Een uur, ongeveer

Het café bij de bibliotheek had zes tafels en een menu op een bord dat te hoog hing om vanuit de rij prettig te kunnen lezen. Leila stond eronder en probeerde te bedenken wat het minst kostte zonder iets te bestellen wat ze niet wilde.

Micah zat al aan een tafel bij het raam. Hij had een glas water en een boek over planten waar een kassabon uit stak. Toen hij haar zag, sloeg hij het onnodig snel dicht.

“Je mag best verder lezen,” zei ze.

“Ik was niet van plan dat de hele date te doen.”

Het woord date viel zo duidelijk dat ze vergat wat ze hierna had willen zeggen.

“Mooi,” kreeg ze eruit.

Hij grijnsde. “Te direct?”

“Nee. Handig, eigenlijk.”

Ze zette haar tas op de stoel en ging bestellen. Hij sprong niet op om voor haar te betalen en maakte er geen discussie van wie dat moest doen. Ze kocht thee, kwam terug naar de tafel en was opgelucht dat het allemaal zo gewoon was gegaan.

De eerste minuten praatten ze over school en werk. Micah had de ochtend besteed aan het zoeken naar een ontbrekende levering die precies stond waar hij hoorde, alleen onder de verkeerde naam. Leila vertelde over de groepsopdracht bij de galerie en Idris' trottoir van folie.

“Onaangenaam voor honden,” zei Micah.

“Dat was niet een van de punten die we besproken hebben.”

“Duidelijk een onvolledige beoordeling.”

Ze lachten. Daarna viel een stilte die lang genoeg duurde om Leila te laten beseffen dat ze het theelepeltje vasthield hoewel de thee niet geroerd hoefde te worden.

“Wat doe je als je niet tekent?” vroeg hij.

“Blijkbaar boodschappen dragen en nieuwe busroutes leren.”

“Ik bedoelde vroeger.”

Vroeger. Het woord opende een ruimte waar ze steeds omheen had gelopen.

“Ik ging naar Esme. Keek dingen. Liep ergens heen zonder te controleren of ik een aansluiting zou missen.”

“Doe je dat nog?”

“Een deel.”

Ze keek naar het boek op tafel. “En jij? Behalve planten.”

“Muziek. Niet goed. Ik speel slecht genoeg gitaar om het voor mezelf te houden.”

“Dat is teleurstellend. Ik hoopte op een verrassingsoptreden.”

“Je bent veiliger zonder.”

Hij vertelde over zijn oudere zus, die in Leeds woonde en hem spraakberichten stuurde terwijl ze naar haar werk liep. Over zijn moeder, die op de administratie van een school werkte en zich buitensporig druk maakte om de vraag of hij een jas bij zich had. Over zijn vader, die voor een bezorgdienst reed en routes kende maar niet wist waar hij zijn bril had gelaten. Gewone mensen, over wie hij sprak met de genegenheid en ergernis die horen bij elkaar vaak zien.

Leila besefte dat ze, doordat hij zo veel tijd bij Jean doorbracht, had aangenomen dat zijn gezinssituatie ingewikkelder was. Ze vond het niet prettig zichzelf erop te betrappen dat ze het leven van iemand anders in een verhaal schikte dat bij haar verwachtingen paste.

“Dus Jean is van je moeders kant?” vroeg ze.

“Ja. Ze woont tien minuten verderop. Ze doet alsof dat toeval is.”

“Woon je in een huis?”

De vraag ontsnapte voordat ze had nagedacht over hoe hij klonk.

Micah knipperde. “Ja.”

“Sorry. Dat was vreemd.”

“Niet bijzonder.”

“Hoeveel kamers?”

Nu keek hij echt verbaasd, en ze wenste dat ze de vragen van de tafel kon verzamelen en terugleggen waar ze hoorden.

“Drie slaapkamers,” zei hij. “Eén is voor mijn zus als ze thuiskomt. Daar woont ook het strijkgoed.”

Leila knikte. Ze zag het meteen voor zich: een kamer die gedeeltelijk leeg mocht blijven omdat de eigenaar misschien terugkwam. Niemand zou vragen of het strijkgoed de ruimte efficiënter kon delen.

“Wat?” vroeg hij.

“Niks.”

“Leila.”

Ze keek naar de thee. “Ik let steeds op ruimte. Het is saai. Je hoeft er niks mee te doen.”

“Ik was niet van plan je de kamer van mijn zus aan te bieden. Ze zou al bezwaar maken voordat we aan het strijkgoed toekwamen.”

Tegen wil en dank lachte ze.

“Ik weet soms niet wat ik moet zeggen,” gaf hij toe. “Over waar jullie zitten. Ik wil het niet negeren, maar ik wil ook niet dat elk gesprek gaat over of je een lift nodig hebt.”

