Het potlood van Sem

Juna draait Sems schrift een stukje naar zich toe. Langs de kip staat een smalle baan met kleine veerstreepjes. Onder de vleugel is een poot te zien. Sem heeft zelfs het takje boven het kuiltje getekend.

‘Dat had ik op mijn foto willen hebben,’ zegt Juna.

Sem wrijft met zijn duim over een stukje gum. ‘Ik was er ook bij.’

‘Dat weet ik.’

‘Maar je vraagt alleen of ik mee ga. En dan mag mijn tekening ergens binnenin.’ Hij kijkt naar haar eerste vel. Juna trekt het niet weg. Dat zou te veel op verstoppen lijken.

Ze had haar naam opgeschreven voordat er zelfs maar een kip op papier stond. Sem heeft dat natuurlijk ook gezien. Door Juna. Niet door Juna en Sem.

‘Ik wil niet alleen het plaatje erbij zijn,’ zegt Sem.

Juna vouwt de hoek van haar blaadje om en strijkt hem weer glad. Haar bericht vertelt wat er gebeurde. Zijn tekening laat het zien. Zonder die uitgestoken poot zou zij het kuiltje ook minder goed kunnen uitleggen.

‘Wat wil jij dan op de voorkant?’ vraagt ze.

Sem wijst naar de vleugel. ‘Deze. Groot genoeg dat je hem kunt zien. En dat we erbij zetten dat ik het daar heb getekend. Niet thuis uit een kippenboek.’

Juna knikt. Ze pakt het gevouwen vel en legt het tussen hen in. In het grote vak schrijft ze: tekening Sem. Daaronder maakt ze ruimte voor hun bericht. ‘Samen?’ vraagt ze.

‘Het bericht ook?’

‘Jij hebt die poot eerder gezien.’

Sem schuift zijn stoel dichterbij. Hij pakt geen nieuw blaadje om er snel iets grappigs op te zetten. Hij begint de lijnen van zijn kip netjes over te nemen. De vleugel en de uitgestoken poot staan nu op de goede plek.

Juna loopt met haar aantekeningen naar juf Merals bureau. ‘Waarom gaat ze eigenlijk in de aarde liggen?’ vraagt ze. ‘Daar word je toch vies van?’

De juf leest de eerste zinnen. ‘Kippen gebruiken droge aarde of zand om hun veren schoon te houden,’ zegt ze. ‘Daar hoort dat geschud bij.’

Juna schrijft de uitleg onder haar aantekeningen. ‘Mogen we in de krant zetten dat u dat zei?’

‘Ja hoor.’

Als Juna terugkomt, heeft Sem boven het getekende kuiltje een paar losse stofwolkjes gemaakt. Niet zo veel dat de kip verdwijnt. Juna gaat naast hem zitten. Er ligt nog steeds een donkere proef op tafel, maar niemand probeert hem meer tegen het raam te houden.

Ze schuift haar eigen naamvel onder de map. Niet om het te verstoppen. Ze hebben nu een ander vel nodig.