Weer op zijn plaats

Om twee uur draaide Farah de sleutel om. De eerste bezoeker had al twee keer door het raam gekeken. Hij kwam een boek terugbrengen en wist niet dat er een tentoonstelling was.

‘Kan dat ook gewoon?’ vroeg hij.

‘Graag,’ zei Farah. ‘Boeken mogen nog steeds naar binnen.’

Noor stond naast de blauwe plaat. Sami had zijn stoel zo gezet dat hij de deur kon zien. Bente hield een opgevouwen stukje keukenpapier vast dat nergens meer voor nodig was. Ze stopte het in haar zak toen er een vrouw naar de tafel kwam.

‘Dat veer herinner ik me,’ zei de vrouw.

Ze wees naar de foto op het prikbord. Op het model lette ze eerst niet. Wim kwam naast haar staan. De vrouw vertelde dat ze vroeger met haar fiets op de pont moest wachten, ook als ze dacht dat ze al te laat was.

‘Hij ging niet sneller als je boos naar de overkant keek,’ zei Wim.

De vrouw lachte. Ze bekeken samen de fiets op de foto. Bente ging wat dichter bij haar eigen bouwfoto staan.

Een jongen liep met zijn moeder langs de tafel. Hij was kleiner dan Noor en moest op zijn tenen staan om door de modelramen te kijken. Zijn moeder trok een stoel erbij, maar hij wilde er niet op zitten.

‘Daar zit iemand,’ zei hij.

‘Dat is de passagier,’ zei Bente. ‘Hij is net weer op zijn stoel gezet.’

Noor zag dat ze glimlachte. De jongen liep naar de andere kant van de tafel om te zien of hij hem daar ook kon vinden. Sami schoof een folder weg die voor het raam lag.

‘Waarom zijn die ramen zo klein?’ vroeg de jongen.

‘Anders wordt het een echte boot,’ zei Sami.

Bente wees naar de foto. ‘Zo waren ze op de pont ook. Het hokje was vooral voor de schipper.’

De jongen keek naar Wim en weer naar het kleine hokje. Zijn moeder zei dat opa er nu inderdaad moeilijk in zou passen. Wim trok zijn buik in, maar het maakte niet veel verschil.

Er kwamen meer mensen. Sommigen lazen de kaartjes van dichtbij. Anderen bleven bij de oude foto's hangen. Farah moest steeds tussendoor naar de balie. Ze hielp iemand een boek zoeken waarvan alleen bekend was dat het rood was en dat er een hond in voorkwam.

Noor pakte haar kassabon op om hem onder de blauwe plaat te schuiven. Hij lag te dicht bij een beker en de hoek kwam telkens omhoog.

‘Mag die er ook echt bij?’ vroeg Farah, die net terugkwam. ‘Op een eigen plekje naast de kaart? Dan kunnen mensen zien wat jij hebt getekend.’

Noor keek naar het gekreukte papier. Naast het rondje, het streepje en de rode krabbel stonden een kromme wiek en een piepklein pijltje. Bij het woord vrijdag was een potloodpunt bijna door het papier gegaan.

‘Ja. Maar hij moet niet met dat plakband vast. Dan scheurt hij.’

Farah haalde een doorzichtig hoesje. Noor schoof de bon erin. Er bleef ruimte aan de bovenkant om hem er weer uit te pakken.

Daarna vroeg Farah aan Bente of ze de bouwfoto iets hoger mocht zetten, naast de foto van het echte veer.

‘Die met mijn hand naast de boot wel,’ zei Bente. ‘Die close-up niet.’

‘Die blijft in je map,’ zei Farah.

Bente knikte. Ze hielp het kaartje met haar naam eronder recht te leggen. De kleine kapitein op het model droeg een muts die een beetje groter was dan zijn hoofd. Noor had dat nog niet eerder gezien.

Toen iemand vroeg wie de ramen had geschilderd, wees ze naar Bente. Bente liet zien hoe ze de dunne blauwe randjes had gemaakt. Ze wees ook naar een raam waar de verf over het randje was gegaan.

‘Die zit aan de achterkant,’ zei ze. ‘Maar je kunt hem wel zien.’

Noor ging aan de andere kant kijken. Het streepje was echt maar heel klein. Ze hoefde niet te zeggen dat het helemaal niet erg was. Bente vertelde het gewoon en pakte daarna de foto om het verschil met de echte ramen te laten zien.

Bij de kaart hield een man zijn vinger boven de smalle geul. ‘Dus jullie wisten precies waar hij lag?’

Noor opende haar mond. Ze keek naar de gestippelde lijn.

‘Nee,’ zei ze. ‘Hier konden we gisteren niet goed kijken. De steiger was dicht. Vanmorgen hoorden we het dak tegen de balk tikken.’

Sami tikte met zijn nagel zacht op de tafel. Het klonk harder dan het onder de planken had geklonken. Hij deed het niet nog eens.

‘En toen zagen we de laarzen,’ zei Bente.

De man boog zich naar het model. Hij zocht op het dak.

‘Ze staan nu binnen,’ zei ze. ‘Bij de kapitein.’

Hij keek door het raam. ‘Twee linkerlaarzen?’

‘Ja.’

‘Die had ik na het aantrekken vast weer uitgedaan.’

Bente lachte. Ze draaide de bouwfoto naar hem toe, zodat hij kon zien waar ze eerst op het dak hadden gestaan.

Later kreeg Noor dorst. Ze vroeg Sami om even bij de kaart te blijven en haalde water achter de balie. Bij het raam stond Daan met zijn handen om een lege mok. Hij vroeg of ze het nog leuk vond.

‘Ja. Maar mensen vragen veel dingen.’

‘Je hoeft niet alles te weten.’

‘Wim weet ook niet meer van wie die fiets was.’ Ze wees naar de oude foto. ‘Hij zegt nu dat iedereen zelf mag kijken of hij van hem is.’

Daan keek naar de foto en zei dat zijn fiets vroeger nooit zo mooi schoon was geweest. Noor dronk haar water op. Toen ze terugkwam, had Bente haar stoel een stukje opzij gezet. Er was plek voor Noor naast haar.

Het begon even te regenen. Bij de ingang kwamen donkere afdrukken op de mat. Farah zette een bak neer voor natte paraplu's en legde de teruggebrachte boeken verder van de rand.

De boot bleef rustig op zijn blauwe rivier staan. Het dak tikte nergens tegen. De passagier zat rechtop en de draad lag opgerold aan de voorkant. Het zakje met het oude touw was in Bentes tas gebleven. Ze had zelf gekozen dat het er vandaag niet bij hoefde.

Een meneer legde zijn natte paraplu in de bak en kwam naar de tafel. Hij las de titel, keek naar de boot en boog zich toen over het hoesje naast de kaart.

Zijn vinger bleef boven het gele rondje hangen.

‘Is dat een ei op een boterham?’

Sami keek Noor aan. Bente keek van het papiertje naar hem. Noor haalde de bon uit het hoesje en vroeg Farah om een rood potlood.

Ze zette de punt bij de kleine rode krabbel. Met haar andere hand hield ze de vouw plat. Naast het gele rondje tekende ze twee kleine laarzen op het witte streepje.

Bente schoof haar het doosje potloden wat dichterbij. Noor tekende de neuzen zorgvuldig dezelfde kant op. Daarna deed ze de bon terug in het hoesje en legde hem naast de boot, met ruimte voor iedereen die wilde kijken.