Eén nacht een eigen kamer

Esme had een schone handdoek op het logeerbed gelegd, gevouwen tot een rechthoek die zo precies was dat Leila wist dat Esmes moeder het had gedaan. Esme vouwde dingen door ze te laten vallen en te hopen.

Er lag een klein verpakt chocolaatje bovenop.

“Word maar niet enthousiast,” zei Esme. “Het is van de tandarts. Mam had een hele doos gekocht voor de balie en bedacht toen dat het de verkeerde indruk gaf.”

“Bij de tandarts waar je moeder werkt krijgen mensen chocolaatjes?”

“Niet meer. Al doende leert men.”

Leila zette haar tas op het bed. De kamer was ooit van Esmes broer geweest, die studeerde en een roeibeker had achtergelaten hoewel hij nooit wedstrijden had geroeid. Esme had dat meerdere keren uitgelegd. De hele klas had die beker gekregen op een activiteitendag. Hij stelde hem zonder die toelichting tentoon.

“Je kunt dingen ophangen,” zei Esme.

“Het is maar één nacht.”

“Nou en? De kast rekent niks.”

Leila deed hem open. Er hingen zes houten hangers aan de stang en onderin lag een opgerolde slaapzak. Ze hing haar blauwe trui op. Toen haalde ze hem weer van de hanger, vouwde hem over haar arm en trok hem opnieuw aan, omdat het ophangen haar op de een of andere manier bewuster had gemaakt van het vertrek morgen.

Beneden liet Esmes vader iets vallen. Ze hoorden hoe hij het gevallen voorwerp geruststelde: het was niet erg.

“Pap kookt nu,” zei Esme. “Mams rijstambitie is tijdens een telefoontje overgedragen.”

Beneden troffen ze hem aan terwijl hij rijst afmat met een mok waarop een foto van een hond stond. De hond was al elf jaar dood en niemand wist nog waarom zijn foto op een mok stond.

“Twee hongerige mensen,” zei hij. “Uitstekend. Iemand dit snijden.”

Hij gaf Leila een paprika en een plank. Ze vond het mes zonder te vragen. Ze kwam al sinds haar twaalfde in deze keuken; ze wist waar alles hoorde. Het gemak ervan bedierf bijna het plezier.

Esme zette muziek aan op haar telefoon. Haar vader maakte bezwaar tegen het ene nummer en zong met het volgende mee. Leila sneed de paprika in reepjes die te smal waren voor wat hij maakte. Hij keek ernaar, haalde zijn schouders op en zei dat smalle paprika nog steeds paprika was.

Niemand vroeg haar naar het hotel. Natuurlijk niet. Ze wisten het niet.

Tijdens het eten vroeg Esmes moeder of Caroline de verhuizing een beetje kon bolwerken.

“Janice laat weten dat de dozen langer mogen blijven als dat nodig is,” voegde ze eraan toe.

Leila legde haar vork neer.

“Welke dozen?”

“Die bij Janice staan. Ik sprak haar buiten bij de apotheek. Ik zei dat we onder de trap ruimte hebben voor wat papieren en kleren.”

“O. Dank u.”

“Ik stuur haar wel een bericht. Geen haast.”

Het gesprek ging verder over de aanbouw van een buurman. Leila at, gaf antwoord wanneer het nodig was en zag hoe Esme zeer geïnteresseerd raakte in het scheiden van een reepje paprika en een rijstkorrel.

Daarna liepen ze naar het winkeltje om snoep te halen. De straat rook naar gemaaid gras en iemands avondbarbecue. Een kind tekende met stoepkrijt vierkanten op het trottoir terwijl zijn vader achter hem stond met een step.

“Je had het me kunnen vertellen,” zei Esme.

Leila kneep haar vingers om haar portemonnee.

“Ik had toch verteld dat we verhuisd waren.”

“Niet dat het zo was.”

“Hoezo, zo?”

Esme bleef naast een geparkeerde auto staan. “Ik weet het niet. Dat is nou juist het punt. Ik hoor steeds stukjes van andere mensen dan jij, en dan voel ik me stom omdat ik niet kan inschatten of je iets nodig hebt of dat je boos wordt als ik het vraag.”

Leila keek naar de krijtvakken verderop.

“Je hoeft niks voor me te doen.”

“Ik zei niet doen. Ik zei vragen.”

Er kwam een auto de hoek om. Ze gingen dichter tegen de muur staan, hoewel dat niet hoefde.

“Waar denk je dat we zitten?” vroeg Leila.

“Bij een vriend. Alleen zei je toen dat je nergens kon werken, dus dacht ik misschien op een bank. En toen zei je dat er een lift was. Ik wist niet welke vriend een lift had.”

Leila lachte bijna. Het werd een ademstoot die pijn deed.

“We zitten in de Junction Lodge.”

Esme keek haar aan.

“Het hotel?”

“Kamer twee-een-vier.”

“O.”

“Mam en ik in het tweepersoonsbed. Toby heeft er een dat je kunt opklappen. Beneden staat een magnetron. Het huisvestingsteam boekt het. We weten niet voor hoelang.”

