Nog één keer vouwen

Juf Meral zet hun werk op twee kanten van een groot vel. Ze laat op het scherm zien waar de vouw zal komen. Juna wijst aan welke kant de voorkant is. Sem houdt het gevouwen voorbeeld van donderdag ernaast, open bij bladzijde drie.

De kiptekening, de kaart en de strip zijn met de schooltablet op de computer gezet. De juf heeft ze van recht boven het papier gefotografeerd, op de lege tafel bij het raam. De tekeningen bleven netjes liggen. Geen enkele getekende kip draaide op het laatste moment haar kop weg.

Juna kijkt hoe de kopieermachine het proefvel naar buiten schuift. Ze pakt het pas als het helemaal stil op de stapel ligt. Het papier voelt warm aan haar handen.

Ze vouwt het dubbel. Voorop staat hun titel. Daaronder ligt Sems kip schuin in het zand. Het witte stukje van haar staart blijft wit, ook zonder kleuren. De tekst past eronder.

Juna slaat de eerste bladzijde om. Hun bericht gaat verder op bladzijde twee. Juf Merals uitleg staat in een eigen klein vak. Op bladzijde drie begroet de getekende Juna de kip. Even later valt het getekende potlood van Sems oor.

Ze kijken nog naar de achterkant. Het bankje op de kaart is duidelijk. Het hek staat achter de bank. Het pad loopt tot aan de bank, precies zoals buiten. Onder de kleine donkere foto staat het bijschrift. Onderaan staan allebei hun namen.

‘Dit is hem,’ zegt Sem.

Juna leest toch nog één keer de titel. Pip gaat in bad. Er mist geen letter. Ze leest ook het begin van bladzijde twee, om zeker te weten dat er tussen de twee kanten geen halve zin verdwenen is.

Juf Meral komt bij hen zitten. Ze heeft de hele krant nog niet rustig kunnen lezen. Ze leest hem op haar eigen tempo, en moet bij de strip even lachen. Bij de kaart trekt ze haar vinger over het papier tot aan de bank.

‘Kan deze zo voor jullie klas?’ vraagt ze.

Juna kijkt naar Sem. Hij knikt. Daarna knikt zij ook. De juf neemt het proefvel mee naar de machine.

Op tafel blijft een stapel over. Kladblaadjes, een grote donkere foto en het vel met alleen Juna’s naam. Juna legt de spullen die ze willen bewaren in de blauwe map. Ze ziet de eerste drie regels over Pip nog: Loopt. Staat stil. Loopt weer.

Ze schuift dat blaadje niet onderop. Het krijgt een plek naast Sems eerste aardappelkip. Die twee horen een beetje bij elkaar.

De machine begint opnieuw. Dit keer komt er niet één vel uit. Er komen er steeds meer. Juna kijkt niet meer door het raam om te zien wat Pip doet. Er is al genoeg gebeurd voor hun krant.