Vier bladzijden

Juna heeft haar naam alvast opgeschreven. Niet heel groot. Alleen ongeveer zo groot als de titel van een boek. Ze schuift het vel een eindje van zich af. Door Juna, staat er. Dat ziet er echt uit.

Sem legt zijn elleboog op de J. Hij tekent een mannetje dat onder een reusachtige boterham verdwijnt. Er steken nog twee schoenen uit.

‘Dat is geen nieuws,’ zegt Juna.

‘Nog niet. Misschien gebeurt het straks.’ Sem schuift zijn elleboog op. Nu heeft de J een grijs randje.

Het is donderdagochtend. Op hun tafel ligt een leeg vel dat juf Meral heeft dubbelgevouwen. Vier bladzijden, als je de voorkant en de achterkant meetelt. Vrijdag aan het eind van de middag mogen ze hun eerste kleine schoolkrant uitdelen. Vandaag hebben ze tijd om iets te bekijken en op te schrijven. Morgen maken ze de krant af.

Juna wil iets wat je niet al weet als je op school komt. Niet dat de school om halfnegen begint. Dat heeft iedereen vanmorgen zelf gemerkt. En ook geen lijst van dingen die zoek zijn. Ze is haar blauwe gum alweer kwijt, maar dat hoeft niet meteen in de krant.

‘Wij kunnen over Pip schrijven,’ zegt ze.

Sem kijkt op. Door het raam zie je een stukje van de schooltuin. Achter het lage hek scharrelt de roodbruine kip langs een struik. Haar roomwitte staartpuntje schiet tussen de takken door.

‘Dan teken ik haar,’ zegt Sem.

‘We maken een foto.’ Juna tekent een groot vak op de voorste bladzijde. ‘Hier. En dan een kop erboven.’

Sem houdt zijn potlood naast zijn eigen hoofd. ‘Mijn kop?’

‘Een titel.’

‘O. Die heb ik al.’ Hij schrijft iets bij zijn boterham. Juna kan het ondersteboven lezen: HELP.

Juf Meral komt bij hun tafel staan. Ze kijkt naar de vier gevouwen bladzijden. ‘Welke willen jullie vandaag vullen?’

Juna wijst op het grote vak. ‘Een bericht over Pip. Met een foto.’

Sem tikt op de achterkant. ‘En een strip. Maar niet alleen in zo’n hoekje.’ Hij houdt zijn duim en wijsvinger vlak bij elkaar.

‘Dan moeten jullie samen kiezen wat waar komt,’ zegt de juf. Ze legt een blauwe map met een gele ronde sticker op tafel. ‘Hier kunnen jullie aantekeningen in. Vraag het even als jullie de tablet nodig hebben.’

Juna pakt haar vel met haar naam. Het past maar net in de map. ‘Ga je mee kijken?’ vraagt ze aan Sem.

‘Als ik mijn potlood mee mag.’

Dat mag. Een kip met een tekening erbij is nog altijd een kip. Juna stopt twee lege blaadjes in de map. Het grote vak op haar voorpagina wacht op nieuws.