Nog niet gevonden

Noor had de hele weg naar huis de map onder haar arm gehouden. Bij de voordeur zakte hij toch op de grond. De kaarten schoven eruit, precies in de kring die een natte schoen op de mat had gemaakt.

‘Nee, hè.’

Ze tilde de bovenste kaart aan een hoek op. Eén potloodlijn was donkerder geworden. De kassabon zat gelukkig nog tussen twee droge vellen.

Daan hield de deur voor haar open. ‘Eerst je schoenen. Dan kijken we naar de schade.’

In de keuken stond een ovenschaal op tafel. Noor rook gesmolten kaas. Ze legde de kaarten op het aanrecht en trok een stoel naar achteren.

‘Handen,’ zei haar vader.

Ze ging weer staan.

Terwijl ze at, vertelde ze hoe het kartonnen dakje in de bak was omgevallen. Daan had de proef net gemist. Hij schoof zijn stoel wat dichter bij de tafel.

‘Morgen dus nog een keer naar die steiger,’ zei hij.

‘Ja. Misschien zit hij daar nog in die smalle geul.’

‘Met Wim?’

‘Ja. Om tien uur, als de steiger opengaat.’

Ze prikte met haar vork in een stukje bloemkool. Het brak in tweeën.

‘Ik had gehoopt dat hij vandaag al terug was.’

‘Dat snap ik.’

Daan schoof haar de schaal toe. Noor nam nog een beetje. Hij vroeg niet waarom ze twee keer de verkeerde kant op waren gegaan. De tweede keer was trouwens niet verkeerd geweest. Ze hadden alleen nog niets kunnen zien onder die planken.

Na het eten veegde Noor de tafel af. Onder de schaal zat een droge kring saus. Ze moest er met de doek drie keer overheen voordat hij loskwam. Haar vader zette de vaat in de machine en schoof een pan naar een andere plek.

‘Mag de kaart hier vannacht blijven?’ vroeg ze.

‘Als er morgen nog ergens een boterham kan liggen.’

Noor spreidde de vellen uit. De natte hoek kreeg een onderzetter om op te drogen. De bon maakte ze open. Het gele rondje was nauwelijks groter dan een erwt. Ze streek een vouw glad met de zijkant van haar vinger.

‘Dat rode zag je ook?’ vroeg Daan.

‘Ja. Maar toen wist ik nog niet wat het was.’

Ze liet hem de nieuwe lijnen op de kaart zien. Bij sommige stonden stippen, bij andere een vraagteken. Haar vader boog zich over het vel.

‘Hier stonden we dus.’ Hij wees naast het vierkantje.

Noor knikte. ‘Het gemaaltje. Ik had die bocht eerst niet goed getekend.’

‘En daar gingen we verder.’

‘Ja. Helemaal tot aan het hek.’

Daan haalde een stukje kaas van de kaartrand. Het was aan zijn mouw blijven zitten. Noor legde de bon wat verder van de borden.

Ze maakte haar schooltas leeg om de map erin te kunnen doen. Onderin zat een sok die ze al sinds donderdag kwijt was. Er zaten ook twee gumkruimels in en een boek dat ze eigenlijk nog had willen uitlezen. Ze zette het tegen haar bord.

‘Ik kom morgen om negen uur naar de bibliotheek,’ zei ze. ‘Farah heeft nog hulp nodig. Kom jij ook?’

‘Ik breng je erheen. En ik help Farah nog even met de foto's.’

‘Goed.’

Ze spraken af hoe laat Daan haar later weer zou zien. Daarna belde hij even naar Sami thuis. Noor schoof haar boek dichterbij. Toen haar vader de telefoon neerlegde, las ze nog steeds dezelfde zin.

‘Wat nou als we hem morgen weer niet vinden?’ vroeg ze.

Daan pakte een schone theedoek uit de la. ‘Dan kom je terug naar de bibliotheek. Je hoeft die tentoonstelling niet in je eentje te redden.’

‘Dat weet ik.’

Toch werd het gemakkelijker om de bladzijde om te slaan toen hij het had gezegd.

De volgende ochtend was de bibliotheek om negen uur nog dicht voor gewone bezoekers. Farah deed voor hen open met een rol plakband om haar pols. Aan haar vest hing een kaartje achterstevoren.

‘Goeiemorgen. Als iemand mijn naam zoekt: die zit aan de binnenkant.’

Sami stond al bij de leestafel. Hij probeerde een opgerolde foto plat te houden met twee schone mokken. Zodra hij één mok optilde, sprong de hoek weer omhoog.

‘Die wil niet meedoen,’ zei hij.

Bente hield een doosje punaises naar hem uit. ‘Daarvoor heb ik deze.’

Samen prikten ze de foto vast op een zacht prikbord. Noor bleef naast hen staan tot er ruimte was om de map neer te leggen. Ze schoof Bentes doosje niet opzij.

Op de foto lag de echte veerpont midden op het water. Er stonden fietsen op, een kinderwagen en een man die een lange stok vasthield. Noor zocht Wim tussen de gezichten.

‘Hij staat achter dat raam,’ zei Bente. ‘Dat kleine hoofd. Dat is opa.’

Farah kwam met een stapel kaartjes. Op één stond een pijl naar de wc. Op een ander stond dat de tentoonstelling om twee uur openging. Ze zette de lege blauwe rivierplaat op de grote tafel.

Noor keek naar de rechthoek waar de boot hoorde. Bente keek ook.

‘Als we zonder boot terugkomen, kunnen deze foto's er gewoon bij,’ zei Farah. ‘Maar ik zet niets over het zoeken neer zonder dat jullie het hebben bekeken.’

‘Deze wel,’ zei Bente. Ze haalde een andere foto uit haar map: de hele boot met het witte dak en haar hand ernaast. ‘Hier kun je zien hoe groot hij is. Niet die close-up waar mijn vingers voor de ramen zitten.’

Bente liet de close-up in haar map en schoof de gekozen foto naar Farah.

Noor kreeg een stapeltje kaartjes om bij de voorwerpen te leggen. Een oude kaartjesknipper paste niet op zijn voetje. Sami vond een lager blokje, zodat hij niet telkens omviel. Bente las de namen na en draaide een kaartje om dat bij de verkeerde foto stond.

Wim kwam binnen met de lange bootshaak. Hij zette hem rechtop in een hoek waar niemand langs hoefde. Onder zijn andere arm droeg hij een krat.

‘Koffie eerst?’ vroeg Farah.

‘Een halve beker. Anders wordt het half elf.’

Noor haalde een handdoek voor het krat. Ze maakte er een zachte kuil van en keek even naar Bente voordat ze de randen omsloeg.

‘Zo goed?’

Bente trok één hoek wat hoger. ‘Dan kan het dak daartegen leunen.’

Om kwart voor tien zette Noor haar boekentas achter de balie. De bon ging met de kaart in haar jaszak. Sami droeg het krat naar de deur; Bente liep naast hem en hield de losse handdoek binnenboord. Wim nam zijn bootshaak.

Daan bleef nog even bij Farah om de hoge foto vast te zetten. Noor zwaaide en duwde de deur open. Ze liepen het pad naar de molen op, met het water aan hun rechterhand.