Verkeerde pijlen

Er zat zand tussen Noors tanden. Ze had haar boterham al voor de tweede keer omgedraaid. Het zand bleef op dezelfde plek knarsen.

‘Misschien moet je een andere nemen,’ zei haar vader.

Noor keek naar het korstje in haar hand. Ze had bij de sluis haar veters vastgemaakt en daarna haar handen aan haar broek afgeveegd. In haar hoofd was ze daar nog. Ze zag de witte vlek tussen de stengels en hoe opa Wim het stuk plastic had opgetild. Zo veel wit, zo weinig boot.

Daan schoof de kaas naar haar toe. ‘Hebben jullie vanmiddag nog een plan?’

‘We moeten de andere kant op.’

‘Wie zijn we?’

Noor drukte het korstje plat. Sami zou vast meegaan. Bij Bente wist ze het niet. Ze had bij het afscheid alleen naar haar opa gekeken.

‘Sami en ik. Misschien Bente.’

‘Ik kan na de lunch mee. Dan moet ik eerst mijn boodschappenlijst vinden.’

Hij leunde inmiddels met één arm tegen de koelkast. De lijst hing vlak onder zijn elleboog. Noor wees ernaar. Ze had verwacht dat hij zou vragen waarom de andere kant beter was. Nu moest ze dat zelf bedenken.

Ze haalde haar kaart uit de tas. De blauwe lijn van het water boog netjes langs de brug. De bibliotheek had zelfs een streepje voor de voordeur. Bij de sluis stond een dikke pijl. Ze had er vanmorgen met een liniaal langs getekend, zodat de randen precies evenwijdig waren.

Haar vader keek eroverheen. ‘Die molen is groter dan de bibliotheek.’

‘Dat doet er niet toe.’

‘Dacht ik al.’

Hij ruimde zijn bord op. Noor legde een vinger bij de brug. Gisteren had ze daar gestaan met haar gezicht naar de overkant. Het licht was links achter het riet verdwenen. Ze draaide de kaart tot links op het papier ook links van haar was. Nu wees de dikke pijl de andere kant op.

Ze had de pijl overgenomen omdat opa Wim over de sluis was begonnen. Daarna had ze hem nog wat dikker gemaakt.

Met haar gum probeerde ze de punt weg te halen. Het blauw van het water werd grijs. Ze wreef harder. Er kwam een rafeltje papier omhoog.

‘Heb je een nieuw vel nodig?’ vroeg Daan.

Noor wilde ja zeggen. Op een nieuw vel zou alles weer kloppen. De brug, de voordeur, de pijl die nergens doorheen prikte.

‘Een potlood is genoeg.’

Ze trok een dun lijntje van de brug naar links. Er was weinig plaats naast de molen. Ze schreef: hierheen gezien. Bij de dikke pijl zette ze een vraagteken.

Daan keek naar het nieuwe lijntje. ‘Tot hier gezien?’

‘Nee. Alleen die kant uit.’

Ze brak het lijntje halverwege af. Verderop kon de boot alle kanten op zijn gegaan. Dat maakte de kaart rommeliger. Ze liet het zo.

Om kwart over één stond Sami bij de voordeur. Hij had zijn brood opgegeten en zijn jas al aan, maar geen krat meegenomen.

‘Die hebben we voor niks door het hele dorp gedragen,’ zei hij.

‘We hebben hem straks toch nodig als we de boot vinden?’

Sami liet een huissleutel om zijn vinger draaien. ‘Dan kunnen we hem halen.’

Noor pakte haar tas met de boeken die ze gisteren had geleend. Ze wilde er straks een dun boek over knopen bij zoeken. De kassabon uit haar jaszak stopte ze erbij, zodat hij niet tussen haar handschoenen zou verdwijnen. Bij de deur bleef ze staan.

‘Denk je dat Bente meegaat?’

‘Vraag het aan Bente.’

‘Ik vraag het aan jou.’

‘Ja. Dat merk ik.’

Hij stak de sleutel in zijn zak. Noor deed haar tas dicht. Ze gingen lopend naar de bibliotheek; Daan kwam achter hen aan, met een lege boodschappentas over zijn schouder.

Bente zat bij de blauwe rivier. Ze knipte kleine rechthoekjes uit grijs karton. Farah had een stapel boeken op een kar staan en probeerde met haar voet een los schroefje tegen te houden. Opa Wim zocht onder de leestafel naar de dop van een stift.

‘We gaan naar de molenkant kijken,’ zei Noor.

Bente knipte door. Een grijs stukje viel op haar schoot.

‘Wil je mee?’ vroeg Noor.

‘Waar ga je daar kijken?’

Noor legde de kaart op een vrij stukje tafel. Ze had hem thuis niet opnieuw gevouwen. De uitgegumde plek lag tussen hen in.

‘Hier is het licht verdwenen. Ongeveer. Ik heb geen precieze plek gezien.’

Bente legde haar schaar neer. Met een vinger volgde ze de lijn langs de oever.

‘Dat loopt daar niet zo.’

Noor pakte het potlood. ‘Wat niet?’

‘Je hebt één grote bocht getekend. Bij het gemaaltje zit een eiland. Daar zijn twee stukken water.’

‘Past dat op de kaart?’ vroeg Sami.

‘Als ze de molen kleiner maakt.’

Noor keek naar de zorgvuldig getekende wieken. Ze gunde zichzelf nog één seconde en gumde ze toen weg. Bente tekende met het potlood een langwerpig eiland. Ze zette er korte streepjes in voor het riet.

‘Hier kun je vanaf het pad kijken,’ zei ze. ‘Verderop is een oude aanlegplaats. Daar heeft opa me laten zien waar de echte pont vroeger aankwam.’

Ze schoof het potlood terug. De rechthoekjes op tafel leken ineens op straatstenen.

‘Zijn die voor de tentoonstelling?’ vroeg Noor.

‘De kade. Naast de rivier.’

‘Zal ik helpen?’

Bente trok het overgebleven karton naar zich toe. ‘Ik maak deze zelf. Ze moeten niet allemaal even lang.’

Noor haalde haar hand terug. Ze had al bijna gezegd dat ze heel netjes kon knippen.

Opa Wim kwam met de stiftdop onder de tafel vandaan. Daan vroeg hem waar het openbare pad langs het gemaal liep. Ze keken samen op de kaart. Wim zei dat hij nog met Farah de oude foto's moest uitzoeken. Hij zou later in de middag in de bibliotheek zijn.

‘Ik wil mee naar het eiland,’ zei Bente. ‘Maar ik kom daarna terug voor mijn kade.’

Noor knikte te snel. ‘Goed.’

Bente schoof de losse kartonstukjes in een dekseltje en zette de schaar erop. Ze liet haar jas dichtritsen door haar opa, omdat de rits onderaan klemde. Sami wachtte bij de deur en trok dit keer geen gezicht toen het lang duurde.

Noor stak de kaart in haar tas. Bente had er geen handtekening onder gezet en ook niet gezegd dat alles weer goed was. Ze ging wel mee. Bij het raam hield Noor de deur voor haar open.