De plank boven de voorraad

De bruine omslag kwam vast te zitten achter een schroefkop in de plank. Vera trok een keer, zag het karton bij de rand ombuigen en liet los. Ze zette het krukje dichter bij de kast. Op haar telefoon had Anouk intussen een bericht gestuurd over een mogelijk tijdstip bij de stichting. Ze legde het toestel met het scherm naar beneden op een krat.

De twee menukaarten konden eerst weg. Het waren kaarten van de vorige eigenaar, geplastificeerd, met een foto van een uitsmijter die er veel groter uitzag dan de hare. Ze had ze gehouden omdat er nog mensen naar vroegen. Ze keek naar de prijzen en schoof ze op het vrije deel van de plank.

De omslag kwam nu los zonder te scheuren. Het bruine koord was er half omheen gedraaid. Eén hoek had een vouw; daar moest Anouk hem hebben vastgehouden toen ze de kleine map eruit trok. Vera legde hem op een lege omgekeerde krat, streek de flap open en keek in alle vier de hoeken.

Er zat niets in.

Ze dacht aan het antwoord van Milan, over een olifant die vóór zijn dienst in de keuken had kunnen staan. De omslag was plat geweest toen hij hem opruimde. Het was geen nette oplossing, want dat had Anouk al gezegd. Maar ze kon nu in elk geval ophouden hem in haar hoofd groter te maken.

‘Vera?’ riep Yasmin.

Ze zette de omslag tegen de muur. ‘Ja?’

‘Er is iemand voor die bestelling.’

‘Welke?’

‘Die met het briefje.’

Ze ging de zaal in. Aan de bar stond een vrouw met drie tassen en een jongensjas over haar arm. Ze legde een gevouwen vel op het hout. Vier belegde broodjes om mee te nemen, had ze gisteren besteld. Vera zag haar eigen aantekening op de kopie die aan de koelkast hing. Ze had er een tijd bij gezet en vergeten hem naar de klaarmaaklijst over te schrijven.

‘Hoe lang duurt het?’ vroeg de vrouw.

Vera keek naar de klok. De vrouw was precies op tijd.

‘Een paar minuten. Ik maak ze meteen.’

‘Er zit iemand in de auto te wachten.’

‘Ik ga nu beginnen.’

In de keuken legde Vera broodjes op een plank. Yasmin pakte de verpakking. Ze vroeg niet waarom ze nog niet klaarstonden. Ze las het briefje, keek naar de broodsoorten en wisselde de tweede zak voor een andere.

‘Eén zonder kaas,’ zei ze.

‘Ik zie het.’

Vera sneed het eerste broodje open. Ze had het al op willen pakken met de hand waarmee ze net de omslag had uitgevouwen en ging alsnog naar de wasbak. Yasmin zette de schone spullen klaar. Vanuit de zaal klonk de stem van de vrouw, die iemand aan de telefoon vertelde dat ze nog moest wachten.

Toen Vera de broodjes afgaf, stelde ze geen gratis koffie voor. Daar had de vrouw geen tijd voor. Ze zei dat de bestelling klaargemaakt had moeten zijn en noemde het bedrag. De vrouw betaalde, tilde haar tassen opnieuw op en schoof de jas onder haar arm.

‘Volgende keer graag wel op de afgesproken tijd.’

‘Ja.’

Na de lunch liep Yasmin naar achteren. Haar pauze was later geworden dan ze hadden gewild. Milan nam het korte overlappende deel over en wees Vera op de open kastdeur. Iemand zou met een krat tegen het krukje lopen.

‘Ik ben nog niet klaar,’ zei ze.

‘Dan schuif ik het even opzij.’

Hij zette het krukje tegen de muur. Vera ging terug naar de omslag en haalde de servettendoos van de plank. Daaronder lag geen verborgen bon, alleen een oude folder voor een leverancier die niet meer kwam. Ze nam de bedrijfsmap erbij en liep de insteekhoezen één voor één na, nu zonder klant aan tafel. Onderhoud, een teruggestuurde factuur, een afspraak met de glazenwasser. Ze legde de papieren niet op datum van vandaag maar op de plek waar ze ze de volgende keer ook zou zoeken.

