Hoofdstuk 7 · 8 minuten lezen
Achter de rietrand
Vanaf de brug leek de molen vlakbij. Noor kon de rode rand langs de kap zien. Op haar kaart stond hij bijna tegen het eiland aan. Toen ze langs het water liepen, schoof hij bij iedere bocht achter een andere boom.
‘Is het nog ver?’ vroeg Sami.
‘Je kunt hem toch zien,’ zei Noor.
‘De maan ook.’
Daan liep een paar passen voor hen uit. Hij bleef staan bij een smal zijpad en keek naar het bordje. Het wees naar een hondenveld. Dat was niet hun afslag. Bente liep langs hem heen naar de bocht.
‘Het hek van het gemaal zit verder.’
De lucht rook hier naar nat blad. Op het water lag een kastanjebolster met één helft omhoog. Noor liet hem achter zich. Vanmorgen had ze naar bijna elk drijvend ding gewezen. Nu wilde ze vooral zien wat haar kaart nog miste.
Na een paar minuten kwamen ze bij een laag gebouwtje met een groen hek eromheen. Aan de binnenkant lagen twee roosters en een opgerolde slang. Het pad liep buiten het hek verder. Daan zette zijn boodschappentas naast zijn voeten, zodat hij de kaart met twee handen kon vasthouden.
‘Dit is het gemaaltje,’ zei Bente.
Noor tekende een vierkant op de kaart. Het kwam veel dichter bij de brug dan bij de molen. Ze had gedacht dat ze hier al bijna aan het einde van hun route zouden zijn.
Voor hen lag het rieteiland. Het was langer dan een speeltuin. Noor zag waar het water eromheen splitste, maar het punt aan de achterkant ging schuil achter een brede bos stengels. Daarboven draaide een meeuw rond. Hij landde niet.
‘We kijken nu naar het westen,’ zei Daan. Hij wees even naar de molen. ‘De sluis ligt achter ons, terug langs de brug en dan verder.’
Noor keek om. De brug was kleiner geworden, maar ze herkende de lamp van de bibliotheek ernaast. Ze draaide zich weer terug.
Rechts van het eiland lag het brede water. De lichte lucht spiegelde erin. Links liep een geul tussen de stengels en hun pad. Op sommige plaatsen was die zo smal dat twee rietpluimen elkaar bijna raakten. Verderop werd hij weer breder.
‘Die had ik dus overgeslagen,’ zei Noor.
Bente nam de kaart niet over. Ze wees waar Noor de geul langer moest maken.
Sami bukte om een steentje uit zijn schoen te halen. Met één voet in zijn sok hield hij zich aan de bank vast.
‘Daar past de boot wel door,’ zei hij, toen zijn schoen weer aan was.
‘Op de smalste plekken ook?’ vroeg Noor.
Bente hield haar handen uit elkaar. ‘Hij is zo breed. Met het randje erbij.’
Noor had hem steeds getekend als een lange streep. Tussen Bentes handen paste ook nog een heel dak, met ramen en mensen eronder. Ze maakte naast de kaart een klein bovenaanzicht. Daar mochten later geen pijlen doorheen.
Ze liepen door. Aan hun rechterhand bleef de geul zichtbaar, al schoof er soms een struik voor. Daan liep aan de waterkant van het pad. Bij een bank stopten ze om door een opening in het riet te kijken. Noor zag de bruine onderkant van een blad en een stukje touw dat aan een paaltje hoorde. Geen dak.
Bente liep pas weer verder toen Noor haar potlood had opgeborgen. Ze had de schaar niet meegenomen, maar er plakte nog een grijze kartonsnipper aan haar mouw. Ze plukte hem los en stopte hem in haar jaszak.
Even later kwam de oude aanlegplaats tevoorschijn. Eerst zag Noor de leuning. Daarachter lagen brede houten planken, met een bank in het midden. Het water verdween onder de buitenste rand.
Voor de ingang stond een rood-wit hek. Er hing een groot bord aan.
‘SCHILDERWERK,’ las Sami. ‘Steiger weer open: zondag, tien uur.’
Onder de letters stond een geschilderde kwast. Een echte kwast lag op een bak aan de andere kant van het hek. Noor keek van het bord naar de planken. De leuning glansde donker waar hij net geverfd was.
‘Morgen dus,’ zei Bente.
Noor keek langs het hek. Het stond alleen voor de ingang. Aan de zijkant groeide een struik tot tegen het hout. Daar was geen ander pad de steiger op. Ze draaide haar kaart om en schreef achterop: zondag 10.
Achter een open kist bij de bank kwam een man overeind. Hij had verfvlekken op zijn knieën en een bril die steeds van zijn neus zakte.
‘Zoeken jullie de wandelroute?’ vroeg hij.
‘Een modelboot,’ zei Bente. ‘Met een wit dak. Die is vrijdag losgeraakt.’
De man keek naar het water naast hem. ‘Ik heb geen boot gezien. Ik ben vooral met die leuning bezig geweest.’
‘Kunt u vanaf daar onder de steiger kijken?’ vroeg Noor.
Hij keek over zijn schouder. ‘Vanaf hier zie ik alleen de binnenkant. De buitenrand zit lager. Morgenochtend ben ik hier om op te ruimen. Dan kan het hek om tien uur weg.’
Hij hield zijn bril met de rug van zijn hand op zijn neus. Bente bedankte hem. De man knielde weer bij de verfpot en veegde eerst de kwast af.
Ze liepen langs het toegestane pad om de struik heen. Daar stond een bank met de rug naar een moestuin. Daan wachtte erbij terwijl de kinderen vanaf het pad naar de buitenkant van de aanlegplaats keken. Het riet hing ervoor. Noor zag af en toe een donkere balk, dan weer alleen water.
Sami deed op het pad een paar stappen terug. Vanaf die plek kon hij langs de struik kijken, maar nu zat de bank op de steiger ervoor. Noor ging naast hem staan. Ze zag hoe dicht de planken bij elkaar lagen. Van opzij leken ze één gesloten vlak. Vanaf de steiger zelf zou je er recht tussen kunnen kijken. Ze hield een hand boven haar ogen tegen de zon. Het donkere stukje onder de rand bleef donker. Bente probeerde de openingen in het riet te volgen, zonder het pad af te gaan.
Er klonk een tik.
Ze hield haar adem even in.
‘Wat?’ vroeg Sami.
‘Hoorde je dat?’
Op de steiger klonk gerammel. De verfpot misschien. Noor kon de man niet zien. Er tikte nog iets, zachter. Ze wist niet of het bij elkaar hoorde.
Bente stond stil naast haar. Een rietpluim streek langs een paaltje. Daar kon het ook vandaan komen. Het werd weer rustig.
Noor zette geen kruis op de kaart. Ze schreef alleen een klein woord bij de steiger: luisteren.
‘We kunnen hem vanaf hier niet goed bekijken,’ zei ze.
Daan vouwde zijn boodschappentas op. ‘Dan weten we in elk geval waar we morgen wel kunnen staan.’
Op de terugweg liep Bente een stukje voor hen uit. Bij het gemaal wachtte ze. Noor hield haar kaart omhoog en draaide hem dit keer tot het gebouwtje op papier op dezelfde plek lag als het echte.
‘Zo?’ vroeg ze.
Bente wees naar de smalle geul. ‘Die moet aan deze kant van het eiland blijven.’
Noor verbeterde de lijn. Het paste niet meer tussen de eerste tekeningen. Er kwam een klein pijltje bij dat alleen naar het woord geul wees. Sami hield de hoek vast tot ze klaar was.