Nu ze begonnen was, kwamen de details te snel. Ze vertelde Esme over de steelpan die ze niet konden gebruiken, het werkblad dat ook een bureau was, het raam dat niet verder openging dan een handbreedte. Ze vertelde niet over huilen in de badkamer. Ze wilde iets voor zichzelf houden.

Esme luisterde zonder haar te onderbreken. Dat was ongewoon genoeg om een eigen soort vriendelijkheid te zijn.

“Dacht je dat ik dat erg zou vinden?” vroeg ze uiteindelijk.

“Nee.”

“Wat dan?”

Leila keek naar de tas in Esmes hand. Het was het stoffen tasje dat ze altijd meenamen naar de winkel, omdat Esmes moeder niet graag nog meer plastic kocht. Langs één rand hing een losse draad. Leila had maanden geleden, toen ze stonden te wachten om af te rekenen, aan die draad getrokken. Hij zat er nog steeds.

“Al het andere was veranderd,” zei ze. “Ik wilde dat hier komen hetzelfde bleef.”

Esmes uitdrukking veranderde, maar ze kwam niet dichterbij en gebruikte niet de stem waarvoor Leila bang was geweest.

“Dat had gekund.”

“Ik weet het.”

“Dat was het toch grotendeels ook?”

Leila knikte.

“Je gaf me het gevoel dat ik me met je zaken bemoeide,” zei Esme. “En dat wil ik niet. Maar ik ben je vriendin, dus soms ga ik dingen vragen.”

“Het spijt me.”

“Ik weet het.”

Ze bleven nog even staan, twee mensen die aan het einde van een ruzie waren gekomen zonder te weten wat ze met hun handen moesten. Esme schoof de tas naar haar andere pols.

“Mag ik het aan mam vertellen? Niet aan iedereen. Alleen mam, want anders moet ik doen alsof ik van niks weet terwijl zij je een la aanbiedt.”

“Je moeder weet een deel al.”

“Ik weet het. Maar ze bespreekt het niet met mij omdat ze zegt dat het jouw zaak is. En dat is redelijk en heel onhandig.”

Leila dacht erover na. “Je mag zeggen dat ik het je verteld heb.”

“Goed.”

“En maak van het logeren niet iets wat je hierom georganiseerd hebt.”

“Ik heb het georganiseerd omdat je die verschrikkelijke film waar ik steeds over begin nog steeds niet hebt gezien.”

“Mooi.”

“Hij is echt verschrikkelijk.”

“Ik kijk ernaar uit.”

In de winkel besteedde Esme vier minuten aan de keuze tussen snoepjes die bijna hetzelfde smaakten. Leila kocht niets en zei toen dat ze genoeg geld voor de bus had, maar daarnaast niets wilde uitgeven. Het was zo'n klein stukje eerlijkheid dat Esme alleen knikte.

“Ik heb genoeg voor twee zakjes,” zei ze. “Volgende keer jij.”

Uit gewoonte overwoog Leila te weigeren. Toen koos ze de oranje snoepjes.

Ze keken de film op Esmes laptop met hun voeten tegen de radiator. Halverwege rende de heldin naar een man die zich verschrikkelijk had gedragen, en Esme zette het beeld stil om uit te leggen waarom de hele relatie onderzocht moest worden.

Leila's telefoon lichtte op. Een foto van mam: Toby aan het hotelbureau, met zijn kartonnen huis. Hij had de voetbalschroef naast de voordeur gelegd als een tuinornament.

Gegeten, had mam geschreven. Allebei nog in leven. Fijne avond.

Leila stuurde een foto van de laptop en schreef: Esme verteld. Ze doet normaal.

Mams antwoord kwam een minuut later.

Goed van Esme. En ook van jou.

Om elf uur ging Esme naar haar eigen kamer. Leila deed de logeerkamerdeur dicht en bleef staan luisteren. Niemand hoefde langs haar bed om bij een badkamer te komen. De stilte had lagen die ze vergeten was: een verwarmingsketel die aansloeg, een televisie in de verte, een tak die tegen de dakgoot bewoog. Ze kon kiezen het licht aan te laten.

Dat liet ze nog een poosje aan. Ze ging diagonaal op het bed liggen en sloeg haar schetsboek open op het kussen. Ze tekende de reservesleutel die in de kast hing, de beker, het kleine vierkantje folie van het chocolaatje dat ze zonder het te merken had opgegeten.

Toen sloeg ze een lege bladzijde op en tekende een plattegrond van kamer 214. De bedden namen het grootste deel in. Ze gaf aan waar Toby zijn bibliotheekboek bewaarde en welk stukje vloer ze nodig had om bij het raam te komen. Ze tekende geen van de mensen.

's Ochtends klopte Esme voordat ze binnenkwam.

“Ontbijt?”

“Zo meteen.”

Esme keek naar de tekening op het kussen. “Is dat hem?”

“Ja.”

“Het ziet er echt klein uit.”

“Dat is het ook.”

“Ga je het in je project gebruiken?”

Leila keek naar het rechthoekje dat het bureau voorstelde.

“Dat weet ik nog niet.”

Esme knikte en ging naar beneden. Ze vroeg niet of ze er een foto van mocht maken. Ze zei niet dat het dapper was.

Leila stopte haar trui in haar tas, pakte het folie van het nachtkastje en deed de gordijnen helemaal open.