De derde slaapkamer

Het appartement in Bellbridge lag boven een rij garages, al hoorde geen van die garages bij de bewoners van het appartement. Langs de zijkant van het gebouw liep een smalle trap omhoog. Er waren negentien treden. Toby telde hardop tot mam vroeg of hij wilde stoppen, omdat ze de vrouw probeerde te verstaan die uitleg gaf over het slot van de ingang.

De vrouw heette Ruth. Ze beheerde verschillende woningen voor de eigenaar en droeg een sleutelbos die groot genoeg was om de vorm van haar jaszak te veranderen. Sonia had geregeld dat ze hen zou ontmoeten. Het appartement was niet klaar, zei Ruth voordat ze de deur opende. Dat moesten ze weten voor ze naar binnen gingen.

Leila wist het al door de geur van vers vulmiddel en oud vocht.

Binnen maakte de gang een scherpe bocht om een kast. Er waren drie slaapkamers, een woonkamer, een keuken en een badkamer met een raam op het trappenhuis. Iemand had een bezem tegen de keukenmuur laten staan. De haren waren naar één kant afgesleten.

Toby rende vooruit, hield zichzelf toen in en keek naar mam om toestemming. Ze knikte.

“Raak geen schakelaars of kranen aan voordat Ruth zegt dat het mag.”

Hij ging de eerste slaapkamer in en maakte een zacht, ongelovig geluid.

De kamer was leeg. Het tapijt was grijs, de muren hadden een lichte kleur waarvoor Leila geen naam wist, en het raam keek over de garagedaken uit op een rij bomen. Het was niet mooi. Toby stond in het midden met zijn armen een beetje van zijn lichaam af en testte hoeveel ruimte hij kon innemen zonder tegen andermans spullen aan te komen.

“Mijn bed komt daar,” zei hij.

Mam kwam in de deuropening staan.

“Misschien.”

Hij liet zijn armen zakken.

“Ik weet het.”

De tweede slaapkamer was groter. Mam bekeek de raamsluitingen en de stopcontacten en stelde praktische vragen, terwijl Leila ongeduldig op de kamer aan het eind wachtte. De derde slaapkamer was als werkkamer gebruikt. Een rechthoek lichtere verf liet zien waar planken hadden gehangen. Er was ruimte voor een bed langs één muur, een smal bureau onder het raam en niet veel meer.

Leila liep naar het raam. Beneden hing iemand was op in een kleine tuin. Een wit overhemd draaide aan de lijn, met één lege mouw die in de wind opwaaide. Daarachter waren een hek, een voetpad en de daken van huizen die ze niet kende.

Ze kon daar tekenen.

De gedachte kwam zo onmiddellijk dat ze de vensterbank moest vastpakken om hem niet als een vaststaand feit over haar toekomst te behandelen.

Mam kwam naast haar staan.

“Wat vind je?”

“Het is klein.”

“Ja.”

“Ik vind het fijn.”

Mam keek naar de lichte rechthoek op de muur. “Je bureau zou moeten passen.”

“Je zei geen denkbeeldige meubels.”

“Ik heb een uitzondering gemaakt voor één bureau.”

Leila glimlachte. Toen riep Ruth hen naar de keuken.

Er was een lekkage onder de gootsteen geweest en nog een probleem onder een deel van de vloer. De eigenaar had met reparaties ingestemd, maar de aannemer had nog niet bevestigd wanneer die klaar zouden zijn. De afzuiging in de badkamer moest worden vervangen. Na het werk zou een veiligheidsinspectie volgen. Ruth legde elk punt uit zonder te proberen het ongemak te verbergen achter de woorden nog een paar kleine dingetjes.

“Kunnen we erin terwijl ze het doen?” vroeg Toby.

“Nee,” zei mam voordat Ruth antwoord kon geven.

“We zitten in een hotel.”

“Ik weet waar we zitten. We gaan jullie niet in een appartement laten wonen waar onder de vloer wordt gewerkt.”

Toby leunde tegen de deurpost. Zijn gezicht werd gesloten, alsof hij de kamer die hij al had uitgekozen voor zichzelf probeerde vast te houden.

Mam vroeg naar de huur, de afgesproken regeling met het huisvestingsteam en welke kosten voor hen zouden zijn. Ruth had enkele antwoorden en beloofde de andere schriftelijk te sturen. Leila zag mam de vragen opschrijven die Sonia nog moest beantwoorden. Het was verleidelijk om voorzichtigheid te zien als wat hen vertraagde. Het was moeilijker te onthouden dat voorzichtigheid ook de manier was waarop mam probeerde te voorkomen dat het ene probleem in een ander veranderde.

Ze liepen nog eens door de kamers. Leila maakte met Ruths toestemming foto's en lette erop dat er geen documenten opkwamen die de werklieden hadden laten liggen. Ze fotografeerde de ramen, de stopcontacten, het stukje muur waar het bureau misschien kwam. Daarna maakte ze één foto van mam en Toby in de woonkamer, die om totaal verschillende redenen allebei naar dezelfde hoek keken.

Buiten liep Toby de negentien treden af zonder te tellen.

“Mag ik al blij zijn?” vroeg hij onderaan.

Mam bleef naast hem staan.

“Je mag blij zijn dat we een plek hebben gevonden waar we het fijn vinden. We hebben geen verhuisdatum.”

“Dus half blij?”

“Zoiets.”

Hij bekeek het gebouw. “Dat is irritant.”

“Ja,” zei mam. “Dat is het.”

Ze liepen naar de dichtstbijzijnde bushalte voordat ze naar de auto teruggingen. Er waren een kleine levensmiddelenwinkel, een apotheek en een bakkerij die al dicht was. Mam controleerde de parkeerborden. Leila controleerde de dienstregeling. Toby ontdekte achter de winkels een stukje gras waar twee jongens een bal heen en weer trapten tussen tassen die als doelpalen op de grond lagen.

Een van de jongens riep dat hij mocht meedoen.

“We gaan weg,” riep Toby terug.

“Volgende keer dan.”

Hij draaide zich naar mam. Ze schudde zacht haar hoofd, niet tegen het voetbal, maar tegen de belofte die zich achter zijn ogen vormde.

Op de terugweg bekeek Leila de foto's. Op het scherm leek de derde slaapkamer kleiner. Ze vergrootte het raam en trok met één vinger de lege ruimte eronder na.

In het hotel stond de afzuigventilator achter het restaurant stil voor onderhoud. De stilte was zo onbekend dat iedereen het merkte.

“Is hij stuk?” vroeg Toby.

“Blijkbaar maken ze hem schoon,” zei mam, die een bericht van de receptie las.

Een uur lang waren in de kamer alleen hun eigen geluiden te horen. Leila ging met haar schetsboek aan het bureau zitten en tekende de derde slaapkamer. Ze tekende ook de rechthoek waar de planken hadden gehangen. De meubels liet ze weg.