Wat er op het blaadje staat

Terug in het lokaal legt Juna alles op tafel. Het blad met haar naam, de vier gevouwen bladzijden en haar aantekeningen. Sem zet zijn schrift ernaast. Zijn kip is veel groter geworden. Er past geen boterham meer boven.

Juna leest voor wat ze heeft opgeschreven. ‘Loopt. Staat stil. Loopt weer.’

Sem kijkt naar het raam. ‘Dat doe ik ook weleens.’

‘Dat stuk komt er niet in.’ Ze schuift haar vinger naar de volgende regels. Die gaan over het kuiltje, de veren en het stof. Als ze ze hardop leest, ziet ze de kip weer voor zich. Sem wijst op de poot in zijn tekening. Die heeft hij niet verzonnen. Ze hebben hem allebei gezien.

Juna schrijft een eerste stukje. Pip heeft vandaag een bad genomen. Niet in de vijver en niet onder een kraan. Ze heeft een kuiltje onder de struik. Daar strooit ze droge aarde over haar veren.

Ze leest het nog eens. Vandaag klopt nu, maar morgen niet meer. De krant komt pas morgen. Ze zet een streep door vandaag en schrijft donderdag erboven. Het nieuwe woord staat daardoor een beetje tegen de rand.

Sem heeft een nieuw blad gepakt. Bovenaan tekent hij twee kleine vakken. In het eerste staat Juna met een groot leeg tekstwolkje. In het tweede staat Pip met haar snavel in het gras.

Sem houdt zijn potlood boven het wolkje. ‘Wat zei jij ook alweer?’

Juna denkt even na. ‘Goedemorgen. Wij zijn van de krant.’

Sem schrijft de zin in het wolkje. Bij Pip zet hij geen wolkje. Hij tekent een grasspriet tussen haar snavel.

Juna moet lachen. Zo ging het wel ongeveer. ‘Maar mijn haar is niet zo recht.’

Sem maakt er een paar krullen van. ‘Nu kun je er nog in slapen ook.’

Op de tablet bekijken ze de foto. Juna maakt hem op het scherm groter. De lichte veertjes zijn nog te zien. De struik erachter is heel donker. Ze zet het grote fotovak met potlood op de voorste bladzijde en schrijft bovenaan: Pip gaat in bad.

Sem schuift zijn twee stripvakjes naar de achterkant. ‘Dan heb ik daar een hele bladzijde.’

Juna aarzelt. Ze wilde daar nog meer nieuws, al weet ze nog niet welk. Sem pakt zijn blad alweer op.

‘Laat maar liggen,’ zegt ze. ‘Dan kijken we morgen hoe het past.’

Voor ze naar huis gaan, stoppen ze alles in de blauwe map. Het schrift van Sem blijft erbij, open bij zijn kip. Juna legt de map boven op hun papierstapel. Haar naam ligt onder de andere vellen. Ze weet nog precies waar.