Een raam van verf

De blauwe verf dekte niet in één keer. Mila streek nog eens over de hoek van het kartonnen raam. Daaronder bleef een afgebeten letter staan. Het karton was vroeger een verpakking voor een koelkast geweest.

‘Als je blijft smeren, gaat het bubbelen,’ zei oma.

‘Je kunt nog steeds zien wat erop staat.’

‘Aan deze kant wel. Het publiek zit aan de andere.’

Mila liep om de tafel heen. Oma had gelijk. Vanaf die kant was het een blauw kozijn, een beetje scheef, alsof een grote zeegolf ertegen had geduwd. Dat was eigenlijk precies goed voor de visser.

Ze hield het even voor zich. ‘Zo?’

Oma keek over de rand. ‘Ik zie alleen je kruin.’

Mila zakte door haar knieën. Nu zag ze zelf niets meer. Ze deed het raam omlaag en stootte tegen een stoel. Oma pakte hem vast voordat hij omviel.

‘Daar moet iets onder,’ zei ze. ‘Jij gaat niet vijfendertig minuten gehurkt zitten.’

‘Het stukje met dit raam is veel korter.’

‘Ook geen vijf.’

Aron was na een broodje naar het voetbalveld vertrokken. Zijn tekening lag op tafel, naast het regenblik dat hij had laten staan. Op het papier stond de visser bij een raam waar het aan de ene kant regende en aan de andere kant een zon scheen. Mila had gedacht dat hij de zon gewoon voor het mooie had getekend. Nu zag ze er een klein, boos wolkje achter vandaan kijken.

Ilyas kwam uit de zaal met twee lage houten steunen. Hij zette ze voor de tafel en hield het kartonnen raam erop. Ze konden het met gewone klemmen aan de steunen vastmaken. De klemmen kwamen aan de achterkant, ver van de grote doek die op zijn brede rol tegen de andere muur stond.

‘Zo,’ zei hij. ‘En de verf hoeft vanavond niet terug naar de winkel.’

Mila keek naar haar blauwe duim. ‘Dan moest ik ook mee.’

Oma gaf haar een doekje om de verf eraf te halen.

In de zaal brandde de toneellamp weer. De monteur was die middag gekomen en had zijn gereedschap netjes op een mat gelegd. Mila had eerst willen kijken wat er in het open kastje zat, maar hij had haar gevraagd bij de tafel te wachten. Nu was het kastje dicht en mocht Ilyas de schakelaar weer gebruiken.

Hij doofde de plafondlampen en richtte de toneellamp op het geschilderde raam. Oma bleef naast de deur staan. Mila schoof een gewone stoel achter het raam en ging erop zitten. Als ze haar hand omhoogstak, kon de visser precies boven de onderrand uitkijken.

Ilyas gaf haar de pop.

‘Wat zegt hij?’ vroeg ze.

‘Vraag het hem.’

Ze liet de visser naar de lege plek naast zich kijken. ‘Waar is de keuken?’ vroeg ze met haar gewone stem.

‘Geen idee,’ antwoordde Ilyas als octopus. ‘Maar ik heb hier een heel net huis.’

Hij zette de laars met de papieren bloemen boven het raam. Eén bloem trilde op zijn ijzerdraadje. De kleinste had nog steeds drie blaadjes.

‘Dat is een schoen,’ zei Mila.

‘Ik heb korte gangen.’

Oma lachte in de deuropening. Mila liet de visser vooroverbuigen om naar binnen te kijken. Zijn neus tikte tegen de laars.

‘Veel te klein,’ zei ze.

‘Voor jou. Ik ben gelukkig vouwbaar.’ Ilyas wurmde de octopus met twee tentakels naar voren. De rest bleef haken achter de papieren bladeren.

Mila hield de laars vast terwijl hij de losse tentakel terughaalde. Ze keek automatisch naar de rol met de grote doek. Die stond veilig buiten bereik. Hier kon een tentakel aan een bloem blijven hangen zonder dat de ochtend belangrijk werd.

