Onder de paraplu

Maja houdt de punt van de paraplu boven het bad. Op haar sok zit een natte plek. Die voelt koud als ze haar tenen buigt.

‘Wat moest ook alweer eerst?’ vraagt ze.

‘Even wachten.’ Papa pakt het douchegordijn opzij. ‘Zo. Nu kan hij open.’

Maja drukt het knopje in. De blauwe paraplu springt open. Eén balein tikt tegen de tegels en er valt een hele rij druppels in het bad. Papa houdt de steel vast, zodat Maja haar vingers onder de rand vandaan kan halen.

Buiten is de bui al over. Ze zijn precies op het verkeerde moment van de winkel naar huis gelopen. Maja had de paraplu mogen dragen. Het laatste stukje heeft ze hem ook dichtgedaan. Voor het portiek. Bijna droog, vond ze zelf.

Nu liggen er drie natte voetstappen op de badkamervloer. Papa strijkt met zijn hand over zijn haar.

‘De volgende keer houden we hem tot bij de deur open,’ zegt hij.

Maja wil vertellen dat ze anders niet door de deur past. Dan schuift er iets grijs langs een blauwe baan van de paraplu.

Eerst denkt ze dat er een sok in zit. Ze leunt op de badrand en kijkt onder het doek. Het grijze ding beweegt omhoog. Het heeft geen draadje. Er hangen ook geen poten aan.

‘Papa?’

‘Ja, ik zie het.’

Een wolkje komt onder de paraplu vandaan. Het is ongeveer zo breed als Maja’s handen naast elkaar. Het drijft langs papa’s oor en blijft onder de lamp hangen.

Papa kijkt naar de paraplu. Dan naar de lamp. Maja steekt haar hand op. Het wolkje heeft zachte randen, zoals de wolken die je vanuit het schoolraam ziet. Alleen zit deze binnen.

‘Hebben we die meegenomen?’ vraagt ze.

‘Ik dacht dat ik alleen brood had gekocht.’

Een druppel valt op Maja’s pols.

Ze houdt haar hand nog wat hoger. Er komt een tweede druppel. Ze likt niet aan haar hand, zoals je bij een sneeuwvlok zou doen. Misschien is dit wel parapluwater. Er zat onderweg een vogel op een balkon.

Papa zet de open paraplu schuin in het bad. Zonder de steel los te laten kijkt hij nog eens onder het doek. Er komt niets meer uit.

Boven de badmat schuift het wolkje langzaam opzij. Maja loopt eronderdoor. Een druppel raakt precies het puntje van haar neus.

‘Hij regent,’ zegt ze.

Papa legt nu ook de steel op de badrand. Hij kijkt omhoog, met zijn handen nog even in de lucht.

Maja veegt haar neus af. Het wolkje heeft geen ogen om haar aan te kijken. Toch blijft zij kijken, tot er een nat rondje op de mat verschijnt.

‘We moeten er iets onder zetten,’ zegt papa.

Maja pakt de tandenborstelbeker.

Papa ziet hoe klein hij is. Dan kijkt hij naar de wolk. ‘Misschien iets met een grotere opening.’