Het bord

Ze haalden de glazen deur uit de klokkenkast. Ada wikkelde hem in een oude theedoek; Mara hield de scharnierpennen in haar hand. Het waren er twee, verschillend van lengte. Ze stopte ze in een envelop en schreef erop waar de korte hoorde.

‘Als je hem ooit weer aan de praat wilt hebben,’ begon Ada.

‘Dat wil ik niet.’

Haar moeder vouwde een hoek van de theedoek naar binnen.

‘Ik heb hem nooit mooi gevonden,’ zei Mara. ‘Op die markt leek het een goed idee. Tachtig euro voor iets waar andere mensen driehonderd voor vragen. Ik bleef dat maar zeggen.’

‘Je wilde hem toen beslist hebben.’

‘Ja.’

Ada legde het pakket op de toonbank. ‘Ik heb hem steeds bewaard.’

‘Dat weet ik.’

Ze moesten allebei even iets te drinken pakken, hoewel de koffie op was. Mara vulde twee glazen bij de kraan.

‘Ik breng hem naar de kringloop,’ zei ze. ‘Met dat uurwerk erbij. Dan mogen ze zelf kijken.’

Ada knikte, maar haalde toch een zachte doek over de bovenkant. In de auto paste de kast alleen als de achterbank plat lag. Mara reed hem naar de deur en samen schoven ze het ding naar binnen. Haar moeder wilde de doos met het uurwerk ernaast zetten. Mara wees naar de vloer achter de voorstoel. Ada zette de doos daar. Mara legde de ingepakte deur op de voorstoel en stopte de envelop met de scharnierpennen bij het uurwerk.

Terug in de winkel was de klantenstoel leeg. Er zat een ronde afdruk in de zitting. Mara ging erop zitten terwijl Ada de trap weer naar buiten droeg.

‘Je bord is nog niet af.’

‘Ik kan voorlopig ook een briefje ophangen.’

‘Heb je een smallere kwast?’

Ada trok een lade open. Onder een meetlint lag een penseel met opgedroogde blauwe verf aan de steel. Mara probeerde de haren tegen haar duim. Ze schetste de letters eerst met potlood. Er paste niet veel tussen de rand en de overige dagen; ze schreef alleen GESLOTEN.

Bij de O klonk de deurbel. Een man met een wandklok onder zijn arm vroeg of Ada even wilde luisteren. Hij zette de klok al op de toonbank.

‘Morgen ben ik er weer,’ zei Ada.

‘Het is maar een tikje. Hij doet het verder goed.’

Ada veegde haar handen af aan haar schort. ‘Vanaf negen uur.’

De man keek naar Mara, die het penseel boven het bord hield. Ze keek terug naar de onafgemaakte letter. Na een ogenblik pakte hij zijn klok weer op.

Om vijf voor twaalf stopte de lesauto een paar deuren verder. Ada deed haar schort af. Op haar blouse zat ter hoogte van de zak een donkere veeg. Mara had bijna haar hand uitgestoken om die weg te wrijven.

‘Zit er verf aan?’ vroeg Ada.

‘Nee. Olie, denk ik.’

‘Dan kan het wel.’

Mara bleef bij de deur toen haar moeder naar de auto liep. Ada stelde de stoel bij, daarna de spiegel. Het duurde langer dan Mara verwachtte. Achter de lesauto kwam een bestelwagen tot stilstand. De bestuurder tikte met twee vingers op zijn stuur. Ada keek nog een keer over haar schouder.

Pas toen de auto weg was, hing Mara het bord aan de twee schroeven. De letters waren nog nat. Ze trok de winkeldeur achter zich dicht en controleerde de klink. Haar moeder had haar geen sleutel gegeven.