Hoofdstuk 8 · 8 minuten lezen
Twee linkerlaarzen
De kade was bijna klaar. Bente had de grijze kartonstukjes in rijen naast de blauwe rivier gelegd. Het laatste rijtje paste niet: er bleef een spleet over waar je de bruine plaat doorheen zag. Daan liep nog even door naar de winkels. Hij zou om halfvier terug zijn.
Noor pakte een restje karton.
‘Wat wil je dat ik ermee doe?’ vroeg ze.
Bente hield haar vingers bij de opening. ‘Een steen die hier tussen past. Niet meteen lijmen.’
Noor ging zitten. De schaar knipte zwaar door het dubbele stukje. Haar eerste steen was te lang. Van de tweede kon ze een randje afhalen. Bente schoof hem in de spleet en knikte. Ze schoof hem er weer uit om er lijm onder te doen.
Opa Wim kwam met een platte doos van achter de balie. Hij legde hem op een stoel en haalde er een map met foto's uit. Farah zocht een stopcontact voor een kleine lamp. Ze had het licht boven de tentoonstelling geprobeerd, maar dat scheen vooral op de lege koffiekopjes.
‘Kunnen deze erbij?’ vroeg Wim. ‘Er zitten bouwfoto's tussen.’
Bente veegde lijm van haar vinger. ‘Ik wil ze eerst zien.’
Wim gaf haar de map. De eerste foto liet de echte pont zien. Een man met een muts stond bij een hek. Het was opa Wim met minder rimpels en meer donkere haren.
‘Hij had toen al dezelfde neus,’ zei Sami.
Wim boog zich over de foto. ‘Gelukkig maar. Anders moest ik mijn bril opnieuw laten passen.’
Bente schoof de oude foto naar de bovenkant van de tafel. Daaronder lag een vel met drie nieuwe foto's. Op één ervan stond een halfgebouwde boot op een krant. Het witte dak lag ernaast. De ramen waren nog open gaten.
‘Ik dacht dat je het dak er gewoon op plakte,’ zei Noor.
‘Dan kwamen we niet meer bij de binnenkant,’ zei Bente. ‘Het kan eraf.’
Ze wees op een smal randje in de boot. Daar rustte het dak op. De ramen had ze vanaf de binnenkant geverfd. Op een volgende foto stond haar hand in de kajuit. Haar wijsvinger leek veel te groot voor het deurtje.
Wim tikte op de lege ramen. ‘Die strook was eerst lager. Op mijn tekening dan.’
‘De kapitein paste er niet onder,’ zei Bente.
‘Ik wilde hem een stukje kleiner maken.’
Bente keek hem aan. ‘Hij was al zo klein.’
Wim wees naar de rand boven de ramen. ‘Dus heb ik deze hoger gemaakt. Daarna kon het dak erop zonder dat iemand zijn hoofd verloor.’
Noor keek naar de kleine gezichten op de foto. Ze was blij dat Wim de boot had veranderd en niet alle mensen opnieuw had laten maken. Op de bouwfoto kon ze nog een potloodstreep zien waar de eerste rand was bedacht.
‘Deze wil ik niet ophangen,’ zei Bente.
Sami boog zich dichterbij. Bente hield haar hand op de foto.
‘Mijn vingers zitten voor alles.’
‘Goed,’ zei Noor. ‘Dan die niet.’
Bente haalde de foto uit het hoesje. De andere twee liet ze zitten. Noor had de boot alleen van een afstand gezien. Op de foto kon ze nu de kleine deur onderscheiden en een passagier met een groene kraag. Het dak stak een stukje boven de ramen uit. Een regenjas van een echte passagier zou er niet eens onder passen. Alles moest kleiner worden als je een boot maakte, behalve Bentes hand.
Op de derde foto lag het model op zijn kant. Onder de romp zat een dikke bruine laag.
