Het bankje krijgt een plaats

Opa rijdt de handkar tot naast de blauwe wagen. De karwielen ratelen over de tegels. Tuf staat stil. Zijn eigen wielen maken geen geluid. Puck pakt de hoek van het crèmekleurige dekentje dat om het bankje ligt. Voor hij aan de wagen komt, trekt Opa de zwarte parkeerrem omhoog. Nu staat de trein vast.

‘Dat mag eraf,’ zegt Opa. ‘De verf is al droog. Leg het maar op de vloer van de wagen.’

Puck spreidt het dekentje voorin uit. Ze trekt een plooi recht. De gele zitbank achterin laat ze vrij. Daar kunnen zij en Opa straks zitten. Het groene bankje is niet om onderweg op te klimmen. Dat is hun vracht.

Opa tilt het bankje met twee handen van de handkar. Puck houdt alleen het dekentje op zijn plaats. Heel even hangen de vier groene poten boven haar werk. Dan zet Opa ze neer. Geen poot staat op een vouw.

‘Was hij eerst van jou?’ vraagt Puck. Ze wijst naar het groene hout.

‘Nee. Hij stond al heel lang bij de wilg. Eén poot zat los. Daarom heb ik hem mee naar huis genomen.’ Opa strijkt met zijn vlakke hand over de zitting. ‘Nu kan hij terug.’

‘Zat jij er vroeger op?’

‘Vaak. Met mijn moeder. Zij keek naar de eenden. Ik liet mijn voeten heen en weer gaan.’

Puck kijkt naar Opa’s grote schoenen. Die zouden nu niet meer zo ver boven de grond hangen. Ze probeert zich hem voor te stellen met kleine laarzen. De grijze baard moet ze er dan even bij wegdenken.

‘Met de rugleuning naar mij toe,’ zegt Tuf. ‘Dan kijkt hij waar we vandaan komen.’

Opa schuift de lege handkar onder de overkapping. Daarna haalt hij twee rode touwen van de kar. Hij maakt het ene vast over de zitting en het andere over de poten, aan de ogen in de wagenvloer. Hij trekt aan het bankje. Het schuift niet.

Puck trekt ook even aan de rugleuning. Opa kijkt mee. Het bankje blijft staan. ‘Hij heeft zijn gordel om,’ zegt ze.

‘Twee,’ zegt Tuf.

Opa hangt zijn bruine rugzak onder de gele bank. Hij heeft er een kleine borstel in, een trommeltje met twee krentenbollen en een fles water. Puck stopt haar gele waskrijtje in haar borstzak. De treinkaart vouwt ze dubbel. De achterkant is leeg. Die kan ze straks gebruiken.

Puck wijst naar de zwarte hendel naast de gele bank. ‘Wat is dat?’ Opa tikt erop. ‘De parkeerrem. Als we uitstappen of laden, zet ik de wielen daarmee vast.’

‘Maar Tuf kan toch zelf stoppen?’

‘Zeker,’ zegt Tuf. ‘Voor alles wat op mijn spoor ligt. En als iemand stop zegt.’

‘Die rem houdt je ook stil als we aan de wagen staan te duwen,’ zegt Opa. ‘Dan blijft alles op zijn plek.’

Puck knikt. Dat vindt ze prettig. Ze klimt via het lage treeplankje naar de gele bank. Opa komt naast haar zitten en trekt zijn knieën wat op. De bank is ook voor hem heel laag. Hij zet de hendel weer omlaag.

Tuf bromt zacht. Er komt geen rook uit zijn korte zwarte schoorsteen. Zijn wielen beginnen gewoon te rollen, eerst langzaam en dan een beetje sneller. De heg schuift naast Puck voorbij.

Na een klein stukje splitst het spoor. Er staat een lage hendel naast. Opa vraagt Tuf te stoppen en zet de parkeerrem vast. Hij stapt uit, legt de wisselhendel naar de korte route en kijkt of de rails aansluiten. Dan komt hij terug op de bank en laat de parkeerrem los.

‘Waarom niet de andere kant?’ vraagt Puck.

‘Die maakt een hele boog om de vijver,’ zegt Opa. ‘Dat is de lange weg.’

‘Vandaag nemen we de korte,’ zegt Tuf. Zijn wielen tikken over de aansluiting. ‘Een bank moet toch ook een keer op tijd komen.’