Het laatste beeld

De goederentrein passeerde tegenwoordig om 23.27, legde Ria uit. Dat kon eerder of later worden. De eerste avond had haar telefoon niet opgenomen. De tweede had de regen het beeld verpest. Donderdag had ze alles voortijdig ingepakt toen haar zus belde. Het blik was onder de tafel blijven staan.

‘Die 23.14 op de foto,’ zei Vera.

‘De laatste trein van hun laatste gezamenlijke dienst. Mijn man ging daarna naar het depot. Bas bleef.’ Ze glimlachte even. ‘Toen ik hem de foto’s gaf, schreef hij dat achterop. Die laatste trein wilde hij onthouden.’

Op de brug bevestigde Ria haar telefoon boven het krijtstreepje. Ze wilde de oude seinhuisdeur, het perron en de bocht in één beeld. In een proefopname van de week ervoor had ze alleen de rails gefilmd. Bas had per bericht gevraagd waar het radiatorrooster gebleven was waarop ze 's winters hun handschoenen droogden.

‘Dat ding hangt binnen,’ zei Vera.

‘Precies. Ik film een spoorlijn. Hij wil een werkplek zien.’

Vera vroeg Ivo of het seinhuis open kon. Hij raadpleegde zijn sleutelbos en zei dat ze overal af moesten blijven. Binnen rook het naar koud stof. Ria filmde het rooster, de vierkante verkleuring op de muur waar een kalender had gehangen en een diepe kras in de vensterbank.

Bij die kras bleef ze lang staan.

‘Bas heeft hier een kast doorheen proberen te krijgen,’ zei ze voor de camera. ‘Niet onze vader. Je beweert dat al dertig jaar verkeerd.’

Ze bekeken de opname samen. Ria verbeterde de automatische ondertitels: kast, geen kat. Daarna gingen ze terug naar de brug. Vera hield het blauwe blik vast, zodat de kabel niet aan de microfoon trok.

Toen de locomotief om de bocht verscheen, zette Ria de opname aan. Het geluid rolde tussen de bakstenen muren. Boven hun hoofd trilde het glas van de lamp. Ria draaide de telefoon heel even omhoog en terug naar de wagons. Vera begreep nu waarom ze steeds op dezelfde plek was gaan staan. Van hier zag je de lamp bewegen én de trein verdwijnen.

Na afloop stuurde Ria het filmpje met de ondertitelde beelden uit het seinhuis. Ze bleven op het onderste brugbordes wachten terwijl de laatste wagon voorbij de wissel reed.

Bas antwoordde met een foto van zijn hand, duim omhoog. Daarna volgde een bericht: Raam links klemt nog steeds?

Ria lachte, schor van de koude lucht.

‘Ja,’ typte ze. ‘Vera heeft het geprobeerd.’

Dat had Vera inderdaad. Ze zag de rode afdruk nog op haar handpalm. In het café zette ze de klok zes minuten terug. Ria hing haar vest over een stoel en liet het theezakje deze keer in het glas zakken.