De verkeerde kant op

Papa zet de kom op de badmat. Hij buigt over de badrand en draait de raamkruk. Maja blijft op de vloer. Ze kan het raam toch niet halen zonder ergens op te klimmen, en dan staat ze alleen maar in de weg.

Een koel streepje lucht komt langs haar wang. Bij de wastafel hangt een smal gastendoekje aan een haak. De onderste punt wappert naar haar toe.

‘Nu die kant op,’ zegt ze tegen de wolk.

Papa doet een stap opzij. Het wolkje schuift ook opzij, maar naar de deur. Niet naar het raam.

Maja maakt met haar handen een grote schepbeweging. Eerst langzaam. Dan nog een keer. De wolk wordt wat langer en komt weer bij elkaar. Een druppel valt op het douchegordijn.

‘Ik zal niet verder opendoen,’ zegt papa. ‘Straks zit het achter de kast.’

‘Het gaat juist deze kant op.’ Maja voelt weer koude lucht tegen haar gezicht. Ze kijkt van het open raam naar de bewegende punt van het doekje. ‘De wind komt binnen.’

Papa knikt. Hij houdt zijn hand onder het raam. ‘Van deze kant krijgen we hem dus niet naar buiten.’

Maja loopt naar de wastafel en scheurt een smal strookje van een vel wc-papier. Ze laat het aan haar vingers hangen. Bij het raam, waar papa het vasthoudt, buigt het naar binnen. Hij geeft het weer terug. Maja houdt het bij de deur. Daar beweegt het veel minder.

De wolk blijft intussen even boven de kom hangen. Papa heeft de kom verschoven. De druppels vallen weer in het midden.

‘Als we het raam dichtdoen, is de wind weg,’ zegt ze.

‘De wind van buiten wel.’

Papa sluit het raam. Het gastendoekje hangt weer tegen de muur. Maja houdt haar strookje nog even omhoog. Ze ziet geen beweging, tot ze zelf uitademt. Het dunne papier tikt tegen haar vingers.

Ze probeert een keer naar de wolk te blazen. Het voorste randje bobbelt. Dat is alles. Zo zou ze tot het avondeten moeten doorgaan, en ze krijgt nu al een raar gevoel in haar wangen. Ze vouwt het strookje losjes op en stopt het in haar broekzak.

Er wordt aangebeld.

Maja kijkt naar papa. Hij kijkt naar de kom, die niet helemaal meer onder het wolkje staat.

‘Ik doe wel open,’ zegt hij. ‘Blijf jij even hier. Niet met natte voeten de gang door.’

Maja schuift de waskom een klein eindje. Ze hoeft zich er niet voor uit te rekken. Papa loopt naar de voordeur.

‘Hoi,’ hoort ze hem zeggen. ‘Ja, ze is thuis. We zijn alleen even bezig met…’

Hij maakt zijn zin niet af. Dat kan Maja zich voorstellen. Er is geen gewone naam voor wat zij doen. De badkamer opruimen is het nog niet. Een wolk uitlaten eigenlijk ook niet.

‘Ik heb het boek bij me,’ zegt een bekende stem. ‘Mag ik kijken?’

Maja roept: ‘Neem je boek niet mee naar binnen!’