Ze moest niet alleen deze ene dinsdag bekijken, vond ze. In de weken eromheen kon een notitie staan die zij voor iets anders had aangezien. Ze las haar eigen korte regels. Vriezer. Bloemen niet besteld. Niet dezelfde witte bekers. Ze wist meer van de ruzie met de leverancier over de bekers dan van de man met de map.

De doos op de vloer van de voorraadkast bevatte lege glazen potten, twee handdoeken en de reserveklemmen voor de buitenborden. Ze zag het toen ze hem openmaakte en dacht meteen dat ze nu die klemmen wist te vinden. Ze deed hem dicht. Het was geen doos van een fotograaf, maar dat had ze van tevoren ook wel kunnen raden aan de stroopvlek op het etiket.

Haar telefoon trilde op het krat. Anouk vroeg of komende dinsdag geschikt was voor de vergelijking. Sanne kon dan genoeg tijd vrijhouden. Vera antwoordde dat zij die ochtend kon, als ze voor Yasmins gewone pauze terug was. Ze schreef erbij dat ze nog naar Dorus wilde voor het volledige afgiftebriefje.

Anouk stuurde zijn nummer. Niet meer dan dat. Vera bleef naar de twee regels kijken, tikte een bedankje en legde de telefoon weer neer.

Milan kwam achterom met een volle vuilniszak. Hij moest de omslag opzij zetten om hem door de deur te krijgen.

‘Bewaren?’

‘Voor Anouk. Het koord wil ze nog.’

‘En de rest?’

‘Even ook.’

Hij bond de zak dicht. Vera had de vraag al een keer uitgesteld in haar hoofd. Als ze hem nu niet stelde, bleef ze denken dat Milan misschien vanzelf zou aanbieden.

‘Kun jij vanavond nog iets overnemen?’

Hij keek op. ‘Nee.’

‘Niet de hele avond. Misschien tot een uur of negen.’

‘Ik heb les.’

‘O ja.’

Dat wist ze. Er stond donderdagavond een streep door zijn beschikbaarheid. Ze had er zelf een kopie van gemaakt voor het rooster.

‘En ik heb daarvoor ook iets te doen,’ zei hij. ‘Het is niet alleen het uur dat ik daar zit.’

‘Ik had je gisteren vier uur gevraagd.’

‘Dat heb ik gedaan.’

Ze hoorde de woorden zoals hij ze hoorde. Alsof de ene betaalde vervanging vanzelf een volgende mogelijk maakte. Ze pakte de lege servettendoos op om iets in haar handen te hebben.

‘Ik ga je niet ineens een hele nieuwe dienst geven.’

‘Dat weet ik. Maar ik moet nu wel weten of ik straks gewoon weg kan.’

‘Je kunt weg.’

Milan knikte, nam de vuilniszak mee en kwam met lege handen terug. Vera had de neiging te zeggen dat zij zelf ook wel eens meer deed dan op een rooster stond. Ze wist niet wat hij daarop zou moeten antwoorden. Hij had niet om een vergelijking gevraagd.

‘Voor komende dinsdag spreken we een ochtendtijd af,’ zei ze.

‘Voor andere dagen moet je me wel tijden doorgeven. Dan kan ik kijken.’

Ze schreef de ochtendafspraak op. Voor later wilde ze een paar mogelijkheden voor vervanging met hem afspreken. Hij wilde daarvoor ook de tijden zien, niet alleen de dag. Ze legde het vel in de map voor het rooster in plaats van boven op de losse bezorgnotities.

Dorus nam pas de tweede keer op. Vera stond toen bij de keukendeur met de telefoon tegen haar oor en kon de bar nog zien. Ze stelde zich voor en noemde de map.

‘Die is aangekomen,’ zei hij.

‘Dat weet ik. Ik heb ervoor getekend.’

‘Dan zitten we daar goed.’

