Kamer zeven luistert

In kamer zeven stond het bed een handbreedte van de muur. Liv schoof het terug omdat haar kussen in de spleet viel. Achter het hoofdeinde zat een rond messing rooster, kleiner dan een bierviltje. Ze voelde er koude lucht doorheen komen, met de geur van vochtige jassen.

Het pension had acht kamers. Zes waren die week leeg. Beneden logeerde een handelsreiziger die om halfzeven ontbeet; Liv had hem alleen van zijn schoenen naast de deur leren kennen. De eigenaresse heette Els en liet 's avonds een schaal mandarijnen op de balie staan.

Liv was gekomen om te werken. Ze herstelde een oude verzameling interviews, twaalf banden vol vissers die elkaar tegenspraken over een verdwenen haven. Thuis werd het dak vervangen. Hier had Els stilte beloofd, behalve als de wind uit het westen kwam. Dan rammelde de regenpijp, had ze gezegd. Sinds haar aankomst kwam de wind uit het westen.