Aan deze kant van de deken

Noor gaat op haar matras zitten. De stof van haar pyjama zit wat gedraaid bij haar knie. Ze trekt hem recht en legt Zeehond weer naast haar kussen. Zijn neus wijst nu naar Mila, alsof hij haar ook nog welterusten wil zeggen.

Roos gaat even op de rand van het lege hoge bed zitten. Haar sokken rusten op de vloer naast Mila’s matras. Ze vraagt of het gele licht nog goed staat.

Mila kijkt met één oog open naar de muur. Noor gaat liggen en draait haar hoofd op haar kussen. Ze hoeft haar ogen niet dicht te knijpen om de rand van de kast te zien.

‘Zo is goed,’ zegt ze.

Roos trekt een los hoekje van Mila’s groene deken over haar voet. Dan staat ze op en loopt naar de vrije strook naast Noor. Ze strijkt even over Noors haar, als Noor haar hoofd naar haar hand toe doet.

‘Ik ga de keuken afmaken. De deur blijft zo.’ Ze laat de kamerdeur op dezelfde kier staan. ‘Roep maar als je me nodig hebt.’

Mila draait zich op haar zij. Noor ziet nog maar één oog en een stukje roodbruin haar. Ze schuift Zeehond een klein eindje van haar eigen neus weg. Hij hoeft niet alle lucht voor haar gezicht in te nemen.

‘Bij ons kraakt de trap,’ zegt ze.

Mila luistert naar de gang. ‘Bij ons ook. Vooral onderaan.’

Ze wachten op een kraak. Er klinkt inderdaad iets, lager dan hun kamer. Dan horen ze Roos in de keuken met een stoel schuiven. Noor denkt aan de tafel en het kleine deukje in de koelkast.

‘Nu gaat ze niet weer eten,’ fluistert Mila.

‘Misschien wel een hele pan.’

Mila proest in haar kussen. Ze tilt haar hoofd op, maar dan hoeft ze niet meer te lachen. Haar hoofd was kennelijk net te laat. Noor probeert haar glimlach stil te houden; die blijft toch nog even zitten.

Een poosje zeggen ze niets. Noor ziet dat Mila’s kussen aan één kant omhoogstaat. Mila heeft haar hand eronder. Noor probeert dat ook, maar ze vindt haar eigen hand naast Zeehond fijner. Ze legt haar hand weer naast de knuffel.

‘Lig jij al lekker?’ vraagt Mila.

Noor draait nog één keer op haar zij. Haar knieën passen onder de deken. De grote witte ster ligt beneden, over haar tenen. Het gele licht maakt van de kamer geen dag. Het laat alleen de dingen staan waar ze horen.

‘Ja,’ zegt ze.

Mila zegt nog iets. Noor verstaat alleen het laatste woord: morgen. Ze wil vragen wat Mila bedoelt, maar het kan ook wachten tot morgen. Ze voelt Zeehonds vin tussen haar vingers en laat hem weer los.

Beneden begint de koelkast opnieuw. Het zachte brommen komt door de open deur naar boven. Noor houdt haar ogen dicht. Ze hoeft niet meer te kijken waar het vandaan komt. In haar hoofd ziet ze de keuken, met de tafel en de aangeschoven stoelen.

Haar hand ligt open naast de grijze vin. Ze hoort Mila nog eenmaal bewegen. Daarna slaapt Noor, onder haar blauwe deken, naast Mila op de vloer.