Aan de andere kant van het hek

In de schooltuin ruikt het naar aarde. Er liggen een paar afgevallen blaadjes op het bankje. Juna veegt ze met haar mouw weg. Sem gaat op de bank zitten, met zijn schrift op zijn knieën.

De ren van Pip staat achter het bankje. Er is een houten nachthok, een strook gras en een struik die bijna tot bij het gaas groeit. Een deel van de grond onder de struik is kaal. Daar liggen geen tegels en ook geen bloemen.

Juna houdt de map tegen haar buik. Pip komt naar het gaas. Ze draait haar kop opzij en kijkt met één oog naar de rode schoenen.

‘Goedemorgen,’ zegt Juna. ‘Wij zijn van de krant.’

Pip pikt iets tussen twee grassprietjes vandaan.

Sem buigt zich over zijn schrift. Eerst tekent hij een bol lijf. Dan de kop. Op zijn papier lijkt Pip op een aardappel die ergens naartoe wil.

Juna schrijft boven aan haar blaadje: Pip. Ze houdt haar potlood een tijdje boven het papier. Van dichtbij weet ze nog steeds niet wat ze moet vragen. Hoe oud ben je? Een kip antwoordt daar vast niet op. Wat is je lievelingseten? Dan kijkt Pip misschien alleen naar het gras.

‘Wat gaan we eigenlijk vertellen?’ vraagt Sem.

‘Wat ze doet.’

‘Dan moet je kijken.’ Hij zegt het zonder op te kijken. Hij is bezig met de poten. Op zijn aardappel staan er nu twee, dat scheelt al veel.

Juna gaat ook zitten. Ze legt de map plat op de bank en haalt het eerste blaadje eruit. Pip loopt van het gaas naar de struik. Halverwege blijft ze staan en tilt één poot op. Heel even lijkt het alsof ze vergeten is welke kant ze op wilde.

Juna schrijft: Loopt. Staat stil. Loopt weer.

‘Niet alles,’ zegt ze zacht tegen haar eigen blaadje.

Naast haar klinkt Sems potlood. Hij gumt een poot uit en tekent hem ergens anders. De uitgegumde poot blijft een beetje zichtbaar.

Pip stapt op het kale stuk onder de struik. Met haar poten schraapt ze aarde opzij. Dan zakt ze scheef in het kuiltje. Ze maakt zich breed, beweegt een vleugel en strooit stof over haar rug.

Sem houdt ineens op met tekenen.

‘Kijk dan,’ zegt hij.

Juna ziet een gele poot tussen de veren uitsteken. Pip schudt, draait en schudt nog eens. Dit is heel iets anders dan rondlopen. Juna hoeft haar volgende zin niet meer te bedenken. Haar potlood krast al over het papier.

Ze schrijft eerst: Pip gaat in bad.

Dan zet ze eronder: Er is geen water.