Een streep op de leuning

Vrijdag kwam Ivo koffie halen voordat zijn onderhoudsploeg begon. Vera vroeg naar de naamplaat.

‘Die schroef ontbreekt sinds juni,’ zei hij. ‘Heb ik gemeld. Twee keer.’ Hij hield twee vingers omhoog, met een koffiekoek ertussen. ‘Waarom?’

Ze vertelde over de vrouw en het blik. Hij kende haar niet. Wel had hij gezien dat iemand een telefoon op de leuning klemde. De krijtstreep was een plaatsmarkering, dacht hij; op het metaal zaten twee evenwijdige afdrukken van rubber.

Vera keek opnieuw naar de foto. Achter de mannen stond een vertrekbord. De trein van 23.14 ging naar de stad. Het kaartje zelf vermeldde geen jaar, maar de sigarettenautomaat naast het seinhuis was al vijftien jaar weg. Ze had dus een oude vertrektijd voor een afspraak aangezien.

Om halfelf zette ze het blik op de toonbank. De vrouw kwam pas om kwart over elf, buiten adem en zonder jas. Ze droeg een vest over een bloes met een openstaande mouwknoop.

‘Dat is van mij.’ Ze legde beide handen op het deksel. ‘Ik ben mijn jas ook al kwijt. Die ligt bij mijn zus. Het wordt een gewoonte.’

‘Er staat Bas op.’

‘Mijn broer. Ik ben Ria.’

Vera wees op de foto's, zonder ze uit het blik te halen. ‘Ik zocht een telefoonnummer. Meer niet.’

‘Dan hebt u de mannen gezien. Bas links. Mijn man rechts.’ Ria tikte op de microfoon. ‘Die is overigens van de buurjongen. Hij wil er geld voor als ik hem kapotmaak. Terecht.’

‘U filmt de brug?’

‘Ik probeer het.’

Dat laatste klonk zo nuchter dat Vera zich schaamde voor de handelaar die ze erbij had verzonnen. Ria vertelde dat Bas herstelde van een heupoperatie en de brug niet meer op kwam. Hij had jarenlang nachtdienst gedaan op het station. Sinds een ziekte was hij doof; bellen deden ze via beeld, met ondertiteling als haar handen bezet waren.

‘Voor wie is de microfoon dan?’ vroeg Vera.

‘Voor mij. Ik heb hier ook gewerkt.’ Ria trok het blik naar zich toe. ‘Maar op de film moet meer staan dan wat ik graag terughoor.’

Vera schonk twee glazen water in. Buiten sloeg Ivo met de vlakke hand tegen een hek dat niet wilde sluiten. De klap kwam scherp door het open bovenraampje.