Wat de kaart wegliet

Woensdag had Leila drieëntwintig buskaartjes verzameld, waarvan de meeste niet meer als bewijs van de reizen konden dienen omdat de inkt begon te vervagen. Op eentje stond alleen een halve datum en de prijs. Op een ander zat een veeg groene nagellak uit de binnenkant van haar tas.

Ze legde ze op de tafel in het tekenlokaal en probeerde te beslissen of het materiaal was of afval.

“Allebei kan,” zei meneer Olson, die met een stapel passe-partoutkarton langsliep.

“Ik vroeg niks.”

“Je trok dat gezicht.”

Hij legde een groot grijs vel naast haar. Een hoek was beschadigd en kon worden weggesneden.

“Kijk bij de reststukken,” zei hij, “voordat je iets koopt.”

Leila was niet van plan geweest iets te kopen. Ze was van plan geweest een middag te piekeren over wat ze niet kon kopen, wat minder opleverde en langer duurde.

Tegen het einde van de les kwam Armitage langs. Leila liet een smalle strook tekeningen in volgorde zien: hotelraam, laadplaats, spoorbrug, garages, schoolveld, overstappunt. Afzonderlijk waren ze nauwkeurig en samen waren ze saai. Dat wist ze voordat de docent iets vroeg.

“Wat ontbreekt er?” zei Armitage.

“De andere haltes.”

“Mogelijk. Wat nog meer?”

Leila keek naar de strook. “Het lijkt op een routebeschrijving naar school.”

“Is dat wat je wilt dat het is?”

“Nee.”

“Wat gebeurt er dan met jou tussen de eerste afbeelding en de laatste?”

Ze dacht aan mam slapend achterlaten na een late dienst, aan zich ergeren aan iemand die het gangpad blokkeerde, aan de kleine opluchting wanneer ze straten bereikte die haar nog kenden. Ze dacht aan de terugreis, die over dezelfde wegen ging maar in niets op de ochtend leek.

“Ik maak me klaar om ergens anders te zijn,” zei ze.

Armitage knikte. “Laat me daar iets van zien.”

Na de les bleef Leila werken. Ze tekende haar tas van binnen, van bovenaf: de lepel die ze had teruggebracht, een buskaartje, de bevestiging van de galerie die op een hoekje papier was geprint, de groene nagellak. Daarna tekende ze haar hand aan de stang bij de busdeur. De eerste keer maakte ze de hand te volwassen en begon ze opnieuw.

Buiten het raam duwde de terreinbeheerder een kruiwagen over de binnenplaats. Leila zag het wiel twee keer achter dezelfde ongelijke tegel haken. Ze wilde de onderbreking in zijn beweging tekenen. Niet de kruiwagen zelf. Het moment waarop een eenvoudige reis een aanpassing vereiste.

Om half vijf ging haar telefoon.

Mam.

“Zou jij Toby na zijn club bij Janice kunnen ophalen? Mijn laatste bezoek is verplaatst en ik ben laat.”

“Hoe laat?”

“Kwart over vijf. Ik heb Janice gevraagd, maar die moet om half zes weg.”

Leila keek naar de tekening voor haar. Ze had net een manier gevonden om de hand op de hare te laten lijken. Ze wist dat ze bij vertrek de concentratie zou kwijtraken waarmee ze eraan werkte.

“Ja,” zei ze.

“Weet je het zeker? Ik kan zijn trainer bellen.”

“Het is goed.”

Ze pakte in zonder zichzelf boos te laten worden tot ze in de bus zat. Toen was ze boos op alles: het telefoontje, de tekening, het feit dat mam haar de kans had gegeven nee te zeggen en zij die had genegeerd. Om bij Janice te komen moest ze vóór haar gebruikelijke overstap uitstappen en door twee straten lopen met voortuinen die groot genoeg waren voor volledige miskleunen op het gebied van siergrind.

Toby wachtte op de stoep met zijn voetbaltas.

“Ze is naar de buren,” zei hij. “Ze zei dat je het wist.”

Leila keek op haar telefoon. Janice had twee minuten eerder een bericht gestuurd. Ze antwoordde dat ze er was.