‘Kurk,’ zei Bente. ‘Uit een grote plaat. Het kruimelde overal.’
Wim knikte. ‘Ik heb drie keer geveegd. De vierde keer zat het nog in mijn sok.’
‘Daarom dacht je dat hij niet gezonken was,’ zei Noor.
‘Hij hoort te blijven drijven,’ antwoordde Wim. ‘Ook als er water op het dek komt. Maar ik had hem wel graag al droog op tafel gehad.’
Hij zette de doos onder zijn stoel. Bente zocht in de map naar een losse afdruk. Ze vond hem tussen twee vellen vloeipapier en legde hem plat.
Het was de foto van het briefje in het raam, maar groter. Het lampje was uit. Noor zag het gele kapje aan de voorkant, net onder het witte dak. Op het dak stonden twee rode dingen.
‘Die,’ zei ze. ‘Dat rood heb ik gezien.’
Bente hield een nagel bij de rode vormen. ‘Laarzen.’
‘Ik dacht een emmer. Of een heel kleine vlag.’
‘Het zijn twee linkerlaarzen.’
Sami haalde adem. Noor keek op. Hij deed zijn mond weer dicht en trok een los plakbandje van de tafel.
Bente draaide de foto een kwartslag. ‘Hier zie je het. De neuzen wijzen dezelfde kant op. Ik had de eerste nagemaakt en pas daarna bedacht dat er ook een andere voet bestaat.’
Noor bekeek haar eigen schoenen onder de tafel. Het verschil was ineens zo duidelijk dat ze zich afvroeg hoe je het kon vergeten. Bente schoof de foto al terug naar de map.
‘Ik vind ze mooi rood,’ zei Noor.
‘Ja. Maar wel allebei links.’
‘Dat kun je op de foto zien. Je hoeft het er niet bij te schrijven.’
Bente hield de map open. Daarna legde ze de afdruk naast de foto van de echte pont.
‘Deze mag wel. Anders weten ze niet wat hier hoort te staan.’
Ze tikte op de lege plaats op de rivier. Noor reikte naar het bordje dat daar lag. Er stond MODEL VAN HET OUDE VEER op. Ze vroeg waar het moest.
‘Voor het water,’ zei Bente. ‘Daar moet straks nog een stukje kade bij.’
Sami schoof haar de laatste grijze stukjes toe. Eén bleef aan zijn vinger hangen. Hij trok het voorzichtig los en legde het tussen de andere. Hij zei niets over laarzen.
Wim liet op een andere foto zien hoe hij de draad van het lampje had weggewerkt. Er zaten twee batterijen onder een kapje in de boot.
‘Die horen niet in het water,’ zei hij. ‘Als hij terug is, kijk ik eerst wat er nat is geworden.’
‘Hij moet wel terugkomen,’ zei Bente.
Wim legde de map neer. ‘Ja. Daarom kijken we morgen verder.’
Noor wilde haar kaart pakken en zeggen dat ze nu wisten waar. Haar hand bleef op de gesp van de tas liggen. Ze wisten waar ze verder konden kijken. Onder die steiger hadden ze nog niets gezien.
Farah vond eindelijk een geschikt stopcontact. Het lampje op de tafel floepte aan. Er viel een gele vlek op de foto van het model. Bente verschoof hem tot er geen spiegeling meer op zat.
‘Wil jij het onderschrift schrijven?’ vroeg ze aan Noor.
Noor ging rechter zitten. ‘Wat moet erop?’
Bente dacht even na. ‘Gebouwd door Wim en Bente. En dan dat hij echt kan drijven.’
‘Ik kan wel kleine letters maken,’ zei Noor.
‘Wel zo groot dat opa ze ook kan lezen.’
Wim draaide zijn stoel bij. Noor schreef de zin eerst op een kladje. Ze liet Bente kijken voor ze de nette versie op het kaartje zette. Daarna mocht Sami het kaartje in de houder schuiven.