“Geef me geen lift. Je hebt geen auto.”

“Dat is één praktisch bezwaar.”

Ze legde het theelepeltje neer.

“Je mag het vragen. En ik mag zeggen dat ik er niet over wil praten. Dat tweede ben ik nog aan het leren.”

“Goed.”

Hij maakte van de afspraak geen toespraak. Ze kwamen terug op muziek en daarna op een film die ze allebei slecht vonden, om verschillende redenen. Leila liet hem een tekening op haar telefoon zien. Hij vroeg waarom ze ervoor had gekozen een deel licht te laten. Ze legde de weerspiegeling uit en hij luisterde alsof er iets te begrijpen viel in plaats van alleen iets te prijzen.

Tegen het einde van het uur ging zijn telefoon. Hij keek op het scherm en verontschuldigde zich.

“Dat is die leerwerkplek. Ik moet opnemen.”

“Natuurlijk.”

Hij ging naar buiten. Door het raam zag Leila hoe hij rechter ging staan terwijl hij luisterde. Hij pakte een pen uit zijn zak, ontdekte dat hij niets had om op te schrijven en gebruikte de achterkant van de kassabon van het café. Toen hij terugkwam, probeerde hij niet te breed te glimlachen.

“Ze willen dat ik voor een praktijkdag kom.”

“Dat is goed.”

“Ja.”

“Wanneer?”

“Volgende week donderdag.”

“Daar zul je goed in zijn.”

“Je weet nog niet wat het is.”

“Komen er planten bij kijken?”

“Waarschijnlijk.”

“Dan heb ik er vertrouwen in.”

Hij lachte. Leila was blij voor hem. Maar opeens besefte ze ook dat Calder Gardens verder weg lag, dat het woord leerwerkplek een toekomst betekende met uren en plekken waar zij niet bij hoorde. Ze waren op hun eerste date en zij stelde zich nu al voor dat ze achterbleef. Dat was zo oneerlijk dat ze uit schaamte zweeg.

Micah merkte de verandering op zonder te weten wat hij ermee moest.

“Maak je je zorgen over je sollicitatiegesprek?” vroeg hij.

“Nee. Ja. Een beetje.”

“Ze zeiden volgende week.”

“Ik weet wat ze zeiden.”

Haar antwoord kwam er te scherp uit. Hij leunde een beetje achterover.

“Sorry,” zei ze meteen. “Dat ging niet over jou.”

“Waar ging het dan over?”

Ze kon hem de waarheid vertellen, die onredelijk was en niet zijn probleem hoorde te worden. Of ze kon hem laten denken dat hij iets verkeerd had gedaan. Geen van beide mogelijkheden sprak haar aan. De ene was in elk geval eerlijker.

“Alles verschuift,” zei ze. “Bij pap wonen gaat niet. Misschien komt er ergens anders een appartement. Jij gaat misschien naar Calder. Ik weet dat dat laatste niet erg is. Ik vraag niet of je het wilt laten. Ik ben alleen moe van steeds uitzoeken waar iedereen zal zijn.”

Hij keek haar een poosje aan.

“Ik weet niet waar ik zal zijn,” zei hij. “Ik weet wel dat ik vandaag hier wilde zijn.”

Het was geen belofte voor de toekomst. Ze merkte dat ze dit liever had dan een belofte.

“Dat wilde ik ook.”

Ze vertrokken een paar minuten nadat haar uur voorbij was. Leila stuurde mam welke bus ze nam. Micah liep met haar mee naar de halte. Ze praatten nu allebei weinig, maar niet op de gespannen manier van eerder.

Bij de oversteekplaats stak hij zijn hand uit.

Ze pakte hem. Zijn handpalm was warm en een beetje ruw. Op straat veranderde er niets. Een bestelbus blokkeerde de bocht. Iemand liet een papieren beker vallen. Het oversteeksignaal maakte zijn gewone ongeduldige geluid.

Leila had iets dramatischers verwacht van de eerste keer dat ze zijn hand vasthield. In plaats daarvan merkte ze hoe makkelijk het was om door te blijven lopen.

Toen haar bus kwam, liet hij los zodat ze haar pas kon zoeken.

“Nog eens?” vroeg hij.

“Ja.”

Ze ging in de bus naar boven en koos een plek waar ze het trottoir kon zien. Hij stond er nog toen ze naar beneden keek, met de kassabon waarop de gegevens van zijn praktijkdag stonden. Ze zwaaide. Hij zwaaide terug en stopte de bon toen zorgvuldig in zijn boek.

Ze bleef kijken tot de bus de hoek om ging. Voor het eerst in weken leek haltes tellen iets wat ze vergeten was te doen.