Een kip hoeft niet te poseren

Juna wil de tablet halen. Ze staat zo vlug op dat haar map tegen de bank tikt. Pip tilt haar kop op. Daarna duwt ze haar snavel weer tussen haar veren.

‘Blijf jij even bij mijn spullen?’ vraagt Juna.

Sem knikt. Hij tekent nu geen ronde aardappel meer. Hij probeert de schuine vleugel te tekenen, met de poot die er net onder vandaan komt.

Juf Meral is in het lokaal, bij de kast met papier. Juna vertelt in één adem over de kip, het kuiltje en het bad zonder water. De juf haalt de schooltablet uit de la.

‘Een zandbad,’ zegt ze. ‘Ga maar van achter het hek kijken. Ik kom zo ook naar buiten.’

Juna neemt de tablet met twee handen mee. Ze voelt zich nu nog meer van de krant. Sem heeft zijn schrift op de bank gelegd. Er staat een kip in die scheef ligt, maar er toch helemaal geen last van lijkt te hebben.

‘Ik teken de veren straks verder,’ zegt hij.

Juna richt de tablet naar de ren. Op het scherm staat eerst vooral een tak. Ze houdt hem iets lager. Nu verschijnt Pip, half in de schaduw van de struik. Juist als Juna het scherm wil aanraken, stopt de kip met schudden.

‘Nog even,’ zegt Juna.

Pip komt overeind. Een wolkje stof schuift van haar rug. Ze klapt haar vleugels tegen haar lijf en stapt uit het kuiltje. Het roomwitte staartpuntje veegt langs een blaadje.

Juna maakt de foto. Ze heeft Pip erop, maar niet precies zoals ze wilde. De kop is naar beneden en de vleugels zijn weer dicht. Je ziet wel het kuiltje en een stukje van de struik. Dat is ook iets.

‘We kunnen wachten tot ze teruggaat,’ zegt ze.

Sem stopt zijn potlood achter zijn oor. Het valt er meteen weer af. Hij raapt het op. ‘Dan moet ze dat maar net van plan zijn.’

Juna kijkt door het gaas. Pip is druk met de grond aan de andere kant van de ren. Ze schudt niet. Ze doet gewoon iets anders.

Er komt een grijze schoen naast de bank staan. Juf Meral bekijkt de foto. ‘Dit is wat er nu op staat,’ zegt ze. ‘Meer hoeft Pip niet voor ons te doen.’

Juna laat de tablet zakken. Het grote vak op haar voorpagina krijgt dan een kip met haar kop naar beneden. Ze had liever een kip gehad die je aankeek. Maar met een kip kun je blijkbaar geen afspraak maken.

‘Ik heb wel het bad,’ zegt Sem. Hij houdt zijn schrift omhoog.

‘Dat kunnen we misschien binnenin zetten,’ zegt Juna. ‘Bij het stukje.’

Ze schuift haar aantekeningen in de blauwe map. Voor ze weggaat, kijkt ze nog één keer naar de struik. Daar ligt het lege kuiltje. Het is gek dat een plek zonder kip nu ook een beetje over Pip gaat.