‘Ik wil graag zien wat er op het hele briefje staat. De afbeelding die Anouk stuurde is niet compleet.’

Aan de andere kant klonk iets dat langs een tafel schoof. Dorus vroeg wat ze precies bedoelde met niet compleet. Zij zei dat de bovenkant ontbrak. Hij zei dat hij het zou nakijken.

‘Kan ik morgen langskomen?’

‘Ik moet werken.’

‘Ik ook. Daarom bel ik voor een tijd.’

Er viel een korte stilte. Niet lang genoeg om er iets van te maken, maar Vera hield haar adem vast tot hij antwoord gaf. Morgenochtend kon, zei hij. Niet vroeg. Tien uur.

Ze schreef zijn adres op. Hij vroeg of Anouk meeging. Vera zei dat ze dat nog met haar zou afstemmen, maar dat het om haar eigen ontvangst ging en zij dat zelf wilde vragen.

‘De deur zit aan de zijkant,’ zei hij. ‘Niet die van het huis.’

Hij hing op. Vera zag dat Milan zijn jas had gepakt. De overlap liep af. Ze stak haar hand op dat het goed was en ging achter de bar staan.

De middag kwam niet in één keer op gang. Eerst een enkele koffie, toen drie mensen die ieder iets anders wilden, daarna een man die een lange uitleg gaf over waarom de wc niet op slot mocht. Hij was zijn trein niet kwijt maar had er haast voor. Vera gaf hem de sleutel met de grote houten hanger en zei waar het was.

Ze haalde het brood voor de laatste belegde broodjes uit de keuken. De nieuwe viltjes lagen nog in haar tas. Bij de lege tafel naast het raam trok ze een stoel naar zich toe en plakte eindelijk een nieuw viltje onder de poot waar het oude had losgelaten. Ze bleef er niet bij staan om te proberen of de vloer nu beter klonk. Iemand wachtte op zijn wisselgeld.

Pas tegen de avond kon ze de omslag afmaken. Ze schoof hem in een grotere hoes zonder de flap nog eens dicht te vouwen. Er kwam een briefje bij met Anouks naam. Niet in de gevondenvoorwerpenbak. Op de plank met de bedrijfsmap, zodat zij hem zelf kon pakken.

Daarna stuurde ze Anouk een foto van de lege binnenkant, met de vraag of ze hem zo mocht bewaren. Geen conclusies over nooit aangekomen dozen, alleen de omslag waar zij over hadden gesproken.

Anouk belde terug in plaats van te typen.

‘Van mij mag hij ook plat. Het koord is echt het enige.’

‘Ik had je niet gevraagd of ik die foto mocht sturen.’

‘Vera, het is een lege omslag.’

Aan de andere kant hoorde ze iets dichtslaan, daarna voetstappen.

‘Je hoeft het niet moeilijker te maken dan het is. Heb je iets gevonden?’

‘Niet het getekende briefje. Eigenlijk wat we al wisten. Jij hebt de map gehaald.’

‘Ja.’

‘Morgen ga ik naar Dorus.’

Anouk zei dat ze niet mee kon. Ze had een opdracht en wilde die houden. Ze vroeg of Vera haar zou vertellen wat hij liet zien, en of Vera geen toezeggingen over de rest zou doen. Dat laatste klonk niet boos. Het was een verzoek dat zij kennelijk nodig vond.

Vera zei dat ze het begreep. Ze vertelde niet over de te late broodjes. Dat hoefde ook niet. Ze moest die klant de volgende keer zelf aankijken.

Toen ze had opgehangen, keek ze de voorraadkast nog eenmaal na, nu alleen om te zien of de deur dicht kon. De krat stond recht. Het krukje stond op zijn plek. Ze had alles bekeken wat zij in eigen bedrijf kon bekijken zonder er een hele tweede werkweek van te maken.

In de zaal tikte iemand met een theelepeltje tegen zijn glas. Niet ongeduldig, maar hard genoeg om haar te roepen. Ze draaide zich om, streek haar schort recht en liep naar hem toe.