielp één eind van de tafel naar de muur te schuiven. De dozen stonden veilig in de kast voordat ze hem verplaatsten.

Op de fiets naar het café voelde zij haar telefoon trillen. Bij het rode licht stopte ze en keek. Anouk had doorgestuurd dat Dorus de afspraak voor donderdag kon. Hij had erbij gevraagd of zij wilde meenemen wat zij als zijn aandeel zag. Vera las het bericht nog eens en stopte haar telefoon weg. Het licht werd groen. Zij stak over en dacht aan de twee beelden die werkelijk van hem waren, tussen de zesentwintig van Anouk.