Draad voor draad

Ze legden de octopus en de lap op de grote tafel. Ilyas bracht de schaar toch, maar legde hem ver weg, bij de mandarijnenschillen.

‘Zeg maar wat ik kan doen.’

Mila slikte. Oma was nergens boos om. Dat maakte het gemakkelijker om naar de knoop te kijken.

Het metalen lusje zat dwars door een losse weefdraad. Ilyas had de pop teruggetrokken, waardoor die draad om het lusje was geslagen. Nu zaten er drie kleine lussen over elkaar.

Oma legde een stompe stopnaald neer. ‘Niet trekken. Eerst ruimte maken.’

Mila stak de naald onder de buitenste lus. De draad was gladder dan zijde. Toen ze te haastig bewoog, glipte hij terug en werd het donkere putje iets groter.

Ze legde de naald neer. Ilyas hield de octopus stil. Oma schonk water in een glas en zette het buiten bereik van de stof.

Bij de tweede poging ademde Mila eerst uit. Ze duwde de lus omhoog, een millimeter maar. Daaronder vond ze de volgende. Ilyas draaide de pop precies een kwartslag, op haar aanwijzing.

De eerste lus kwam vrij.

Buiten reed een bus langs. In de gang werden stoelen gestapeld. Mila hoorde alles, maar keek alleen naar die ene draad.

Bij de laatste lus moest de octopus juist terug door de opening waar hij vandaan was gekomen. Dat voelde verkeerd. Toch schoof het metaal eindelijk los.

Het putje bleef nog even. Mila spreidde de draden met de naald, zoals je haren uit elkaar kamt. Langzaam kwam er weer licht tussen.

Thuis legden ze de lap op het balkon. Mila deed de glanzende kant omhoog. Ze wilde nog vragen of hij één uurtje op haar nachtkastje mocht, maar haar vingers waren moe en ze wist hoe lang zorgvuldig teruggeven kon duren.

Het licht steeg niet met een flits op. Het trok draad voor draad weg. Eerst verbleekten de randen, daarna het midden. Er bleef een grijze lap over, zacht en een beetje koud.

Mila bond het blauwe lint eromheen. Oma legde hem terug achter de kussenslopen.

In de logeerkamer hing de jas nog steeds aan de deur. Mila verplaatste hem naar een haakje lager, zodat hij weer gewoon een jas was. Oma liet de deur op een kier.

Op haar kussen lag een andere sloop, zonder knopen. In het zwakke licht uit de gang zag Mila op haar duim een enkel zilveren vezeltje.

Ze blies erop. Het vloog weg, zonder te schijnen.