Ilyas zette de octopus naast zich. ‘Dat is de overgang. Naar een andere plek. Niet eerst een verhaal van vijf minuten over alle spullen die er ooit stonden.’

Mila keek naar de visser in haar hand.

‘Bij mij wordt het geen vijf minuten.’

‘Bij mij wel. Ik had een kapitein die vertelde waar het hele dorp heen verhuisd was. Met een landkaart.’ Hij wees naar een dichtgevouwen blad op de stoel. ‘Alle havens erbij. Ik vond het prachtig.’

‘Gaat die eruit?’ vroeg oma.

‘Die ligt daar nu verdrietig te zijn.’

Mila pakte de landkaart. Er stonden zoveel blauwe pijlen op dat ze niet wist waar ze moest beginnen. Eén eiland had de vorm van een sok. Ze vond het jammer voor Ilyas. Ze vond het ook fijn dat hij er zelf om kon lachen.

Ze oefenden de overgang. Mila bracht de laars achter de rand en Ilyas liet de octopus zakken. Oma klikte de twee klemmen los en draaide het geschilderde raam een halve slag: op de achterkant zat een gele rand met een lage, rode brievenbus eronder. Ze zette de klemmen weer vast. Een andere straat, een ander huis. De houten steunen bleven staan. Niemand hoefde in het donker een groot paneel door de zaal te dragen.

Bij de eerste draai was de verf nog plakkerig. Mila liet meteen los.

‘Voor nu voorzichtig,’ zei oma. ‘Straks droogt het wel.’

Ze maakten een pauze. Ilyas zette de broodtrommel op de vensterbank, uit de buurt van de verf. Mila ging naast oma zitten op de lege eerste rij.

‘Dit kan ook als de doek niet gebruikt wordt,’ zei oma.

‘Ja.’

‘Ik vind de rode brievenbus leuk.’

Mila trok aan een draadje van haar mouw. In oma's nieuwe woning zat de brievenbus beneden bij de voordeur. De echte tafel kon ernaast niet eens de hal in draaien. In de geleende keuken was daar allemaal geen last van.

Aron kwam laat in de middag terug met zand op zijn knieën en een appel in zijn hand. Zijn ploeg had zonder keeper geoefend. Hij had één bal gestopt en daarna hadden ze hem gevraagd toch maar op het veld te gaan staan.

Hij liep direct naar het raam. ‘Hij kan om!’

Mila stond op om het te laten zien. De verf was droog genoeg. Ze draaide naar de gele kant en Aron zette zijn appel haastig op tafel.

‘Wacht. Ik weet iets.’

Hij pakte het regenblik en liet de visser bij de blauwe kant schuilen. Mila draaide het raam. Aron hield het blik stil en liet de pop van de ene naar de andere kant kijken.

‘Hé,’ bromde hij. ‘Hier is mijn boterham nog droog.’

De octopus wilde weten of hij ook zijn sokken aan de andere kant mocht drogen. Aron gaf hem geen antwoord, maar liet de visser de brievenbus proberen te openen. Die zat vastgeplakt. De visser keek er beledigd naar, en oma begon zo te lachen dat ze het schilderdoekje voor haar mond moest houden.

Mila lachte mee. Toen Aron naar haar wees, liet ze de krant voor een korte windvlaag ritselen. Deze keer op tijd.

Ze speelden het hele stukje nog eens, met de laars ervoor en de bloemen erna. Niemand stond te wachten tot de kamer klaar was. Aan het eind wees Ilyas naar de steunen. Dit kon vrijdag precies zo. En als ze de echte kamers wel gebruikten, bleef deze versie in ieder geval klaarstaan.

Mila hielp de poppen netjes in de koffer leggen. Haar kartonnen mal stak onder haar jas vandaan. Ze duwde de flap terug, onder de mouw.

Het geschilderde raam was mooi geworden. De verf was goed opgedroogd. Toch keek ze bij het weggaan nog een keer naar de brede rol tegen de muur. De echte keuken stond daar, helemaal aanwezig in een stuk stof. Ze hoefden hem alleen op de goede manier te laten zien.