Even papa horen

Bij de trap blijft Noor staan. De koelkast is weer stil. Ze weet nu wat het geluid was. Toch wil ze nog niet meteen naar boven. Mila zet haar voet op de eerste trede en kijkt achterom.

‘Wat is er?’

Noor kijkt naar haar zeehond. Het grijs op zijn rug lijkt beneden veel lichter dan in Mila’s kamer. Ze strijkt met haar duim over het zachte stukje naast zijn neus.

‘Ik wil even papa horen.’

Roos knikt. ‘Dan bellen we hem.’

Ze pakt haar telefoon van het aanrecht en gaat met Noor aan de keukentafel zitten. Mila komt er ook bij. Ze heeft haar knieën op de stoel en rust met haar kin op haar handen. Het is geen etenstijd meer, maar de tafel is er nog steeds.

Roos belt. Noor kijkt naar het scherm tot haar vader antwoordt. Dan geeft Roos haar de telefoon. Noor houdt hem met één hand vast en legt Zeehond op haar schoot. Haar vaders stem is klein en dichtbij tegelijk.

‘Hé, Noor. Lig je al in je logeerbed?’

‘Ik lag er al. Maar we zijn weer beneden.’

‘O.’

Noor vertelt over het brommen en over de koelkast. Ze vertelt dat Mila nu ook op de vloer slaapt en dat haar deken naast een groene ligt. Haar vader vraagt of de grote ster nog bij haar voeten zit.

Noor kijkt vanzelf naar haar eigen voeten, al ligt de deken boven. ‘Ja.’

‘Dan heb je hem goed neergelegd.’

Een tijdje zegt Noor niets. Aan de andere kant hoort ze een zacht ritselen. Ze vraagt wat haar vader doet. Hij ruimt de krant van de bank, zegt hij, want hij ging er net op zitten.

Noor weet precies hoe die bank eruitziet. Er ligt een kussen met een kuiltje in het midden, waar zij meestal met haar wang tegenaan zit. Opeens wil ze daar even zijn.

‘Als je naar huis wilt, kan ik je komen halen,’ zegt haar vader.

Noor kijkt naar Mila. Mila zegt niet dat ze moet blijven. Ze duwt met haar vinger over een heel klein krasje op het tafelblad. Haar oranje mouw schuift over haar hand.

Noor denkt aan de twee matrassen boven. Aan het lege hoge bed. En aan het gele rondje licht op de muur. Ze wil wel wakker worden en meteen zien dat Mila er nog ligt.

‘Ik wil nog een keer proberen,’ zegt ze. ‘Maar als het niet lukt, bel ik weer.’

‘Dat kan,’ zegt haar vader. ‘Roos weet me te vinden.’

Noor vertelt dat Zeehond ook nog wakker is. Haar vader zegt hem welterusten. Noor houdt de telefoon even bij de grijze kop. Dan neemt ze zelf afscheid en geeft de telefoon terug aan Roos.

Mila gaat rechtop zitten. ‘Morgen mag jij kiezen welk kommetje je wilt.’

‘Hoeveel zijn er?’

Mila telt niet op haar vingers. Ze denkt na. ‘Eén met een streep. En de andere.’

Noor weet nog niet welke ze wil. Dat hoeft ook niet. Ze trekt Zeehond weer tegen zich aan en loopt met Mila naar de trap. Roos gaat mee naar boven. In de kamer is de grote ster nog precies waar Noor hem heeft achtergelaten.