Niet boven je kussen

Er hangt een druppel aan een hoek van het deksel. Jules beweegt het nog één keer. De hoek klapt om en het wolkje komt bijna tegen zijn voorhoofd.

Hij trekt zijn arm terug. Een druppel glijdt over zijn wenkbrauw.

‘Nu is mijn waaier ook lek,’ zegt hij.

Maja pakt een droge handdoek van de plank. Ze geeft Jules de handdoek en legt het slappe karton in de waskom. Papa sluit het kastje weer. Daar staat niets waar een hele wolk in past.

‘Bij de jassen staat een opbergbak,’ zegt hij. ‘Ik ga die halen.’

‘Een dichte?’ vraagt Maja.

‘Als het lukt, doen we hem dicht voor het dragen.’

Maja kijkt naar de deur. Door het kiertje ziet ze een hoek van haar eigen kamer. Het dekbed is geel. Ze heeft het vanochtend bijna helemaal rechtgetrokken. Alleen bij het voeteneind steekt een stuk laken uit.

Met de wolk erboven zou er zo een donkere plek in komen. Eerst een klein rondje, zoals op de mat. Dan een groter rondje. Ze zou de waskom in haar bed moeten zetten. Waar moesten haar voeten dan?

‘We brengen hem buiten,’ zegt ze.

Jules dept zijn wenkbrauw. ‘Graag voor hij nog iemand wast.’

Papa komt terug met een doorzichtige bak. Hij trekt een blauw deksel los. Er zit nog een groot, stevig stuk karton tegenaan geklemd, van de verpakking.

‘Dat had al bij het oud papier gemoeten,’ zegt hij.

Maja pakt het karton vast. Het is dikker dan het schoenendoosdeksel, met kleine golfjes in de afgesneden rand. Als ze ermee waaiert, beweegt Jules’ haar.

Papa tilt de lege bak op. Hij houdt hem op zijn kant, met de opening schuin omhoog bij de wolk. Jules staat klaar met het deksel. Maja gaat aan de andere kant staan, waar ze ruimte heeft om te bewegen.

‘Zo?’ Ze zwaait het karton naar voren.

Het wolkje schiet langs de opening. Een rij druppels landt op papa’s pols. Maja heeft veel harder gewapperd dan Jules met het dunne deksel.

‘Kleiner,’ zegt ze tegen zichzelf.

Ze zet het karton stil. Papa blijft met de bak wachten. De wolk drijft niet verder. Hij hangt nu vlak voor de spiegel, waar Maja de zachte onderkant twee keer ziet.

Ze doet één kortere beweging. Het grijs schuift naar de bak. Papa verplaatst de opening een beetje mee, zonder ermee naar de wolk te happen.

Nog één keer. Een grijs randje gaat over de plastic rand. De rest volgt langzaam. Er tikken druppels tegen de doorzichtige bodem, die nu rechtop staat.

‘Hij zit erin,’ fluistert Jules.

Maja zet het karton tegen de muur bij de deur. Jules schuift het deksel voor de opening. Papa houdt de bak stil terwijl Jules de randen aandrukt. Het laatste hoekje moet hij met twee duimen doen. Klik.

Papa draait de bak voorzichtig recht. Binnen zakt het wolkje een beetje uit. Er zijn al kleine druppeltjes tegen de wand gekomen.

Maja legt haar hand op het plastic. Het voelt hetzelfde als een gewone opbergbak. Alleen zit er deze keer geen winterkleding in.