Toby schopte een losse steen naar het hek.

“Ben je boos?”

“Nee.”

“Je deed het hek dicht alsof je boos was.”

“Het klemt.”

“Niet waar.”

Ze hield op met lopen. Hij stopte ook, maar bleef naar de steen kijken.

“Ik was ergens mee bezig,” zei ze. “Ik ben niet boos op jou.”

“Dat zeg je altijd als je boos bent en ik erbij ben.”

Het was zo raak dat ze ertegenin wilde gaan.

“Het spijt me.”

“Oké.”

Hij schopte de steen weer. Die belandde in een heg en maakte een einde aan het spel zonder dat hij daarvoor had gekozen.

Ze liepen naar de halte. Het duurde twaalf minuten tot de volgende bus. Toby opende zijn tas en pakte een appel die in een tissue was gewikkeld. Hij bood hem eerst aan haar aan.

“Nee, dank je.”

Hij nam een hap en vroeg toen of op haar school zitten betekende dat ze weg mocht wanneer ze wilde.

“Niet wanneer ik wil. Ik was na de lessen gebleven.”

“Waarom?”

“Om het lokaal te gebruiken.”

“Wij hebben een kamer.”

“Niet zo'n soort.”

Hij kauwde nadenkend. “Je mag vanavond het bureau.”

“Het gaat er niet om dat jij dingen moet opgeven.”

“Dat doe ik ook niet. Ik ga de wedstrijd kijken.”

Ze keek hem aan. Hij had iets eenvoudigs aangeboden en zij had er bijna meer gewicht aan gegeven dan hij bedoelde.

“Dank je,” zei ze.

In de bus zette hij zijn tas tussen zijn voeten en liet zijn hoofd tegen het raam rusten. Binnen drie haltes sliep hij. Leila tekende zijn hand met de halfopgegeten appel. Ze hield de tekening klein genoeg om hem af te krijgen voordat hij wakker werd.

In het hotel had mam een gesproken bericht achtergelaten dat ze later zou zijn dan verwacht. Leila warmde het eten op, hielp Toby zijn huiswerk te vinden en haalde de doos ontbijtgranen van het bureau. Toen hij de wedstrijd aanzette, vroeg ze hem het geluid zacht te houden. Dat deed hij, zonder haar te laten onderhandelen.

Ze werkte veertig minuten. De tekening was niet zo goed als hij op school aan het worden was geweest. Hij was nog steeds van haar, en hij bestond nu in plaats van te wachten op ideale omstandigheden.

Mam kwam na tienen terug. Leila liet het rooster zien dat ze met Miriams hulp had gemaakt.

“Ik heb twee middagen nodig,” zei ze. “Tot de tentoonstelling. Niet elke middag. Dinsdag en donderdag.”

Mam ging op bed zitten.

“Goed.”

“Ik zeg steeds ja als je het vraagt en word daarna boos. Dat is niet eerlijk tegenover jou. Maar ik heb die tijd nodig.”

Mam pakte het rooster. “We plannen het goed. Je kunt soms helpen zonder dat verder alles op jou terechtkomt.”

“Ik weet dat je dat niet van me gevraagd hebt.”

“Soms wel. Niet met die woorden.”

Samen keken ze naar de week. Mam zou Janice vragen of ze Toby de ene keer kon ophalen en voor de andere keer met de club overleggen. Er waren gaten die ze die avond niet konden vullen. Die markeerden ze, in plaats van te doen alsof ze verdwenen waren.

Nadat mam zich was gaan wassen, opende Leila het bericht van Micah dat ze eerder had gemist. Het was een foto van een zaailing met één blad dat opzij boog.

Oma zegt dat deze karakter ontwikkelt. Ze bedoelt het niet vriendelijk.

Leila stuurde de tekening van Toby's hand terug. Micah antwoordde dat hij kon zien dat Toby in slaap was gevallen voordat hij zijn appel op had.

Dat deed haar meer plezier dan te horen krijgen dat het goed was.

Ze voegde de tekening toe aan de strook busbeelden. De route begon minder op een reeks aanwijzingen te lijken en meer op een reis die iemand had gemaakt.